Μια συνάντηση στη Σκιάθο

Θα έχετε βαρεθεί πια να σας λέω κατά καιρούς, ότι μου κάνουν πολύ εντύπωση  αυτές οι εκδηλώσεις για τον «Παραμυθά», από εκείνους που τον έβλεπαν στην τηλεόραση ανάμεσα στο ’78 και το ’87 και τους συναντώ τυχαία ή αφήνουν μηνύματα εδώ στο blog ή στο paramithas.tv. Η αλήθεια είναι ότι, πες-πες κάποιοι από σας εδώ και με μηνύματά σας, και με συναντήσεις μας, μ’ έχετε κάνει ν’ αρχίσω να το συνηθίζω. Να, όμως, που πριν λίγες μέρες στη Σκιάθο, μου έτυχε κάτι που και με συγκίνησε και μ’ έκανε να δω με ποιο τρόπο μπορεί να λειτουργεί σήμερα μέσα στην ψυχή των τότε παιδιών και σημερινών ενήλικων, η αίσθηση αυτού του «τηλεοπτικού ήρωα»· έναν τρόπο που δεν θα το φανταζόμουν με τίποτα!  Μμμμ… Πρώτη φορά χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, «τηλεοπτικός ήρωας», για τον «Παραμυθά»· ίσως γιατί έχω πάρει πια μεγάλη απόσταση από την εκπομπή. Αλλά αυτό δεν είναι ο «Παραμυθάς»; Ένας ήρωας παιδικής τηλεοπτικής εκπομπής. Λοιπόοοον…

Τη Δευτέρα το πρωί, χρειάστηκε να κατέβω για ψώνια στην πόλη — το σπίτι μας είναι μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σκιάθου, που στη φωτογραφία, τη βλέπετε στο βάθος.  Όταν έφτασα, λοιπόν, στην πόλη, μπήκα σ’ ένα  καινούργιο κατάστημα που έγινε φέτος, που όχι μόνο ήταν άδειο από πελάτες, αλλά και δεν υπήρχε κανείς πίσω από τον ψηλό πάγκο! Πλησίασα και τότε ξεπρόβαλε το ξανθό κεφάλι μιας νέας κοπέλας που, καθιστή πίσω από τον πάγκο, διάβαζε κάποιο βιβλίο.
«Καλημέρα», της είπα.
«Καλημέρα σας», μου λέει και σηκώνεται να μ’ εξυπηρετήσει, αλλά αμέσως ανοίγει τα μάτια της και φωτίζεται το πρόσωπό της μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο.
«Ο Παραμυθάς, δεν είστε;», με ρωτάει, κι εγώ βέβαια, της απαντάω πως είμαι.
«Δεν το πιστεύω!… Εσείς είστε…», μουρμούρισε και ήρθε μπροστά από τον πάγκο, δίπλα μου, και μ’ έπιασε λες και ήθελε να δει αν είμαι αληθινός!
Μου είπε ότι ήταν από το Βόλο και ότι όταν ήταν μικρή έβλεπε με τη μαμά της όλες τις εκπομπές του Παραμυθά.
Πιάσαμε την κουβέντα, μου είπε ότι ήταν στα 35, μου μίλησε για τις σπουδές που έκανε και στο τέλος μου είπε ότι δούλευε σε μια εταιρία στο Βόλο που άνοιξε υποκατάστημα στη Σκιάθο και αποφάσισε να έρθει να ζήσει στο νησί και τώρα πια είναι μια χαρά.
Τότε της είπα ότι κι εγώ έχω μια κόρη στην ηλικία της περίπου, και ότι κι εκείνη αποφάσισε τελευταία να φύγει από την Αθήνα, κι ότι την άλλη εβδομάδα, φεύγουν με την κοπέλα της να πάνε να ζήσουν στα Χανιά.

«Τι είπατε» με ρωτάει με ένα ύφος τρομερής έκπληξης. «Είπατε, ότι πάει να ζήσει εκεί με την κοπέλα της;»
«Ναι», της απάντησα.
«Εννοείτε κοπέλα της, κοπέλα της…», ξαναρώτησε.
«Ναι, δεσμό της, πώς να το πω…», της εξήγησα.
«Και το λέτε έτσι απλά», με ξαναρωτάει.
«Ναι, γιατί; Πού είναι το τρομερό;»
«Που είπατε, ‘με την κοπέλα της’, έτσι άνετα, σαν να λέγατε, ‘με το αγόρι της’ ».
«Α, τώρα κατάλαβα…», της είπα. «Ε, ναι, γιατί; Δεν είναι και τίποτα τρομερό! Από μικρή είχε και τις δύο τάσεις. Και γάμο κανονικό είχε κάνει μ’ ένα τύπο, και έγκυος είχε μείνει μ’ έναν άλλον και δεν το γέννησε εξαιτίας του , αλλά «τα ‘παιξε» με τους άντρες κάποια ώρα και πέρασε πια μόνιμα στη μία τάση της ιδιοσυγκρασίας της, δεν ξαναπήγε και είναι πια μια χαρά.»
«Και δεν σας πειράζει», ρώτησε η κοπέλα κοιτώντας με δύσπιστα.
«Τι να με πειράζει; Το ότι είναι μια χαρά;» της είπα.  «Αυτό δεν έχει σημασία για το γονιό; Να βλέπει το παιδί του ήσυχο και ισορροπημένο».
Και τότε η νέα κοπέλα, ενώ τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, μ’ αγκάλιασε μουρμουρίζοντας, «σας ευχαριστώ… σας ευχαριστώ», ενώ η φωνή της έδινε μια αίσθηση ανακούφισης. Τα ‘χασα, ενώ εκείνη συνέχισε: «Κι εγώ ζω εδώ με την κοπέλα μου. Αλλά δεν ξέρετε πόσα χρόνια κρυβόμουν από τους γονείς μου… Στο τέλος δεν άντεξα, κι αποφάσισα να έρθω να ζήσω εδώ μαζί της. Η μητέρα μου, αν και δυσκολεύτηκε στην αρχή, με  κατάλαβε όταν της το είπα, αλλά ο πατέρας μου δεν το έχει δεχτεί».
«Ε, δεν πειράζει. Δεν θα κάνεις τη ζωή σου μια μιζέρια και δυστυχία, επειδή ο πατέρας σου έχει άλλα γούστα! Μια φίλη μου που δουλεύει στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας και μιλάει με τις γυναίκες που έχουν καρκίνο – συνήθως στη μήτρα ή στο στήθος-  μου είπε ότι η αιτία του 90% των περιπτώσεων, είναι – για τον ένα ή τον άλλο λόγο – η καταπιεσμένη τους σεξουαλική ζωή».
«Σας  ευχαριστώ», ξαναείπε η κοπέλα, «δεν ξέρετε πόσο με ξαλαφρώσατε που το βλέπετε εσείς έτσι, και μάλιστα και για την κόρη σας».
Και τότε ένοιωσα, ότι δεν ήμουν εγώ ακριβώς που λειτούργησε έτσι μέσα της, αλλά  ο«Παραμυθάς», που μέσα της του είχε μια αγάπη. Και η αγάπη ξέρετε, πάει μαζί με τον σεβασμό, οπότε κάποιος που σεβόταν βαθιά μέσα της από παιδί, της είπε αυτό που ένοιωθε κι εκείνη. Της επιβεβαίωσε αυτά που σκεφτόταν. Κάπως σαν την απενοχοποίησε εντελώς.
Κι ένοιωσα πολύ μεγάλη χαρά που έγινα – όχι εγώ, ο «Παραμυθάς» -η αιτία να φύγει μια τέτοια σύγκρουση μέσα από την ψυχή ενός ανθρώπου. Ναι ένοιωσα μεγάλη χαρά και τότε συνειρμικά θυμήθηκα άλλη μια τόσο έντονη συνάντηση με ένα παιδί που έβλεπε «Παραμυθά», αλλά που εκείνο  μ’ έκανε να νοιώσω το αντίθετο: βαθιά λύπη. Ήταν τότε  μ’ εκείνο το παιδί που έπαιρνε ναρκωτικά και σας έχω μιλήσει γι’ αυτόν εδώ, στο post «Μια ζόρικη συνάντηση».
Και θα τελειώσω αυτό το post, κάπως όπως τελείωσα κι εκείνο: Όσοι από σας έχετε παιδιά, αναρωτηθείτε αν φροντίζετε αληθινά τα παιδιά σας. Και φροντίδα δεν είναι να τα κάνετε όπως τα θέλετε εσείς, αλλά να τα βοηθήσετε με την καρδιά σας να ανθίσει εκείνο που πραγματικά είναι τα ίδια·  να  τα βοηθήσετε να μην φοβούνται να έχουν πάντα ανοιχτή την καρδιά τους, που σημαίνει ότι πρέπει πρώτα εσείς να μην φοβάστε να την έχετε ανοιχτή. Αντί να κάνετε όνειρα για τα παιδιά σας, καλύτερα να φροντίσετε να μάθετε τα δικά τους και να τα βοηθήσετε να τα πραγματοποιήσουν. Πόσα παιδιά που  θα ήθελαν να γίνουν, συγγραφείς, ζωγράφοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές ή τίποτα,  εξαναγκάστηκαν από κάποιους εγωκεντρικούς γονείς, να γίνουν δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί και τέτοια; Και ακόμα χειρότερα: Πόσοι γονείς, από εγωιστικό φόβο για το τι θα πει ο κόσμος, εξανάγκασαν τα παιδιά τους  ν’ ακολουθήσουν την κοινωνικά αποδεκτή για το φύλο τους σεξουαλική προτίμηση και όχι εκείνη που είχαν στη φύση τους, χώνοντάς τα για πάντα σε μια βαθιά, κρυφή δυστυχία. Κι επιτρέψτε μου να επαναλάβω εδώ εκείνη τη φράση που είχα πει πριν λίγο καιρό σε μια συνέντευξη: Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς εγώ.
Καλή εβδομάδα και καλές διακοπές αν τις ξεκινήσατε.
Σας φιλώ.
Π.

 

11 Σχόλια στο “Μια συνάντηση στη Σκιάθο”

      amalia
      24 Ιουλίου 11 στις 21:05

      Σε μια κοινωνία με πρέπει είναι δύσκολο να διαφέρεις και ακόμα πιο δύσκολο να δεχτείς για το παιδί σου την όποια απλή ή σύνθετη διαφορετικότητα που απέχει απο όσα έχεις φανταστεί για αυτό πριν το ίδιο φανταστεί την δική του ζωή.Λές και ερχόμενοι στη ζωή οφείλουμε να συμπληρώσουμε μια φόρμα ορθής συμπεριφοράς.Ενώ η μαγεία κρύβεται νομίζω στις αλλαγές που επιτρέπουμε στον εαυτό μας όταν οι ανάγκες μας αλλάζουν.
      Καλές αλλαγές..εε διακοπές ήθελα να πώ.

      Παναγιώτης
      24 Ιουλίου 11 στις 23:20

      Η τάση προς το ίδιο φύλο μερικών ανθρώπων δεν είναι κάτι κακό ( ή όπως αλλιώς χαρακτηρίζεται συνήθως από διάφορους άλλους ανθρώπους – που βέβαια δεν φταίνε πάντα για αυτή τους τη στάση γιατί ή έτσι έμαθαν ή δεν έχουν τη μόρφωση-καλλιέργεια για να επεξεργαστούν στον εγκέφαλό τους κάτι τέτοιο ) . Από ντοκυμαντέρ που έχω δει με ζώα, είναι συνηθισμένο φαινόμενο στη φύση και ιδιαίτερα στο ζωικό βασίλειο.

      Δεν μπορώ να την καταλάβω – κατανοήσω πλήρως (γιατί δεν την έχω) αλλά δεν με ενοχλεί και ποτέ δεν θα έκανα κάποιον να αισθανθεί άσχημα επειδή είναι διαφορετικός από εμένα σε αυτό τον τομέα. Το θεωρώ ενός είδους ρατσισμό.

      Το θέμα είναι να είναι κανείς ευτυχισμένος με τις επιλογές του.

      Καλή εβδομάδα.

      ΥΓ. Πάντως εξεπλάγην με την αποκάλυψη, με την έννοια ότι είναι κάτι πολύ προσωπικό για να βρίσκεται στο blog. Αλλά από την άλλη γιατί όχι. Αν θέλουμε μερικά πράγματα να διορθωθούν (συγκεκριμένα η στάση της κοινωνίας στο θέμα), ε πρέπει να τα λέμε.

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      25 Ιουλίου 11 στις 16:05

      Εσύ ήσουν η αιτία Νίκο μου. Αλλά και ο Παραμυθάς. Γιατί μέσα από τον Παραμυθά βγάζεις και στοιχεία του Νίκου.

      Έχω παρατηρήσει ότι δεν είναι η πρώτη φορά που επιβραβεύεις τον Παραμυθά αλλά όχι τον Νίκο. Αφού ο Παραμυθάς είναι ο Νίκος… Πρέπειν να λέμε που και που ένα ευχαριστώ και στον εαυτό μας…

      Νομίζω πως η φωτό είναι αρκετά παλιά. Πρέπει να είναι από φιλμ. Είναι και ο λόγος που τη κάνει όμορφη…

      Άλλη μια ανάρτησή σου που με συγκίνησε…

      Υ.Γ.:@Παναγιώτη: Στα ζώα δεν υπάρχει ομοφυλοφιλία. Όταν γίνεται το «ανέβασμα» αρσενικού σε αρσενικό είναι για να δώσει να καταλάβει ότι είναι το κυρίαρχο αρσενικό…

      http://www.youtube.com/watch?v=_j6IBdHW_rY

      Παναγιώτης
      25 Ιουλίου 11 στις 17:43

      @Παπαστρατής Το «Θηρίο» Ιωάννης: Αν δεν κάνω λάθος το είχα δει σε ντοκυμαντέρ και έλεγε ότι υπάρχει στα λιοντάρια συγκεκριμένα. Αλλά δεν επιμένω δεν έχω ασχοληθεί με το θέμα ιδιαίτερα, έτυχε και το είχα δει αυτό. Η άποψη που έχω σχηματίσει πάντως για τους ανθρώπους είναι ότι κάποιοι το έχουν στη φύση τους και κάποιοι το κάνουν από απλή επιλογή (από εικόνες-παραστάσεις-εμπειρίες που έχουν, το επιλέγουν). Όπως και να χει δεν μας πέφτει λόγος για το τι κάνει κανείς στην προσωπική του ζωή.

      δημήτρης
      25 Ιουλίου 11 στις 22:51

      «ζόρικη» συνάντηση για την κοπέλα στο κατάστημα αλλά και ο ορισμός του serendipity!!!
      τώρα το σεξ είτε έτσι είτε αλλιώς γιατί θα πρέπει να είναι πρόβλημα; Ίσως γιατί μεγαλώνουμε και εκπαιδευόμαστε από ανθρώπους με εγώ για να παλεύουμε να λύνουμε προβλήματα δημιουργώντας κι άλλα…
      Φιλί και καλή εβδομάδα

      Fwtino_Asteraki
      1 Αυγούστου 11 στις 22:58

      τι υπεροχοοο!! μερικες φορες τα λογια ειναι απλα περιττα…ετσι απλα….. ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ !!! πολυ μ αρεσουν αυτες οι «αποψεις» !!!

Σχολιάστε