Το μέντιουμ

Χθες το βράδυ, είδα την είδηση για την ανακάλυψη των όπλων και ότι με κάποια από αυτά είχαν χτυπήσει αστυφύλακες φρουρούς στο Υπουργείο Πολιτισμού και στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Ιωνίας. Η είδηση μου θύμισε μια ιστορία από την εποχή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, για την οποία είναι και το προηγούμενο post, οπότε μπορώ και σήμερα,  μια μέρα μετά την θλιβερή επέτειο, να ξαναγράψω κάτι σχετικό.
Ήταν σχεδόν ένας χρόνος μετά, Μάρτιος του 1968, όταν μαζευτήκαμε πέντε φίλοι,  μεταξύ 23 και 25 χρονών, οι τέσσερις ηθοποιοί κι ο ένας μουσικός, όλοι γνωστοί σήμερα, που δεν έχει σημασία ποιοι είναι. Συζητήσαμε, λοιπόν, πώς θα αντιδράσουμε στη Δικτατορία και αποφασίσαμε να κάνουμε μία αντιστασιακή ομάδα. Ύστερα από διάφορα σχέδια που πέσανε στο τραπέζι,  καταλήξαμε ότι κατ’ αρχήν θα έπρεπε να έχουμε όπλα. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο τότε, πάρα πολύ δύσκολο, όχι σαν και τώρα που άκουσα  ότι τα βρίσκεις στη μαύρη αγορά!!! Ο ένας από μας, υπηρετούσε τότε τη θητεία του σε μια μονάδα της Αττικής και μάλιστα ήταν έφεδρος ανθυπολοχαγός . Αυτός ανέλαβε να βρει το πρώτο όπλο. Πράγματι ύστερα από λίγες μέρες, μαζευτήκαμε και μας έδειξε όλο χαρά ένα Thompson, αυτόματο αμερικάνικο όπλο του στρατού τότε, και τρεις δεσμίδες με σφαίρες. Μας διηγήθηκε όλη την ιστορία πώς το έβγαλε έξω από το στρατόπεδο, πώς την άλλη μέρα ανακαλύφθηκε η κλοπή κι άρχισαν οι ανακρίσεις, που δεν έβγαλαν καμιά άκρη. Και τότε, προς μεγάλη έκπληξη όλων στο στρατόπεδο, ο Διοικητής του Τάγματος, που φαίνεται ότι είχε κάποιες «μεταφυσικές» ανησυχίες, φώναξε ένα γνωστό μέντιουμ της εποχής. Συγκεντρώθηκαν όλοι στην αυλή του στρατοπέδου και το μέντιουμ πέρασε ανάμεσά τους σαν στρατηγός που επιθεωρούσε το Τάγμα. Ύστερα επισκέφτηκε όλους τους άδειους χώρους και τελικά κλείστηκαν με τον Διοικητή στο γραφείο του. Όταν έφυγε το μέντιουμ, ο Διοικητής κάλεσε όλους τους αξιωματικούς και τους είπε ότι δεν είχε καταφέρει να βρει ποιος έκλεψε το αυτόματο, αλλά του είπε να μην ανησυχεί, αυτός που το πήρε δεν θα κάνει κανένα κακό.
Όταν τέλειωσε η διήγηση σκάσαμε όλοι στα γέλια και κάναμε πλάκα, λέγοντας ότι το μέντιουμ είχε βρει ότι δεν θα γίνει κακό με το όπλο, αφού θα χρησιμοποιηθεί για καλό σκοπό, δηλαδή για αντίσταση στη Δικτατορία. Αμέσως μετά αρχίσαμε να καταστρώνουμε το σχέδιο που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε. Θα έπρεπε  κατ’ αρχήν να αποκτήσουμε όλοι από ένα περίστροφο. Χρειαζόμαστε δηλαδή πέντε και ο μόνος τρόπος να τα βρούμε είναι να τα πάρουμε από αστυφύλακες. Τότε, οι αστυφύλακες κάνανε βάρδια ένας – ένας. Εμείς θα έπρεπε, να τους πλησιάζουμε, να τους πυροβολούμε με το Thomson, κι όταν θα έπεφταν θα παίρναμε το περίστροφό τους και θα εξαφανιζόμαστε. Όταν καταστρώθηκε το σχέδιο, έκανα την καίρια ερώτηση: «Ρε, σεις. Ποιος θα σκοτώνει τους αστυφύλακες; Εγώ πάντως, δεν μπορώ». Κοιταχτήκαμε αμήχανα. Αυτό δεν το είχε σκεφτεί κανείς. «Ούτ’ εγώ», είπε ο δεύτερος. «Α, ούτε κι εγώ», είπε ο τρίτος. «Κι εγώ, αποκλείεται να σκοτώσω άνθρωπο», είπε ο τέταρτος. «Να σας πω την αλήθεια μου, ούτε εγώ μπορώ…» είπε κι ο πέμπτος, που ήταν εκείνος που είχε κλέψει το Thomson. Έπεσε σιωπή αμηχανίας. Κανείς μας δεν μπορούσε να σκοτώσει. Ούτε καν να δείρει… Δεν είναι τυχαίο ότι και οι πέντε μας, μεγαλώνοντας, περάσαμε σε χώρους που ήταν εναντίον κάθε είδους βίας. Κοιταχτήκαμε, εγώ έκανα την κλασσική κίνηση που υποδηλώνει αυνανισμό και σκάσαμε στα γέλια. Αυτό ήταν και το τέλος κάθε σκέψης για το στήσιμο αντιδικτατορικής τρομοκρατικής ομάδας. Κι όταν νύχτωσε για τα καλά, βγήκαμε στο δρόμο, σηκώσαμε τη σχάρα ενός υπονόμου και πετάξαμε μέσα το Thomson, γιατί ήταν επικίνδυνο να το κρατήσουμε. Όταν γυρίσαμε στο σπίτι έβαλα τα γέλια και είπα: «Τελικά το μέντιουμ, είχε δίκιο! Αυτός που το πήρε, δεν έκανε κανένα κακό. Απλώς το πέταξε στα… κακά. Χα, χα, χα…».
Καλό βράδυ.
Π.

13 Σχόλια στο “Το μέντιουμ”

      Καραπιπέρης Γιάννης
      22 Απριλίου 10 στις 23:14

      Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει
      μα κόκκαλα τσακίζει

      με YES και SORRY και λοιπά
      και με σπασμένα Αγγλικά

      Με άλλα λόγια θα στο πω
      κι έναν ανάπηρο σκοπό
      απ’ το εξήντα και μετά
      ανά, κατά, διά, μετά
      να δεις τι σου ‘χω για μετά…

      http://www.youtube.com/watch?v=nNySAWsjmUs

      (δεν μπορώ να σε φανταστώ με όπλο στο χέρι, ούτε καν νεροπίστολο… με ένα μαγικό μολύβι έμαθες να σημαδεύεις και να «σκοτώνεις»…)

      Ήταν ωραίος και «καθαρός» ο αγώνας τότε… υπήρχαν αντίπαλοι και υπήρχαν ομάδες… ο καθείς το ρόλο του, ο πολιτσμάνος με τις περιπολίες, ο ΕΣΑ-ΕΤΑίτης με τις πληροφορίες του από τους ρουφιάνους. Στον αντίποδα ο ποιητής με τους αλληγορικούς στίχους, ο συγγραφέας με τη δυνατή πένα, ο ηθοποιός με τη σάτιρα, οι τολμηροί με τα όπλα…

      Τώρα είναι όλα πιο δύσκολα. Όχι γιατί αγοράζεις εύκολα όπλα και σφαίρες από την Ομόνοια (ωραία λέξη για πλατεία !), αλλά γιατί ΔΕΝ υπάρχουν ρόλοι πλέον, δεν υπάρχουν αντίπαλα στρατόπεδα, δεν υπάρχουν συμμαχίες. Και το κυριότερο, δεν υπάρχει σημερινό αληθινό ΠΝΕΥΜΑ, παραμένουμε στις αρχαίες καταβολές μας εσαεί.. Υπάρχει ατομικισμός (δεν έχω να φάω, θα κλέψω), υπάρχει σταρχιδισμός(έχω λεφτά από το μπαμπά, ποιά κρίση μου λέτε?), υπάρχει η λήθη και η αεργία(ωραίες εποχές παλιά, δεν θα ξανάθουν…), υπάρχει η ωμή βία(δεν έχω σε τίποτα ν’αδειάσω το γεμιστήρα πάνω σε κάποιον έστω και για 10 Ευρώ), υπάρχει η «τυφλή βία» (βάζω βόμβα κι όποιον πάρει ο Χάρος)…

      Υπάρχουν πολλές αντιδράσεις, δε θα σχολιάσω αν με εκπροσωπούν ή όχι, αλλά ωφέλιμες δεν θα είναι ούτε αποτελεσματικές, γιατί δεν είναι συσσωρευμένες και επικεντρωμένες σ’ένα κοινό στόχο…
      Είναι δύσκολος ο «αντίπαλος» σήμερα παιδάκια, γιατί είναι «εμφυτευμένος» μέσα μας…

      Καληνύχτα Κεμάλ, καληνύχτα…

      http://www.youtube.com/watch?v=T-f-vQX942I

      (και μην το ρίξεις στα τσουρέκια και στα τρίγωνα εκεί πάνω ε? 😉 Nα είσαι πάντα καλά ρε Ν. , ολόψυχα…)

      hibiscus
      23 Απριλίου 10 στις 0:31

      … ψάχνατε τα αυτόματα, γιατί μάλλον δεν είχατε ανακαλύψει τις «βόμβες» σας ακόμα…

      mpournakos
      23 Απριλίου 10 στις 6:14

      Τότε πρέπει να ζούσατε πλουσιοπάροχα αν λέτε οτι 23 25 χρονό βγάζατε το ψωμί σας ως ηθοποιοί και μουσικοί.
      Μάλλον η απληστία της προηγούμενης γενιάς μας κατάντησε τα σύγρονα παιδιά των 23 25 χρόνων να μη μπορούν ούτε στον ύπον τους να βρούν δουλειά σε ανάλογα επαγγέλματα εκτός φυσικά αν ασχοληθούν με την πορνεία.
      Προφανώς τα Αεμρικανάκια και οι φίλοι μας οι Γερμανοί της ΕΕ. θα σκάνε στα γέλια όταν καταλαβαίνουν πόσο καλά μπορύν και ελέγχουν την κατάσταση, οι προσφάτως χρεοκοπήσαντες αυτοί που κάποτε μαζεύονταν εν ριπή οφθαλμού να γεμίζουν πολυτεχνεία τώρα να βλέπουν το γκρεμό να πλησιάζει χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε, ακόμη κι αν οι πόλεις τους είναι γεμάτες όπλα.
      Τα όπλα αυτά φυσικά προορίζονται μόνο για τον υπόκοσμο εφ όσων ξέρουν οτι κανείς φιλύσηχος πολίτης δεν πρόκειται να τα αγγίξει για να ρίξει κανένα καθεστώς εφ όσων στην περίπτωση που θα τ’αγγιζε δεν θα είχε να αντιμετωπίσει τον απ0λό άθρωπο αστυφύλακα του 1968 αλλά αυτό:

      http://trcs.wikispaces.com/file/view/cia_night_ops_photos_001.jpg/43378231/cia_night_ops_photos_001.jpg

      Το οποίο θα κληθεί να προστατεύσει την όποια δοτή κυβε΄νρηση εν ριπή οφθαλμού αν χρειαστεί.
      Καλή κατοχή.

      hibiscus
      23 Απριλίου 10 στις 8:06

      … στη θεωρία, δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από την «ανα-τροπή» και την «αν-αρχία»…
      αλλά, με τη βία;! ή, για να είμαι ακριβής, με τα όπλα;!
      αυτοαναιρείται, κάπως, το θεωρητικό κομμάτι στην πράξη…
      να πάρουμε όλοι ένα όπλο και ν’ ανατρέπουμε κυβερνήσεις, τί ωραία! πέραν του ότι ΚΑΜΙΑ διαφορά δε θα υπάρξει, σίγουρα δε θα βρούμε την ελευθερία…
      αλλού είναι το πρόβλημα…

      τη «κατοχή» αν την (ανα)τινάξει καθένας από την πλάτη του, και μετά βλέπουμε.

      Παναγιώτης
      23 Απριλίου 10 στις 12:15

      Πλάκα είχε αυτή η ιστορία. Εμ δεν μπορώ να φανταστώ τον Π. με όπλο. Άντε στην καλύτερη να τους γαργαλούσε τις μασχάλες μέχρι να σκάσουν από το γέλιο !

      Παπαστρατής Ιωάννης
      23 Απριλίου 10 στις 13:39

      Ωραία ιστορία για ταινία μικρού μήκους πάντως.Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη όταν την διάβαζα.Δεν πετάς την ιδέα στον Κωνσταντίνο…

      Έχω φαντασία δεν λέω.Αλλά να σε φανταστώ μέλος αντιστασιακής ομάδας,με όπλο και να σκοτώνεις….Δύσκολα μου βάζεις.

      Φίλτατε την σημερινή εποχή το να βρεις όπλο δεν είναι κάτι δύσκολο.Σε λίγο θα τα βρίσκουμε στα γαριδάκια…

      Ήταν αστεία ιστορία πάντως.

      Φιλιά και στους δυο σας και καλό Σ/Κ.

Σχολιάστε