Με αφορμή μία επιστροφή

Έχει ενδιαφέρον να γυρνάει κανείς στα 66 του, σε ένα επάγγελμα όπως του ηθοποιού, που το άρχισε στα 9 του και που το είχε εγκαταλειμμένο για 33 χρόνια. Τελικά βλέπεις, ότι όντως το επάγγελμα αυτό – αν το κάνεις έντιμα, αληθινά, με πάθος και γνήσια- είναι ψυχοθεραπευτικό. Από αυτό, κάπως, πρέπει να ξεκίνησε η Δραματοθεραπεία και πιο τελευταία, η Συστημική.
Το επάγγελμα του ηθοποιού, έχει τη δυνατότητα να σε βοηθάει να «βγαίνεις έξω» από σένα και να «σε βλέπεις», να σε παρατηρείς ουδέτερα – όχι ψυχρά – ουδέτερα. Έτσι παίρνεις την αίσθησή σου κι όχι μία λογική αυτοψυχανάλυσή σου. Δεν βλέπεις με το μυαλό, αλλά με την καρδιά
που δε σημαίνει συναισθηματισμούς του κώλου. Και βλέπεις έτσι και τους άλλους γύρω σου. Κι αυτός ο τρόπος κοιτάγματος – και προς τα έξω και προς τα μέσα – δεν έχει κριτική· έχει παρατήρηση με καλοσύνη και κατανόηση.
Πάνω στη δουλειά, και κυρίως σε μια τέτοια ομαδική και καλλιτεχνική δουλειά όπως είναι το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, οι άνθρωποι δείχνουν αυτό που πραγματικά είναι κι εκείνο που παριστάνουν ότι είναι.

Σκέφτηκα να σας γράψω εδώ, κάτι που έβλεπα αυτές τις μέρες της επιστροφής μου σε κάτι που είχα πολύ καιρό να κάνω και που έχει πεθάνει μέσα μου. Έχω, λοιπόν, την αίσθηση ότι η ζωή είναι ένα πηγάδι που εμείς πάμε να πάρουμε νερό με δαχτυλήθρα κι όχι με κουβά. Η ζωή είναι μία απέραντη χώρα με τεράστιες πεδιάδες και πανύψηλα βουνά κι εμείς την κάνουμε «δωματιάκι» γκαρσονιέρας. Έτσι, είναι πολύ σημαντικό να αφήνεις το «δωματιάκι» σου και να αντιλαμβάνεσαι όλη την απεραντοσύνη της ζωής που μέρος της είναι και ο θάνατος. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό αν δεν έχεις μέσα σου αγάπη όχι σωματική αγάπη ή αδελφική αγάπη ή ερωτική αγάπη ή συγγενική αγάπη ή φιλική  ή ιερή αγάπη, αλλά απλώς αγάπη· που σημαίνει ν’ αγαπάς τα πουλιά, τα δένδρα, τα λουλούδια, τους φίλους σου, τους συντρόφους σου, τους γονείς σου, και πέρα από αυτούς: τον άνθρωπο. Αλλιώς εκείνο που ονομάζουμε αγάπη καταντάει να σημαίνει κάτι πολύ άσχημο: ιδιοκτησία και απαίτηση ανταπόκρισης δηλαδή ζήλεια και φθόνο όταν δίνεται κι αλλού, πλήγωμα όταν δεν ανταποδίδεται. Αλλά αν έχεις αγάπη στην  καρδιά σου, αν αγαπάς το δένδρο που φύτεψες (αν φύτεψες), το αδέσποτο σκυλί που χάιδεψες (αν χάιδεψες), τον ζητιάνο που σου χτύπησε την πόρτα (αν την άνοιξες),  το δακρυσμένο πρόσωπο ενός παιδιού (αν το πρόσεξες) και ένα σωρό άλλα τέτοια, τότε δεν θα είσαι κλεισμένος στο «δωματιάκι» σου με το στενό παράθυρο, αλλά θα το παρατήσεις  και θα αγαπάς ολόκληρη τη ζωή κι όχι κομμάτια της.  Η αγάπη είναι ένα γεγονός που συμβαίνει, δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι ωραία λόγια και μελοδραματισμοί, δεν είναι κάτι για το οποίο κλαις· δεν είναι συναίσθημα. Στην αγάπη δεν υπάρχει καθόλου συναισθηματισμός. Η αγάπη είναι κατάσταση που ή είσαι μέσα ή δεν είσαι.
Η ζωή είναι ένα πηγάδι απ’ όπου πάμε να πάρουμε νερό με δαχτυλήθρα κι όχι με κουβά. Γιατί πάμε στο πηγάδι με το μυαλό και με κλειστή καρδιά.
Η ζωή είναι μία απέραντη χώρα με τεράστιες πεδιάδες και πανύψηλα βουνά κι εμείς την κάνουμε «δωματιάκι» γκαρσονιέρας. Γιατί παίρνουμε σοβαρά τον εαυτό μας και δεν παίρνουμε σοβαρά τη ζωή.

Καλό μήνα
Π.

red-roses-photo

24 Σχόλια στο “Με αφορμή μία επιστροφή”

      Μαρία
      1 Μαΐου 09 στις 13:42

      Τι εμπνεύσεις είναι αυτές παραμυθά μου τελευταία άσε και με έχεις βάλει σε σκέψεις είμαι που είμαι στην κοσμάρα μου λίγο θέλω να ξεφύγω εντελώς! φιλάκια Καλό μηνα. ακι καλή πρωτομαγια
      http://www.youtube.com/watch?v=hCTiw2XeKCY

      και ένα πολύ σχετικό με το νέο ποστ!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      1 Μαΐου 09 στις 15:38

      Μας βάζεις σε σκέψεις με αυτά που γράφεις και πολύ καλά κάνεις.Όσο για αυτό που γράφει η Μαρία,ότι είναι στη κοσμάρα της,δε νομίζω να είναι απαραίτητα κακό.Αρκεί να ξέρεις τι να συμπεριλάβεις στη κοσμάρα σου και τι όχι.Ο καθένας μας ζει στο κόσμο του που τον δημιουργεί ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από τον οικογενειακό και κοινωνικό του περίγυρο.Ακόμα και το να ξεφεύγεις άλλες φορές μπορεί να σε ωφελήσει και άλλες φορές να αποβεί μοιραίο.

      Εξάλλου η ζωή είναι ένα ρίσκο.Αυτή είναι και η γοητεία της.Μπορεί να σε ξαφνιάσει ανά πάσα στιγμή.Επίσης διακρίνω και κάποιες ομοιότητες με το επάγγελμα του ηθοποιού.Η ίδια η ζωή είναι ένα μεγάλο θέατρο.Κάθε μέρα υποδύεσαι διάφορους μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους.Του πατέρα,της μητέρας,του υπαλλήλου,του επιβάτη κ.λπ.

      Τέλος,πρέπει να ξέρεις πότε πρέπει να πηγαίνεις στο πηγάδι της ζωής με τη δαχτυλήθρα και πότε με το κουβά.Ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση.Και ας είναι και δωματιάκι γκαρσονιέρας.Αρκεί να τη ζεις ουσιαστικά και να έχει νόημα για σένα.

      Κύριε Παραμυθά.Σας ευχαριστώ που μέσα από τα κείμενά σας που δίνεται αφορμή να ασχολούμαι με το γράψιμο που τόσο πολύ μου αρέσει. 🙂

      Φιλιά και Καλό Μήνα σε όλους και σε όλες!! 8)

      νατασσάκι
      1 Μαΐου 09 στις 15:51

      Γιατί παίρνουμε σοβαρά τον εαυτό μας και δεν παίρνουμε σοβαρά τη ζωή.

      Γιατί νομίζουμε ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω μας, ότι εμείς είμαστε το κέντρο του. Γιατί τα θέλουμε όλα για να ικανοποιήσουμε αυτό το άτιμο το «εγώ», και το βαφτίζουμε με διάφορα «καλλιτεχνικά ψευδώνυμα» για να ξεγελάμε τον εαυτό μας…

      Γιατί είναι δύσκολο να βγούμε από το «δωματιάκι» μας και να κοιτάξουμε πιο πέρα -και πολλοί ούτε καν απ’ το παράθυρό τους δεν κοιτάζουν!
      Και τελικά, ξέρεις εσύ πολλούς που ζουν έτσι, σε «κατάσταση αγάπης»; Γιατί ελάχιστους έχω συναντήσει, μετρημένους στα δάχτυλα, που να μπορούν έστω να καταλάβουν τι είναι αυτό. Και όπως μου είπε ένας γνωστός μου πρόσφατα, «αυτά που συζητάμε εδώ, ούτε το 1% των ανθρώπων δεν απασχολούν»…

      (τι με βάζεις να σκέφτομαι, πρωτομαγιάτικα, ε; :))

      Φιλί
      καλό μήνα

      και σε όλη την παραμυθοπαρέα!

      υγ. όντως, καθώς διάβαζα το κείμενο, κι εμένα το τραγούδι που έβαλε η Μαρία μου ήρθε στο νου 🙂

      Μαρία
      1 Μαΐου 09 στις 17:11

      Ε! γειτονιά τα πατροπαράδοτα τραγούδια του τόπου μας και του χωριού μας της Ανω ραχούλας 😆
      Εξαλου τι υπουργός πολιτισμού θα μουνα;
      φιλιά Μαγιάτικα!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      2 Μαΐου 09 στις 12:42

      Το δράμα μου (λέμε τώρα…)

      Μπαίνω το πρωί στο τρένο και βλέπω κάποιον που σου έμοιαζε λίγο.Αναφωνώ απο μέσα μου »Ω Θεέ μου τι κωλόφαρδος που είμαι».Βέβαια μετά από μια πιο προσεκτική παρατήριση κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ… 🙁

      Πάλι κάλα που δε του μίλησα του ανθρώπου ρεζίλι θα γινόμουνα.

      Καλημέρα σε όλους και σε όλες!!! 🙂

      μινα
      3 Μαΐου 09 στις 18:41

      Σας παρακαλω…Καποιος που γνωριζει τα κοριτσια που ειχαν και εχουν τις 6 κασσετες του θαυμαστου κοσμου των παραμυθιων ας επικοινωνησει μαζι μου με ε μειλ….Τις θελω απεγνωσμενα…

      μινα
      3 Μαΐου 09 στις 18:43

      Η μαλλον θα μου πει καποιος πως μπορω να επικοινωνησω με το Ροζαλια ας πουμε(που εχει τις κασετες?)?Βλεπω οτι δεν περασε το ονομα μου με το ε μειλ…Ας βοηθησει καποιος…

      Elenita
      3 Μαΐου 09 στις 23:34

      Καλησπέρα, Παραμυθά!
      Σ’ έβλεπα κι εγώ μικρούλα και πάντα σε θυμάμαι σαν τον πρώτο μου δάσκαλο. Ένας Ινδός δάσκαλος, πραγματικός όχι μούφα, έλεγε ότι στην ουσία δάσκαλος και μαθητής οφείλουν να εναλλάσσονται, να υπάρχει συνεχώς διαδικασία ανταλλαγής ενέργειας, αλλιώς δημιουργείται άγχος κι απ’ τις δυο πλευρές. Κάπως έτσι τελοσπάντων το κατάλαβα εγώ. Κι είναι κι ο λόγος που δε θέλησα να διδάξω ποτέ σε σχολείο.
      Τελοσπάντων, ο λόγος που σου γράφω είσαι εσύ, γιατί μου έδωσες έμπνευση να θέλω να μαθαίνω για τον κόσμο γύρω μου, να μπορώ να φαντάζομαι τα πιο όμορφα πράγματα όταν υπάρχει ασχήμια και να παίρνω δύναμη για να δώσω δύναμη. Και η πλάκα είναι ότι μοιάζεις να παίρνεις κι εσύ έμπνευση από εμάς για να συνεχίσεις! 🙂
      Περιμένω τα νέα επεισόδια του Παραμυθά, και για να ξαναζήσω λίγο από την ανεμελιά των παιδικών μου χρόνων, αλλά και γιατί μου ‘χει λείψει αυτή η ανταλλαγή ενέργειας! Και μη με κοροιδέψεις αν σου στείλω καμιά ζωγραφιά από αυτές που φοβήθηκα να σου στείλω τότε, ε;;;

      Γιαννης απο ΝΥ
      4 Μαΐου 09 στις 5:11

      «Δεν βλέπεις με το μυαλό, αλλά με την καρδιά »
      Αυτο μου φαινεται πως ειναι κλειδι to οποιο μπορει να ανοιξει πορτες τις οποιες δεν γνωριζουμε οτι υπαρχουν.
      Πως μπορει λοιπον καποιος να ανοιξει μια κλειστη καρδια του? Πως μπορει να μαθει να ακουει μονο απο αυτη?
      Μημπως φταιει το οτι απο μικροι μαθαινουμε οτι για να «μαθεις» και να «φτασεις», χαχαχα, καπου οτι πρεπει να αρχισεις να μαθεις κανονες και πληροφοριες οι οποιες οχι μονο ειναι αχρειαστες αλλα και καταστρεφικες για την υπαρξη μας σαν ανθρωποι?
      Εχουν γραφτει πολλα τραγουδια για την καρδια και για το ποσο ταλαιπωρει, αλλα ποτε κανενα για το μυαλο. Γιατι τα βαζουμε με αυτην? Αυτη μονο την αληθεια λεει και μας ποναει για να μας υπενθημισει οτι κατι δεν κανουμε σωστα. Εμεις αντι για να ακουσουμε αυτην παλι αντιστρεφομαστε στον νου για λυσεις.

      Κυρία Παραμυθά
      4 Μαΐου 09 στις 9:49

      Φιλιά και πάλι φιλιά σε όλους σας !
      Ένα αληθινό και όχι πραγματικό φιλί, τις περισσότερες φορές φτάνει για χίλια λόγια….
      Υ.Γ το αληθινό έρχεται από την καρδιά, το πραγματικό από το μυαλό, αυτά ήρθαν στο νου της μάγισσας Αιναφέτς, πρωί-πρωί, καλή βδομάδα σε όλα τα παιδιά και τα παιδάκια.

      Μαρία
      4 Μαΐου 09 στις 10:31

      φιλιά κυρία παραμυθά
      καλως ήρθες Ελενίτα!
      Καλημέρα σε ‘οοοοοοοοοοοοοοοολα τα παραμυθόπαιδα!

      papiera
      4 Μαΐου 09 στις 17:07

      Μια φορά κι ένα καιρό, η αγάπη, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός.. ‘Ομως δεν είχε φωνή και ούτε ήξερε να μιλάει.. Κι έτσι πήγαινε στις σχολές θεάτρου και τη διώχνανε κακήν κακώς..
      Αλλά δεν το βαλε κάτω..
      Με τη βοήθεια μερικών ανθρώπων, έφτιαξε μια ολόδική της φωνή, μια ολόδική της γλώσσα και μια ολόδική της σχολή θεάτρου και έτσι έκανε το όνειρό της πραγματικότητα!!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Μαΐου 09 στις 18:28

      Κυρία Παραμυθά να είστε καλά και ανταποδίδουμε 🙂
      Πώς πάει η ζωγραφική;Προχωράτε;

      Επίσης ένα θερμό καλωσόρισμα στα νέα μέλη της παρέας μας!!Έτσι να αυξανόμαστε!!

      Φιλιά σε όλους και σε όλες 8)

      papiera
      5 Μαΐου 09 στις 9:40

      Μαρία ξέρω ηλεκτρονική διεύθυνση, αλλά αυτή την ξέρεις κι εσύ! 😉

      Γιάννη από ΝΥ, σου χαμογελώ! 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      5 Μαΐου 09 στις 12:46

      Papiera το κειμενάκι πολύ ωραίο όπως και οι κατασκευές σου!! 🙂 Συνέχισε έτσι!!!

      Τη καλησπέρα μου σε όλους και σε όλες!Φιλιά! 8)

      Fwtino_Asteraki
      6 Μαΐου 09 στις 0:49

      Μια γλυκια καλησπερα και απ μενα! Μου εχετε λυψει πολυ πολυ αλλα εδω γυρω ειμαι….
      Πολυ ομορφο το ολο θεμα…αλλα………εγω παλι θα παραμοιαζα την αγαπη με ενα χωραφι μεγαλο και καρπερο….αλλα για να καρποφορισει πρεπει να το καλλιεργισεις να το ποτησεις και να το φροντησεις!αν το αφησεις ακαλλιεργιτο τοτε μονο ζιζανια αναπτυσονται!

      καλο βραδυ και ονειρα γλυκα!
      μακια πολλα πολλλα και αγκαλιτθεθ! 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      6 Μαΐου 09 στις 17:38

      Η μέρα είνα βροχερή οπότε το χουχούλιασμα μέσα στο σπίτι επιβάλεται!!! 🙂

      Μια βροχερή καλησπέρα σε όλους και σε όλες!Φιλιά!

      Και μη ξεχνάτε να 🙂 είναι μεταδοτικό!!

Σχολιάστε