«Πάμε μαζί εκεί ψηλά…»

Συνεχίζοντας με άκρατο κυνισμό -σαν του Δημήτρη- τις αφέλειες που λέμε στα τρία τελευταία posts, σας ανεβάζω εδώ το τραγούδι των τίτλων τέλους, του καινούργιου ΠΑΡΑΜΥΘΑ που θ’ αρχίσει να παίζεται μάλλον από τον ερχόμενο Ιανουάριο. Τους στίχους τους έγραψα πριν ένα χρόνο, εξαιτίας αυτού του blog, καθώς είχα στο νου μου εσάς και τα παιδικά μουτράκια σας, που τα φανταζόμουν να με βλέπετε, τότε που παιζόταν η εκπομπή και να ψιθυρίζετε μέσα στις καρδιές σας κάτι σαν κι αυτούς τους στίχους, που σας τους αφιερώνω με όλη την αγάπη που έχω μέσα στην καρδιά μου για σας, αδιαφορώντας εντελώς αν αυτό θα έχει ή όχι κάποιο αποτέλεσμα. Πιάστε και τους στίχους.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/partelos.mp3]

Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.

Εκεί ψηλά στον ουρανό,

πετώντας σαν τον αετό.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πέταξε πάνω απ’ τα βουνά.
Εκεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Από ‘κει πάνω είν’ όλ’ απλά!
Σαν κούκλες είν’ όλοι μικροί!
K
ι η γη μια μπάλα στρογγυλή!
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.
E
κεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.

Σας φιλώ γλυκά
Καληνύχτα μωρά μου (όσες και όσοι μου επιτρέπετε να νοιώθω έτσι για σας)
Ο Παραμυθάς

10 Σχόλια στο “«Πάμε μαζί εκεί ψηλά…»”

      Γιαννης απο ΝΥ
      19 Ιουνίου 09 στις 0:21

      νατασσσάκι οταν γινεις κι εσυ δασκαλα τοτε ανοιξε το στομα σου να μιλησεις για τους μαθητες της athinovio. Αυτη τουλαχιστων μιλαει απο την ψυχη της, κι αυτο ειναι πιο σημαντικο απο οτιδηποτε αλλο. Αλλο να μην σεβεσε την γνωμη της κι αλλο να τα βαζεις με το προσωπο της.
      Ο τροπος με τον οποιο της μιλησες στο τελευταιο σχολιο δειχνει πραγματικα ποση αγαπη εχεις μεσα σου και ποσο αυτη η αγαπη ζυγιζει και τις κουβεντες σου. Αφου δεν εισαι αφελης δωσε αυτο το παραδειγμα αγαπης το για το οποιο σκιζεσαι να δειξεις στον Παραμυθα τι ωραια που φροντιζεις να ταυτιζεις τις γνωμες σου με αυτου.

      «Φιλί
      [γιατί από τον Ιανουάριο; Τόσο αργά;]» Αυτο τι σημανει, και γιατι μπορει να ενδιαφερει τον καθε ενα που μπαινει εδω να συζητησει και να σχολιασει?

      Μαρια -> http://www.youtube.com/watch?v=39joRdi0LOo

      νατασσσάκι
      19 Ιουνίου 09 στις 0:35

      Γιαννης απο ΝΥ :

      πρώτα πρώτα ΔΕΝ ξέρεις αν είμαι δασκάλα ή όχι -δεν θυμάμαι να το έχω αναφέρει ποτέ εδώ, και δεν γνωριζόμαστε.
      [Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όποιος δεν είναι κάτι δεν μπορεί να κάνει καλοπροαίρετη κριτική στους υπόλοιπους, ναι;]

      Δεν θα σου απαντήσω στα υπόλοιπα, δεν βρίσκω πουθενά το σχόλιό μου προσβλητικό ώστε να χρειάζεται να απολογηθώ και να αποδείξω ότι δεν είμαι «ελέφαντας».

      Η ερώτηση στον Παραμυθά είναι γιατί έχει γράψει εδώ, σε παλιότερο ποστ, ότι οι εκπομπές θα άρχιζαν Σεπτέμβρη-Οκτώβρη. Αυτό, απλά για ενημέρωσή σου.

      Καλό σου βράδυ 🙂

      Fwtino_Asteraki
      19 Ιουνίου 09 στις 1:02

      Προσπερω τα παραπανω σχολια θα πω μοναχα ΑΓΑΠΗ και τα παιδια του παραμυθα ειναι ολα αγαπημενα και χαρουμενα…Μπηκε στο μαγικο κοσμο των παραμυθιων και οχι στο εξω τις κοινωνιας μας…
      Πολυ ομορφοι η στοιχοι ΦιλαρακοΠαραμυθουλη μας! Εισαι απεχτος οπως παντα! 😉
      Καληνυχτα και ονειρα γλυκα σε ολα τα καλα παραμυθοποαιδουλινια με μακια και αγκαλιτεθεθ! χιχι!

      amalia
      19 Ιουνίου 09 στις 1:36

      Τελικά μάλλον είμαι χαζή.Πώς γίνεται και ποτέ δεν καταλαβαίνω σε ποιά στιγμή γίνονται όλα μαλλιά κουβάρια;Κατηγορίες πάνε κι έρχονται.Και λόγια λίγο..βαριά να τα πώ;Και σαν να υπάρχει στον αέρα μια αίσθηση λανθασμένης αντίληψης;
      Είναι αλήθεια πως όταν κάτι είναι γραπτό δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς το συναίσθημα του γράφοντα, με αποτέλεσμα να το παρερμηνεύεις.
      Γιαυτό κι εγώ λέω να κάνω πως δεν καταλαβαίνω!
      Παραμυθά μου,τι γλυκό το τραγουδάκι.Και πόσο εύχομαι να το νιώσουν όσο περισσότερα παιδιά μπορούν!Γιατι λίγοι γονείς αφήνουν στο παιδί τους περιθώριο για συναίσθημα.Ειλικρινες,απλό,αληθινό.(κάτι σαν αυτό που μας ενώνει με σένα,άλλωστε.Η αλήθεια μας)

      ΑΡΙΣΤΗ
      19 Ιουνίου 09 στις 9:42

      Καλημερούδια σε όλους
      Πολύ ωραίοι οι στοίχοι του τραγουδιού. “Γλυκό νανούρισμα” θα έλεγα…
      Φιλάκια πολλά… «Ειρήνη υμίν τέκνα μου….….» (μήπως να το ξαναέβαζες αυτό το post???…..)
      Με πολύ αγάπη!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      19 Ιουνίου 09 στις 10:19

      Λοίπον Νίκο μου(αν έχεις πρόβλημα που σε λέω με το μικρό σου απλά πέστο!!! 🙂 Σε αισθάνομαι δικό μου άνθρωπο πια.) αν θέλεις να με πιάσει καρδιακή προσβολή πρωινιάτικα συγχαρτήρια το κατάφερες!!!! 🙂 ΜΑΛΛΟΝ τον Ιανουάριο;;;;;;;;; Γιατί τόση καθυστέρηση;Αφού η Κυρία Παραμυθά (που είστε;) ξεμπερδεύει σιγά-σιγά και ελπίζω ο cpil και η κόρη σου το ίδιο.Ελπίζω να μη κάνει τίποτα βλακείες η ΕΡΤ.Θα τους πάρει και θα τους σηκώσει εκεί μέσα!!!.Και μας παίρνουν τα λεφτά και μαλ…Μισό λεπτό να πάρω το ηρεμιστικό μου.

      Ωραία.Τώρα που μου πέρασε το πρωινό μένος (τα χάπια ήταν συνταγή γιατρού) είμαι εντάξει!!!! 🙂 Τώρα το τραγουδάκι γιατί κάτι μου θυμίζεί;Σαν κάπου να το έχω ξανακούσει.Αλλά αφού το έγραψες πριν ένα μόλις χρόνο πάω πάσο.

      Καληνύχτα μωρά μου(όσες και όσοι μου επιτρέπετε να νοιώθω έτσι για σας).Εγώ προσωπικά δε σου επιτρέπω.Σε υποχρεώνω!!!!!!

      ΝατασσσΆκι και στους υπόλοιπους φιλιά και καλημέρες!!!!! 8)

      Mika
      19 Ιουνίου 09 στις 11:03

      Πως γίνεται εδω και 3-4 ποστ να μιλάτε για αγάπη και να καταλήγετε να απευθύνεστε στους συνομιλητές σας με τέτοιο «μένος» να το πω? Δεν καταλαβαίνω ρε παιδιά…Εγω δεν σχολιάζω συχνα και δεν αισθάνομαι μέλος καμιάς παρέας και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Εγω τον Παραμυθά τον διαβάζω ανελλιπώς εδώ και καιρό γιατί τα κείμενα του αγγίζουν την ψυχή μου και μου προσφέρουν τροφή για σκέψη. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι ειλικρινά άσχετα αν διαφωνώ ή συμφωνώ μαζί του. Αλλά αυτή η ατμόσφαιρα με χαλάει και με αποπροσανατολίζει από τον σκοπό της επίσκεψης μου στο blog. Απλά σας το ζητάω σαν χάρη…Αφήστε τα αυτά στην άκρη, μην αναλλώνεστε σε τέτοια γιατί έτσι βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.
      φιλιά

      papiera
      19 Ιουνίου 09 στις 11:55

      Παραμυθά παραμυθά,
      κάποτε τ’ άσπρα σου μαλλιά
      τα ταύτιζα με γηρατειά..
      Μα τώρα ξέρω πια καλά
      και βγάζω και ντουντούκα,
      πως σκέφτεσαι σαν τα παιδιά
      και πως τα άσπρα σου μαλλιά,
      είναι απλώς περούκα!

Σχολιάστε