Για το γάμο. (Δεύτερο μέρος)

Στο προηγούμενο post, το πρώτο μέρος για το γάμο,  σημείωσα διάφορες πληροφορίες βασικά, για την εμφάνιση του θεσμού του γάμου στην πρωτόγονη περίοδο της ανθρωπότητας. Στο πέρασμα των αιώνων, τον παρέλαβαν οι θρησκείες και ευλόγησαν κι αυτές την ιδιοκτησία, μόνο που αυτή η ιδιοκτησία πολύ γρήγορα κατέληξε από πρακτική σε ψυχολογική. Ανεξάρτητα αν ο γάμος είναι θρησκευτικός ή πολιτικός, μοιάζει να καλύπτει –στην συντριπτική πλειοψηφία- κρυφούς ψυχολογικούς ιδιοκτησιακούς λόγους: «Χρειάζομαι ένα σύντροφο, κάποιον που να μου ανήκει,  κάποιον που να μπορώ να τον (ή να την) λέω, ‘ο δικός μου’ ή ‘η δική μου’».
Η «ιδιοκτησία» αυτή, μαζί με τις υπόλοιπες, με κάνει να νοιώθω ασφάλεια. «Το σπίτι μου», «το αυτοκίνητό μου», «η περιουσία μου», «η γυναίκα μου» ή «ο άντρας μου», «τα παιδιά μου» — όλο αυτό το πακέτο, που  σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε τα ανθρώπινα πλάσματα, όπως τα υλικά αγαθά, δηλαδή κτητικά, έτσι δεν είναι; Η ίδια κτητικότητα, βέβαια, υπάρχει και στην απλή συμβίωση χωρίς κανενός είδους γάμο. Τώρα: Μπορεί να υπάρχει αγάπη όταν υπάρχει κτητικότητα;  Από τη στιγμή που νοιώθω ένα άλλο πρόσωπο σαν ιδιοκτησία μου, το πρόσωπό αυτό παύει πια να είναι σημαντικό γι’ αυτό που είναι το ίδιο. Καθώς μόνος μου ή μόνη μου, νοιώθω άδειος μέσα μου, ανεπαρκής, γεμάτος από κρυμμένο φόβο μοναξιάς, χρησιμοποιώ το άλλο πρόσωπο -τη γυναίκα μου ή τον άνδρα μου- για να καλύψω το κενό που υπάρχει μέσα μου και το άλλο πρόσωπο γίνεται σημαντικό σαν μέσο φυγής από την μοναξιά μου,  τότε μοιραία αρχίζω να ζηλεύω, να υποφέρω όταν αρχίζει να κοιτάζει κάποιον άλλον ή κάποια άλλην.
Έτσι, φαίνεται ότι μόνο όταν υπάρχει φροντίδα και κατανόηση –γιατί η λέξη «αγάπη» ακούγεται βαριά- μπορεί να υπάρξει λύση στο πρόβλημα της σχέσης δύο ανθρώπων μέσα στο γάμο, αυτή την –χωρίς αυτά-  δήθεν σχέση. Είτε άντρες είμαστε είτε γυναίκες, είμαστε ζωντανά ανθρώπινα πλάσματα, με αισθήματα και ευαισθησίες κι όχι χαλάκι της πόρτας που σκουπίζουν τα πόδια τους. Μόνο από τη στιγμή που βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως ανθρώπινα πλάσματα, σαν ξεχωριστές οντότητες και όχι ως αντικείμενα ιδιοκτησίας, ως άτομα με μία προσωπική βαθιά ζωή που πρέπει να τη σέβεται ο ένας στον άλλον, τότε υπάρχει πιθανότητα κατανόησης και ξεπεράσματος της σύγκρουσης που συνήθως υπάρχει ανάμεσα σε δύο παντρεμένους ανθρώπους. Έτσι, αν δεν υπάρχει η ψυχική δύναμη για μια πρακτικά και ψυχολογικά μοναχική ζωή –όχι «μοναστική» και τέτοιες ανοησίες- πρέπει κανείς να μπει βαθιά σ’ αυτό το περίπλοκο πρόβλημα της συμβίωσης δύο ανθρώπων και να βρει πώς μπορούν δύο άνθρωποι να ζουν χωρίς καμιά σύγκρουση, χωρίς καμιά αίσθηση πάλης, χωρίς κανενός είδους υποταγής του ενός στον άλλον. Να δει ότι από την αυγή του πολιτισμού, η ανασφάλεια, ο φόβος, η σύγκρουση, η επιβολή εξουσίας, η ιδιοκτησία, ο έλεγχος, η πανουργία, το ψέμα, το σεξ ως  μέσο χρησιμοποίησης του άλλου, είναι το φόντο των σχέσεων του αρσενικού με το θηλυκό. Νομίζω ότι είναι αλήθεια πως μέσα μας υπάρχει γραμμένο το βιβλίο όλης της ιστορίας της ανθρωπότητας, κι έχει απίστευτη ομορφιά και γοητεία το διάβασμά του, όταν γίνεται σαν να μη σε αφορά ενώ ταυτόχρονα αυτό το βιβλίο είσαι εσύ. Σ’ αυτό το βιβλίο, φαίνεται ότι μπορεί να δει κανείς ότι όλα τα δημιουργεί η ανασφάλεια, που τη γεννάει ο φόβος. Κι όταν τελειώσει κανείς με το φόβο, τότε δεν μπορεί παρά να μπαίνει τάξη. Γιατί τότε θα πρέπει να κατανοεί κανείς ότι «οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα που υπάρχει στη ζωή» και μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος μπορούν «ένας άντρας και μια γυναίκα να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς και να παραδοθεί ο ένας στον άλλον, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλον».
Και να τελειώσω με κάτι που μου έλεγε ο Δημήτρης Χορν, που ίσως κάποτε σας πω γι’ αυτόν και τη σχέση μου μαζί του. Μου είχε πει, λοιπόν: «Νίκο μου, ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά.»
Χα, χα, χα… Θα τα ξαναπούμε μέσα στην εβδομάδα με κάτι πιο ευχάριστο.
Σας φιλώ.
Νίκος

11 Σχόλια στο “Για το γάμο. (Δεύτερο μέρος)”

      να-τασσσάκι
      22 Μαρτίου 11 στις 20:40

      «Καθώς μόνος μου ή μόνη μου, νοιώθω άδειος μέσα μου, ανεπαρκής, γεμάτος από κρυμμένο φόβο μοναξιάς, χρησιμοποιώ το άλλο πρόσωπο -τη γυναίκα μου ή τον άνδρα μου- για να καλύψω το κενό που υπάρχει μέσα μου και το άλλο πρόσωπο γίνεται σημαντικό σαν μέσο φυγής από την μοναξιά μου, τότε μοιραία αρχίζω να ζηλεύω, να υποφέρω όταν αρχίζει να κοιτάζει κάποιον άλλον ή κάποια άλλην.»

      Φιλί
      κι ευχαριστούμε 😉

      ζαχαρούλα
      22 Μαρτίου 11 στις 20:43

      είχαμε ένα μάθημα στο σχολείο που το βιβλίο του είχε τίτλο «Εμείς και ο Κόσμος»
      με αυτό το άρθρο στην πρώτη του σελίδα…
      θα έπρεπε ν’ αφήσει το υπουργείο τις υπόλοιπες σελίδες του βιβλίου λευκές…
      για να ζωγραφίζουν τα παιδιά…

      dimitrisp
      22 Μαρτίου 11 στις 23:06

      «είναι αλήθεια πως μέσα μας υπάρχει γραμμένο το βιβλίο όλης της ιστορίας της ανθρωπότητας, κι έχει απίστευτη ομορφιά και γοητεία το διάβασμά του, όταν γίνεται σαν να μη σε αφορά ενώ ταυτόχρονα αυτό το βιβλίο είσαι εσύ. Σ’ αυτό το βιβλίο, φαίνεται ότι μπορεί να δει κανείς ότι όλα τα δημιουργεί η ανασφάλεια, που τη γεννάει ο φόβος»
      ναι! εγώ το βιβλίο εγώ και ο αναγνώστης…και ο φόβος πανταχού παρόν και εμπόδιο ακόμα και για την ανάγνωση.
      Αυτό το άρθρο θεωρώ πως πρέπει να μπει ως πρόλογος και ως επίλογος στη νέα έκδοση του βιβλίου «τώρα που τα παιδιά κοιμούνται»…δείχνει ξεκάθαρα τί είδους σχέση έχουν μεταξύ τους οι γονείς ευτυχισμένων παιδιών, οι γονείς χωρίς «εγώ».
      Σ’ ευχαριστούμε που υπάρχεις στη ζωή μας ως ο καλύτερος φίλος μας…
      Φιλιά

      dimitrisp
      22 Μαρτίου 11 στις 23:14

      «….δείχνει ξεκάθαρα τί είδους σχέση έχουν μεταξύ τους οι γονείς χωρίς «εγώ» »
      Πιο σωστά θα έλεγα «τι είδους σχέση ΔΕΝ έχουν οι γονείς χωρίς «εγώ» »
      Κι επειδή έχω μια αδυναμία στον Χορν περιμένω να μάθω σύντομα περισσότερα για τη σχέση σας.

      Μαρία
      22 Μαρτίου 11 στις 23:24

      απίστευτος ο Κύριος Χορν τόσο στο παίξιμο όσο και στα λόγια του όσα είπες εχουν ψιλοειπωθει είτε εδω είτε απ τη γνωστη νεραιδα… και είναι ανεκτήμητα… φιλάκια και πάλι.

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      22 Μαρτίου 11 στις 23:25

      Θα πω το τεριμμένο ότι με ΄καλυψε ο βαφτησημιος αλλά έλα που σκέφτηκα ακριβώς τα ίδια όταν το διαβαζα.Ότι θέλω να μάθω και εγώ για τον Δημήτρη Χορν καί να μπει το γαμο ποστ σαν πρόλογος στην επανέκδοση του βιβλίου σου…

      Να ελπίουμε και σε τρίτο μέρος;

      !!ΑΦ!!

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      23 Μαρτίου 11 στις 2:04

      ΓΑΜΟΣ: Ένα σύγχρονο δεσμωτήριο όπου δεσμώτης και δεσμοφύλακας έχουν το ίδιο όνειρο,να συνετίσει ο ένας τον άλλον.
      Κάθε θεσμός a priori είναι κάλπικος μια κι η ταυτότητα του είναι κοινωνική κι όχι υπαρξιακή,το ίδιο ισχύει και για το γάμο κι όποιος εμπλακεί σ’ αυτόν για «Χ» λόγους -αλλά ταυτόχρονα σέβεται τον εαυτό του-δεν έχει παρά να πορεύεται με ψυχολογία ανύπαντρου.
      Αυτό δεν σημαίνει ελευθεριότητα,άλλωστε στη ζωή κανείς δεν μπορεί να κάνει «ότι του γουστάρει».
      Σημαίνει όμως ότι διαφυλάσσω σθεναρά και με επιμέλεια το μεγαλύτερο αγαθό μου που δεν είναι άλλο από την εσωτερική μου ελευθερία.

      ζαχαρούλα
      23 Μαρτίου 11 στις 10:09

      ο γάμος μου μοιάζει ως ένα από τα πιο υπέροχα μυστήρια… διότι ο γάμος (θα πρέπει να) αποτελεί μία αρμονική ένωση… το πως και γιατί ξεκίνησε κάτι, είναι πολύ σημαντικό… αλλά ίσως μόνο ως εργαλείο, για να κατανοήσω αν καταλαβαίνω τί κάνω…
      δεν υπάρχει ελευθερία για ‘μενα αν δεν υπάρχει ένωση…
      και δεν υπάρχει ένωση αν δεν υπάρξει απόλυτη παράδοση…
      ανοίγω και παραδίνομαι… αλλά «παραδίνομαι» δεν σημαίνει σηκώνω λευκή σημαία…

      η μόνη εικόνα που θα μπορούσα να δώσω στο γάμο, όπως τον έχω μέσα μου, είναι η εικόνα ενός ζευγαριού που χορεύει…
      έναν από εκείνους τους υπέροχους αιώνιους χορούς…
      στο ρυθμό ενός μουσικού κομματιού που ακούν μόνο εκείνοι…
      στα βήματα ενός ρυθμού που γνωρίζουν μόνο αυτοί…
      to the end of love… 😉

      όταν παραμένω συγκεντρωμένη και με επίγνωση της κάθε (μας) στιγμής…
      δε θα του πατήσω το πόδι… ούτε θα φοβηθώ πως θα με αφήσει να πέσω…
      η ενέργειά μας δημιουργεί μία ροή που θα κυλάει μέσα και από τους δύο…

      αλλά για να μπορεί κάποιος να χορεύει, πρέπει να φοράει τα δικά του παπούτσια, σχεδιασμένα και φτιαγμένα από τον ίδιο και μόνο για το πόδι του…

      για να μην χρειάζεται να σκέφτεται τις φτέρνες του καθώς χορεύει…
      χαααααααααααααααχαχα!
      καλημέρα!…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      23 Μαρτίου 11 στις 13:35

      «Ο παντρεμένος ζει σαν σκύλος και πεθαίνει σαν άνθρωπος
      Ο ανύπανδρος ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκύλος»
      Κ.Καβάφης

      «Είναι σπουδαίο πράγμα όταν δύο ψυχές ενώνονται για να στηρίζουν η μία την άλλη στο έργο τους, στις επιτυχίες και τις ατυχίες τους, μέχρι τα τελευταία σιωπηλά λεπτά του στερνού αντίο.»
      Τ. Σ. Έλιοτ

      «Μόνο από τη στιγμή που βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως ανθρώπινα πλάσματα, σαν ξεχωριστές οντότητες και όχι ως αντικείμενα ιδιοκτησίας, ως άτομα με μία προσωπική βαθιά ζωή που πρέπει να τη σέβεται ο ένας στον άλλον, τότε υπάρχει πιθανότητα κατανόησης και ξεπεράσματος της σύγκρουσης που συνήθως υπάρχει ανάμεσα σε δύο παντρεμένους ανθρώπους.»
      Ν.Πιλάβιος

      ainafets
      24 Μαρτίου 11 στις 23:20

      Δεν είχα σκοπό ν’ αφήσω σχόλιο, αλλά έλαβα κάτι mail που με ρωτούσαν…»Εσύ η Β΄σύζυγος τι έχεις να πεις»; Μα την απάντηση την δίνει το ίδιο το ποστ…αν δεν υπήρχε το κάτι άλλο στην σχέση μας, δεν θα μετράγαμε 28 χρόνια συμβίωσης…και προσωπικά, πραγματικές σχέσεις έχουν τα ζεύγη μόνο όταν συμβιώνουν…τα άλλα είναι ρομαντισμοί!

      «Ο άνθρωπος παντρεύεται από έλλειψη γνώσης,
      χωρίζει από έλλειψη υπομονής,
      και ξαναπαντρεύονται από έλλειψη μνήμης!

      ΑΦιλιά σε όλα τα μωρά και τα μωράκια του Παραμυθά-συντρόφου μου! 🙂

Σχολιάστε