Τα όνειρα… της κόρης μου.

Πιθανόν βλέποντας τον τίτλο να θεωρήσετε αυτό το post  συνέχεια του προηγούμενου για τον γιο μου που είχε τίτλο, «Το Ίδρυμα … του γιου» μου. Καμία σχέση. Το πώς βγήκε αυτό το post, ούτε που το κατάλαβα – μόνο ότι  «μου βγήκε το λάδι» για να το ετοιμάσω κατάλαβα. Και να γιατί:   Πριν από λίγο καιρό, έγινε μια σύντομη συζήτηση στο  in.gr γύρω από το βιβλίο μου, «ΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΓΩ», που κυκλοφόρησαν από τον ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Μου ζήτησαν να κάνω ένα ερώτημα, που πάνω σ’ αυτό να βασιστεί η συζήτησή που θα γίνει. Το ερώτημα που έβαλα ήταν:   «Πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας, ν’ ανθίζουν τα δικά τους όνειρα ή να τους επιβάλουμε τα δικά μας;» Είχα ξεχάσει το θέμα, όταν χθες μπήκα καθυστερημένα να δω πώς πήγε η συζήτηση. Καθώς διάβαζα αυτά που γράφτηκαν, αναρωτήθηκα τι έκανα εγώ με τα παιδιά μου. Κατ΄αρχήν πραγματικά δεν είχα τίποτα και ποτέ στο κεφάλι μου για το τι θα ήθελα να γίνουν. Ίσως γιατί μέσα μου δεν υπήρχε τίποτα που να θέλησα να κάνω και να μην το έκανα. Από μικρό παιδί, ήμουν «ξεροκέφαλος» και δεν είχα «ούτε ιερό ούτε όσιο» που έλεγε η μάνα μου. Εκείνη είχε κάποια όνειρα για μένα – το ισχυρότερο ήταν να γίνω δημόσιος υπάλληλος και το επόμενο, πολιτικός μηχανικός και πάμπλουτος- ενώ ο πατέρας μου απλώς ήθελε να γίνω ό,τι ήθελα εγώ – και με βοήθησε με την καρδιά του γι’ αυτό. Ε, προφανώς απ’ αυτόν πήρα…  Το μεγαλύτερο από τα παιδιά, ο Φρεντ (από τον πρώτο γάμο της Στεφανίας) , που είναι μαζί μου από τα δέκα του, ήταν ο πρώτος που πήγε κατ’ ευθείαν, από τα 18 του, στον δικό μου επαγγελματικό χώρο, την τηλεόραση, στον τομέα της οργάνωσης και εκεί είναι ακόμα. Ο Κωνσταντίνος, από τα 9 του, ήθελε να γίνει Σκηνοθέτης και Παραγωγός και έγινε. (Κάποτε θα του την ανάψω και θα ανεβάσω εδώ βίντεο που έκανε στα εννιά του!) Στα 18 του, του εμπιστεύτηκα να σκηνοθετήσει μία παιδική εκπομπή της Ε.Ρ.Τ – το «ΠΑΙΔΙ TV» ,  που ίσως το είχατε δει στην Ε.Τ.1  το 2002, μπερδεύτηκε λίγο με το θέμα «Παραγωγός» και τελικά το βάρος έπεσε κυρίως στο «Σκηνοθέτης» που κι εδώ έχετε δει ταινίες του, και αυτή τη στιγμή στο PRISMA PLUS παίζονται κάθε μέρα  τα τελευταία επεισόδια του,  » ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  και στο ΣΚΑΪ, το «Ίδρυμα», που σας ανέβασα ένα επεισόδιο του στο προηγούμενο post. Αλλά έχω και μια κόρη όπως ξέρετε, τη Μαρία. Από πριν κάνω παιδιά μου λέγανε όλοι ότι τα αγόρια τα μεγαλώνεις πιο εύκολα και δεν το πολυπίστευα. Δεν θέλω, βέβαια, να γενικεύω, αλλά εγώ με το κοριτσάκι μου, «τα ‘παιξα»! Έξι όνειρα και κάτι ψιλά είχε! Και τα έζησε όλα. Και επειδή μοιάζει απίστευτο – ότι δεν της επέβαλα κανένα όνειρο – σας έχω την μεγαλύτερη απόδειξη: ζωντανή εικόνα από την πραγματοποίηση των ονείρων της.  (Χα, χα, χα… σαν τίτλος μελό ελληνικής ταινίας ακούγεται. Αλλά ας προχωρήσουμε στις εικόνες, που για να τις μαζέψω όλες αυτές και να τις ανεβάσω εδώ, «μου βγήκε το λάδι», που σας είπα στην αρχή.

Γύρω στα εννιά της, ήθελε ν’ ασχοληθεί με τον αθλητισμό, υπήρχαν κάποιες αντιρρήσεις, για το πώς θα επιδρούσε αυτό στο σώμα της σε τόσο μικρή ηλικία, αλλά τελικά στα δώδεκά της την αφήσαμε, κι άρχισε την ενόργανη . Το έκανε με πολύ πάθος και μου άρεσε, γι’ αυτό και έστειλα να της κάνουν ρεπορτάζ για την εκπομπή με ειδήσεις για παιδιά που έκανα τότε στην Ε.Ρ.Τ.  Για δείτε.

Εκείνη την εποχή έκανε και χορό, αλλά δεν τράβαγε και τόσο. Εκείνο που ήταν εντυπωσιακό, ήταν ότι στο Λύκειο, στην Αγγλία που πήγε,  στο μάθημα της ζωγραφικής έκανε κάτι πίνακες με τη «μία»  που δεν το πίστευε ούτε η ίδια. Ένας από εκείνους τους πρώτους πίνακες είναι κι αυτός που βλέπετε.

Καλό, ε; Η Δασκάλα της Ζωγραφικής τότε, μου είχε πει ότι όταν η Μαρία έκανε τον πρώτο πίνακα τρόμαξε, όπως τρομάζουν όλα τα παιδιά που δεν έχουν δείξει δείγματα ότι μπορούν να ζωγραφίζουν σε μικρή ηλικία και το ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους. Εγώ είχα ενθουσιαστεί! Η κόρη μου θα γινόταν ζωγράφος. Κι έτσι έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο του ΚΕΝΤ,  «άνευ όρων», όπως το λένε εκεί, επειδή έδειξε τρομερή δουλειά. (Θα μου έπαιρνε πολλά posts για να σας εξηγήσω το Αγγλικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, που δεν έχει καμιά σχέση, με το δικό μας). Μπήκε, λοιπόν, στο Πανεπιστήμιο, αλλά επειδή είναι και πρακτικό άτομο, σκέφτηκε ότι ως ζωγράφος στην Ελλάδα μπορεί και να πεινάσει, οπότε καλύτερα ήταν να πάρει δίπλωμα Γραφίστριας, για να ξέρει και μια δουλειά, μια και τη ζωγραφική  «την είχε», που λένε.  Κι εγώ, βέβαια, βοήθησα το παιδί μου να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Μας κόστισε κάτι παραπάνω, αλλά το ‘φχαριστήθηκα την ημέρα της Αποφοίτησης. Σαν να γύριζα εγγλέζικη ταινία ένοιωθα. Δείτε μερικά αποσπάσματα.

Και μετά από όλες αυτές τις σπουδές στις Γραφικές Τέχνες, ήρθε στην Ελλάδα και μου είπε, «μπαμπά, τελικά θέλω να κάνω τη δουλειά σου. Θέλω να γίνω παραγωγός στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση». Κι έτσι έγινε. Στην αρχή ήρθε και δούλευε μαζί μου και μετά κάποια στιγμή πήγε και δούλεψε και σε μια άλλη εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών όπου ένας πολύ γνωστός άνθρωπος της Τηλεόρασης, μου είχε πει όταν την είδε να δουλεύει ως Διευθύντρια Παραγωγής:   «Μπάρμπα Νίκο αυτή είναι ‘κακό σκυλί’,δεν της ξεφεύγει τίποτα,  θα σε σώσει, μην την αφήσεις να σου φύγει».  Και μέσα στα πλαίσια της πραγματοποίησης κι αυτού του ονείρου της, αποφάσισε να σπουδάσει κινηματογράφο και μπήκε στη Σχολή Σταυράκου. Εδώ σας έχω την ταινία που έκανε στο τέλος του πρώτου έτους σαν σκηνοθέτης και μοντέρ! Είναι ίσως λίγο ασαφές το τέλος, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά καλή. Δείτε την.

Και πάνω εκεί που έδειχνε ότι αυτό θα ήταν το όνειρό της, πριν αρχίσει το Δεύτερο έτος της Σχολής, μπήκε σφήνα ένα άλλο όνειρό της: να κάνει δική της οικογένεια. Και παντρεύτηκε. Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που προσπάθησα να την σταματήσω. Τι της είπα να συζήσει με το παιδί που ήταν ερωτευμένη, τι της έλεγα ότι ο γάμος είναι παπαριά και η συντροφική ζωή είναι που έχει σημασία, δεν μ’ άκουσε ούτε αυτή ούτε ο άντρας της κι έτσι την είδα νυφούλα το 1998. Δείτε την κι εσείς σ’ ένα σύντομο στιγμιότυπο από το γάμο, χωρίς κανένα δικό μου σχόλιο, αν και θα είχα πολλά να κάνω τώρα που ξαναείδα την ταινία, μετά από τόσα χρόνια.

Αυτό το «όνειρο», γύρισε σε ψιλοεφιάλτη και στο τρίτο χρόνο χώρισε. Ξαναγύρισε στο προηγούμενο όνειρο. Δούλεψε στην παραγωγή στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο μαζί μου και με τον αδελφό της. Στους τίτλους των εκπομπών του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», θα δείτε το όνομα της ως Line Producer. Αλλά φαίνεται ότι αυτό το όνειρο είχε πια παλιώσει κι έτσι, κάποια στιγμή φέτος, βρέθηκε στις Ινδίες. Αν πάτε ΕΔΩ, είναι ένα παλιότερο post μου με υλικό που τράβηξαν εκείνη και η Τζο  εκεί. Στις Ινδίες  παρακολούθησε εντατικά μαθήματα και πήρε δίπλωμα Δασκάλας Γιόγκα. Να ‘ ναι το τελευταίο όνειρό της;  Ποιος ξέρει….
Καλό βράδυ.
Ένας μπαμπάς

6 Σχόλια στο “Τα όνειρα… της κόρης μου.”

      marilia
      11 Οκτωβρίου 11 στις 22:41

      🙂

      …χαζομπαμπά, να το χαίρεσαι το κοριτσάκι σου και να το καμαρώνεις να πραγματοποιεί ό,τι βάλει στο μυαλό του!

      Καλέ, είκοσι λεπτά κοιτάω αυτόν τον πίνακα!!!!! Μ’ αρέσειειειειειειειειειειει!!! Κόλλησα!!!

      ainafets
      12 Οκτωβρίου 11 στις 10:32

      Εξαιρετική ανάρτηση…
      Γιατί εκτός από συγκινητική είναι και τεχνικά άψογη!

      Αχ! αυτά τα παιδάκια μας! 😉

      ΑΦιλάκια σε όλους!!! :)))

      Mika
      13 Οκτωβρίου 11 στις 12:32

      Πραγματικά ένα απο τα πιο ωραία post που έχεις ανεβάσει. Γεμάτο ονειρα…και στιγμές απο την ζωή ενός ανθρώπου που τελικά κατορθώνει να κάνει όλα του τα όνειρα πραγματικότητα. Μεγάλη τύχη…
      Να είναι ευτυχισμένη!

      maria
      26 Οκτωβρίου 11 στις 13:33

      ευχαριστώ όλους για τα όμορφα λόγια 🙂 η ζωή είναι ένα ταξίδι και κάνω ότι μπορώ για να ζω την κάθε στιγμή και να πάρω όσα πιο πολλά μπορώ! η μανία μου για γνώση κι εμπειρίες μεγαλώνει καθημερινά και ο προορισμός.. απλά δεν χρειάζετε 😉

Σχολιάστε