Μακρινή Αίσθηση

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση για το τι είναι αληθινά Ιερό, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με οργανωμένες θρησκείες, βιβλία, πράγματα που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωσή  του και μετά τα φοβάται, τα λατρεύει κ.λπ. Τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα παρόμοια, αλλά κάτι που δεν έχει όνομα, δεν έχει αρχή ή τέλος, γέννηση ή θάνατο. Κάτι που δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει με λόγια, κάτι που το μόνο που μπορεί να έχει είναι μια αίσθησή του κι αυτή μακρινή και μαζί βαθιά μέσα του. Ξεκίνησα να γράψω κάτι γι’ αυτό, αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα. Και πάνω που πήγα να εγκαταλείψω, θυμήθηκα ότι στις διάφορες μουσικές που έχω διαλέξει γιατί έχουν κάποια σχέση με κάτι από τη ζωή μου και τους έχω δώσει διάφορα ονόματα (σας έχω ξαναπεί γι’ αυτές), είναι κι ένα κομμάτι που το έχω ονομάσει:  «Μακρινή Αίσθηση από κάτι Ιερό». Δεν έχει σημασία ποιος το έχει γράψει ή ποιος παίζει. Απλώς ακούστε το – αν δεν βαρυέστε.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/1makrini-ais8isi.mp3]

12 Σχόλια στο “Μακρινή Αίσθηση”

      Hengeo
      5 Μαρτίου 10 στις 0:32

      Όντως ο συνδυασμός της φωτογραφίας με τη μουσική αφήνουν μία περίεργη αίσθηση.

      Το αληθινά ιερό πάντως είναι διαφορετικό για τον καθένα, για αυτό τελικά δεν μπορεί να περιγραφεί..

      Καραπιπέρης Γιάννης
      5 Μαρτίου 10 στις 23:06

      Xμ… δε νομίζω ότι το ποστ αυτό θα κάνει ρεκόρ σχολίων και καλά θα κάνει.
      Όντως πολύ δύσκολο να γράψεις και να εκφράσεις οτιδήποτε, αλλά κάνω μια προσπάθεια:
      Χιερός (Σκιερός κατά τους αρβανιτο-πελασγούς) και αργότερα Ιερός (το ‘χ’ είναι η δασεία που καθιερώθηκε στα Αλεξανδρινά χρόνια ). Το Ιερόν ,το σκοτεινό, το άβατον για τους λοιπούς, που εκεί μόνο ο Ιερέας μπορεί να έρθει σε επικοινωνία με το Θεό.
      Τώρα, αληθινό ιερό για μένα δύσκολο να πω τι είναι, αλλά μπορώ να πω τί δεν είναι: σίγουρα δεν είναι αυτό που διδάχτηκα ή με ‘εγκεφαλοπλύνανε’ ότι πρέπει να είναι, δεν το έχω συναντήσει μέσα σε κανένα ‘ναό’, δε μου προκαλέι φόβο, δέος, χαρά, λύπη ή αν μου προκαλεί κάτι δεν μπορώ να βρω την κατάλληλη λέξη να το περιγράψω-ίσως δεν υπάρχει.
      Πιστεύω πως την έννοια του αληθινού Ιερού την έχουμε λίγο νιώσει κοιτάζοντας μια ανατολή, έναν έναστρο ουρανό, μια δύση.
      Προσωπικά, το πρώτο πράγμα που θ’ απαντούσα αν με ρωτούσαν τι θεωρώ αληθινά Ιερό, είναι η εικόνα της μάνας που θηλάζει το βρέφος της. Όσες φορές τυχαίνει να είμαι παρών σε τέτοια σκηνή, αντικρίζω κάτι το Θείο, το Ιερό μπροστά μου… Το νιώθω τόσο βαθιά μέσα μου, αλλά πολύ μακρινό ταυτόχρονα (οι τυχόν ‘ψυχολόγοι’ μη βιαστείτε για τυχόν οιδιπόδεια, είμαι τυχερός που γαλουχήθηκα και μεγάλωσα σωστά – ή τουλάχιστον έτσι με έκαναν να πιστεύω οι γονείς μου. Έχω αρκετά άλλα θέματα για μένα που χρήζουν επίλυσης από εσάς, αλλά δυστυχώς είμαστε σε κρίση, οπότε είστε περιττή δαπάνη).

      Όσον αφορά τη μουσική(λέγε με track1) έχω μια υποψία ποιός την παίζει, αλλά δεν έχει σημασία όπως λες. Το υποκειμενικό είναι για τα υποκείμενα που λέω κι εγώ, αλλά ευτυχώς δεν είναι για τα ‘αντικείμενα’.
      Κλείνω αναφέροντας τον J.S. Bach, o οποίος αφιέρωσε όλο του το έργο στο αληθινό ‘Ιερό’ του, στον Θεό του (ασχέτως μετα-εμπορευματοποίησης στο έργο του).
      Παραθέτω ένα link από έναν αληθινό μαθητή του Bach, τον Graeme Koehne :

      http://www.youtube.com/watch?v=pOjqu_9tNMI

      Y.Γ. Π., την άλλη φορά βάλε πιό εύκολα, π.χ. τι είναι αληθινή αναισθησία, αβουλία, ζαμανφουτισμός, εξτερναλομορφισμός(!), σκυφτοκεφαλισμός και προπάντων ξε(ν)-αν-ερωτισμός…
      Είμαι σίγουρος πως θα σχολιάσουν πολλοί…

      Αληθινές Ιερές Καληνύχτες σε όλους (ΑΙΚ βγαίνει- κι εδώ ο Αιζανχάουερ ρε γμτ ?!!!)

      dimitrisp
      5 Μαρτίου 10 στις 23:30

      ήρθα να πω μόνο μια καληνύχτα και να σου δώσω ένα Φιλί…αλλά θυμήθηκα και μια μια ιστορία του Χότζα(ε! που και που να σου λέμε κι εμείς καμιά ιστορία ) 🙂
      ενας σοφός συνάντησε τον Χότζα μια μέρα και χωρίς να του πει τίποτα του έδειξε τον ουρανό! (σα να του έλεγε ότι υπάρχει μόνο Μια Αλήθεια που καλύπτει τα πάντα…)
      Ο Χότζας έψαξε το ταγάρι του και έβγαλε από εκεί ένα σκοινί για να το δει ο σοφός (και οι άνθρωποι προσπαθούν με ένα σκοινί να φτάσουν στον ουρανό για να βρουν την Μια Αλήθεια ….φαίνεται πως ήθελε να πει , και έκανε το σοφό να χαμογελάσει) 😉

      Παναγιώτης
      6 Μαρτίου 10 στις 13:56

      Το κομμάτι μου δημιούργησε μια θλίψη αλλά μου άρεσε. Μου θύμισε λίγο τη μουσική από το Solaris (το remake)

      Καραπιπέρης Γιάννης
      6 Μαρτίου 10 στις 14:55

      @Παναγιώτη: Πράγματι, ο Cliff Martinez έχει γράψει θεσπέσιες μουσικές. Δες και το αυθεντικό Solaris του Andrei Tarkovsky, όπου κυριαρχούν ‘ιερές’ μουσικές του J.S.Bach

      Καραπιπέρης Γιάννης
      6 Μαρτίου 10 στις 17:13

      Όχι φίλε συνονόματε, τα λόγια περιττά δεν είναι ποτέ… Αλλά το κακό είναι ότι πεθαίνουν γρήγορα. Καλύτερα να ζούμε με τις εικόνες που μας προσφέρει η ψυχή μας σε ότι εννοεί Ιερό, και ας τις απαθανατίσουμε μην τις χάσουμε….

      Alchemist
      6 Μαρτίου 10 στις 19:41

      Εχεις δικιο παραμυθα…Και εχω καταλαβει οτι για να βρεις κατι που ειναι Ιερο, περα απο τον χρονο και τους ανθρωπους πρεπει να υπαρχει σιωπη. Και πως μπορεις να εχεις σιωπη μεσα στην αποπνικτικη ατμοσφαιρα της εκκλησιας, και οποιασδηποτε εκκλησιας, μεσα στα λιβανια, τις ψαλμωδιες κλπ. Θυμαμαι τον εαυτο μου οταν μας πηγαιναν μικρους στην εκκλησια με το σχολειο…Τι αποπνικτικη ατμοσφαιρα ηταν αυτη, με αυτη την σχεδον ναρκωτικη ψαλμωδια….Τωρα καταλαβαινω γτ δημιουργουν αυτη την ατμοσφαιρα στην εκκλησια. Ναρκωνει τον εγκεφαλο, αποκτας μια ψευδαισθηση ιεροτητας επειδη ναρκωνεται ο νους, το μυαλο…Δεν ειναι ιεροτητα, ειναι επιβολη του οτι «σε αυτον τον χωρο ΠΡΕΠΕΙ να υπαρχει κατι το ιερο». Αλλα δεν το βρηκα ποτε εκει. Διαβαζοντας τον Κρισναμουρτι οι αμφιβολιες μου επιβεβαιωθηκαν. Ο,τι θεωρουμε επισημα ιερο ειναι κατι που εποβαλλεται στους ανθρωπους. Δεν εχει καμια σχεση με το πραγματικα ιερο.
      Ερχεται και Πασχα σε λιγο καιρο και θα εχουμε αυτες τις πομπες, με χιλιαδες κοσμο να ακολουθει ενα ομοιωμα κινητου ταφου με μια εικονα του χριστου πανω της. Μια ψευτικη αισθηση ιεροτητας, ισως φευγιο απο την πραγματικοτητα, απο την ζωη, και μετα επιστροφη στην αισχρη ζωη μας…Ποσο καθαρα τα βλεπω τωρα αυτα…

      Πολυ ομορφη η μουσικη….Καμια σχεση με τις ψαλμωδιες….Να ‘σαι καλα παραμυθα!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      6 Μαρτίου 10 στις 22:23

      Τα λόγια είναι περιττά…μπροστά στο μεγαλείο της όμορφης εικόνας και του υπέροχου ήχου φίλτατε ΦJK.Εξάλλου μία εικόνα ισούται με 1000 λέξεις (κινέζικη παροιμία).

      Μαριλένα
      7 Μαρτίου 10 στις 23:28

      Προκαταβολικά σας λέω πως ό,τι γράφω είναι έντελώς συνειρμικό. Επίσης πως πρώτη φορά γράφω σχόλιο σε σελίδα. Έχω ένα σφίξιμο απόψε, όλα αυτά που γίνονται με τρομάζουν. Μου μοιάζουν σαν απειλή για αυτά που έχω για «ιερά». Κρίση, «κρίση», δουλειά, ανεργία, αναστάτωση, αδικία, φόβος, θυμός, ανοησία, παραλογισμός, όλα ένα γκρίζο τρελλοκούβαρο. Ήρθα για λίγο εδώ για να πάρω χαρά. Με το που μπήκα και σε είδα, την πήρα αμέσως τη χαρά μου. Ξέρεις τι θυμήθηκα και γλύκανα? Που ένιωθα τα γόνατά μου να έχουν κάνει σημάδι από το χαλί όση ώρα ήμουν γονατιστή με τον αδελφό μου, ακίνητη, και σε έβλεπα στην τηλεόραση και άκουγα τη φωνή σου να λέει τα παραμύθια. Και δεν έχω ξεχάσει ποτέ το σήμα της εκπομπής . Παράμ / Παράμ / Παράμ παράμ παράμ. Λοιπόν ξέρεις κάτι? πολλές φορές μέσα μου το τραγουδάω αυτό το σήμα. Στη δουλειά, όταν οδηγώ καμμιά φορά, ή όταν κάνω κάτι άσχετο, διαδικαστικό, όπως π.χ. όταν ψιλοκόβω λαχανικά για σαλάτα. Κλείνω την παρένθεση του σήματος και γενικότερα κλείνω με το εξής: Μόλις πάω να φοβηθώ κάτι, πάντα προσπαθώ να σκεφτώ κάτι όμορφο για να φύγει ο φόβος. Και τώρα σκέφτηκα εσένα. Αυτό ήθελα να πω, καληνύχτα σε όλους και χαμόγελο για τον παραμυθά.

Σχολιάστε