Πώς φτιάξαμε τον Παραμυθά

Πέρσι τέτοια εποχή δουλεύαμε τα καινούργια επεισόδια του Παραμυθά, που θα παιχτούν από Σεπτέμβριο στο PRISMA PLUS της ΕΡΤ και θα ανεβαίνουν και στο ψηφιακό αρχείο της, οπότε θα μπορεί κανείς να τα δει και μέσα από το internet. Το χειμώνα, είχα κάτσει κι έφτιαξα μόνος μου ένα «making of» της σειράς, δηλαδή το πώς φτιάχτηκε. Το έκανα για να το δείξω κατ’ αρχήν στις αγαπημένες μου και τους αγαπημένους μου της Β’ Δημοτικού του Ελληνογερμανικού σχολείου και μετά το έδειξα και στα εξαιρετικά παιδιά του Γυμνάσιου Λειβαδιάς και τέλος, στην επίσκεψή μου στην Ξάνθη. Σήμερα μου την έδωσε ξαφνικά να το ανεβάσω εδώ. Θεωρητικά θα έπρεπε να το ανεβάσω το Σεπτέμβριο, αλλά… θεωρητικά. Στην πράξη, τώρα. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι τώρα το καλοκαίρι δεν μπαίνουν πολλοί στο blog και θα πάει χαμένο.  Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε, λοιπόν, πώς φτιάξαμε τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Η υπέροχη μουσική που θα ακούτε, είναι της Μαριέττας Φαφούτη που έκανε και την εξαιρετική διασκευή του παλιού σήματος του Σταμάτη Σπανουδάκη και του «Μάγειρα».


Καλό ξημέρωμα.
Π.
Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά -έως παρηγορητικά κάποια- σχόλια στο προηγούμενο post. Κακώς το έβαλα, αλλά τώρα πάει, μπήκε. Το βάρος που έλεγα ότι ένοιωθα είναι κάτι πολύ ειδικό και προσωπικό, είναι το ίδιο είτε βρίσκεται κανείς σε μια υπέροχη παραλία, είτε είναι μέσα σε ένα άθλιο κελί φυλακής. Μάλιστα στην παραλία είναι χειρότερα, γιατί κανείς παραπλανιέται ότι δεν το νοιώθει.

8 Σχόλια στο “Πώς φτιάξαμε τον Παραμυθά”

      Παναγιώτης
      30 Ιουλίου 10 στις 9:48

      Έχω νοιώσει κι εγώ πολλές φορές για διάφορους (σοβαρούς) λόγους έτσι όπως λες και δεν ήθελα ούτε να βγω από το σπίτι γιατί έλεγα ότι και τι έγινε αν ξεχάσω για λίγο το πρόβλημα, αυτό θα είναι εκεί πάλι μόλις γυρίσω.

      Αυτό που κατάλαβα όμως από ένα σημείο και μετά είναι ότι η ζωή είναι γεμάτη προβλήματα και ότι θα πρέπει να γίνω λίγο (έως πάρα πολύ) γαϊδούρι για να μην στεναχωριέμαι.

      Δεν το έχω καταφέρει να γίνω γαϊδούρι, αλλά προσπαθώ να ασχολούμαι με διάφορα πράγματα που με ευχαριστούν (όπως αυτό εδώ το blog για παράδειγμα) έχοντας στο μυαλό μου το ότι το σύμπαν που ζούμε δεν είναι τέλειο και ότι υπάρχουν προβλήματα που τελικά δεν διορθώνονται όσο κι αν κάτσουμε να σκάσουμε. Και ε όχι δεν θα κάτσω να σκάσω. Ας μείνουν άλυτα. Πάντα υπάρχουν και χειρότερα σε όσο χάλια κατασταση και αν είμαστε. Η ζωή συνεχίζεται.

      Τώρα για το making of. Μου άρεσε πολύ γιατί από τα πολλά τα θέματα-ποστ στο blog είχα σχεδόν ξεχάσει τη νέα σειρά. Αλλά θα ήθελα να είχε περισσότερα video . Εκεί που έπαθα πλάκα ήταν όταν εκείνος ο τύπος με το τρυπάνι πήγε να σε τρυπήσει κάπου στα πλευρά…Αν είναι δυνατόν !!!

      Αυτά για τώρα και κουράγιο παραμυθά ότι κι αν περνάς. Μη σκας όλα εδώ μένουν.

      Hengeo
      30 Ιουλίου 10 στις 16:55

      Δεν ξέρω περί τίνος ακριβώς πρόκειται, αλλά είπα να γράψω μία Κινέζικη ή Θιβετιανή (δεν θυμάμαι σίγουρα) παροιμία που είχα ακούσει πριν καιρό, και με έχει βοηθήσει πολύ:

      Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για κάτι που μπορείς να αλλάξεις, δεν ωφελεί να ανησυχείς για κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις.

      Όσο αναφορά τον νέο Παραμυθά, μου έχετε εξάψει την περιέργεια. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά οι μητέρα μου και η αδερφή μου θα λένε πάει ξαναμωράθηκε αυτός αν με δουν να βλέπω παιδικό πρόγραμμα χαχαχα!

      Παναγιώτης
      30 Ιουλίου 10 στις 19:14

      ΥΓ. Δεν χορταίνω να ακούω τη νέα έκδοση της μουσικής των τίτλων έναρξης. Πραγματικά έχει γίνει φοβερή δουλειά και σε αυτό τον τομέα.

Σχολιάστε