«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…»

Στο βιογραφικό μου που υπάρχει στο blog ήρθε ένα σχόλιο που λέει ανάμεσα στ’ άλλα και τα εξής: «Εντελώς τυχαία σήμερα ανακάλυψα αυτήν την σελίδα και κόλλησα ώρες ολόκληρες να χαζεύω. Πραγματικά συγκινήθηκα πάρα πολύ. Είμαι 31 χρονών και βλέποντας όλα αυτά… ένιωσα και πάλι παιδί, έκλαψα…. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, την καρδιά ενός μικρού παιδιού, γιατί έτσι νιώθω πάλι, μετά από τόσα χρόνια.»
Την ίδια στιγμή έπαιζε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι, που ήρθε κάπως και «έδεσε» μ’ αυτό το σχόλιο για να μου φέρουν και τα δύο συνειρμικά στο νου τη φράση: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτοί κληρονομήσωσι την Βασιλεία των Ουρανών». Ναι, ναι, ξέρω ακούγεται λίγο σαν, «από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα», χα, χα, χα… Μη βιάζεστε. Αυτή η φράση δεν σημαίνει καθόλου αυτό που συνήθως νομίζει ο κόσμος και που – απ’ όσο μου έχουν πει – δεν είναι και η επίσημη θεολογική εξήγηση. Συνήθως, οι περισσότεροι μεταχειρίζονται αυτή τη φράση όταν αναφέρονται σε κάποιον που είναι κάτι μεταξύ τρελού ή ηλίθιου. Αλλά φαντάζεστε, αυτός ο φωτισμένος νους να ήρθε στην ανθρωπότητα για να πει ότι οι ευτυχισμένοι που θα πάνε στον Παράδεισο είναι όλοι οι ηλίθιοι ή «σαλεμένοι»; Ε, όχι κατά τη γνώμη μου. Το «πτωχοί το πνεύματι», αναφέρεται σε ένα νου που δεν τον βαραίνουν οι πληγές, οι χαρές, οι επιθυμίες, τα κατάλοιπα των σχέσεων από χτες, που δεν είναι φορτωμένος από ψυχολογικές μνήμες – άλλο είναι οι πρακτικές. Ένας τέτοιος νους είναι αθώος, φρέσκος, ξύπνιος, άμεσος, δηλαδή «πτωχός» από το βάρος του χθες. Αυτή η φρεσκάδα, η αθωότητα, υπάρχουν σε ένα νου που ζει και δουλεύει τώρα. Αν το σκεφτείτε, θα δείτε, ότι αντιμετωπίζουμε το τώρα με βάση κάποια εμπειρία από το παρελθόν για να μην συμβεί ή να συμβεί κάτι στο μέλλον, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ζούμε ψυχολογικά στο τώρα. Το κάπνισμα ή οποιαδήποτε άλλη συνήθεια που σημείωνα σε παλιότερο post είναι επανάληψη του χθες τώρα. Αλλά αυτό που είσαι τώρα, εκτός κι αν αλλάξεις τώρα, θα είσαι και αύριο, δηλαδή το αύριο θα είναι το χθες! Χα, χα, χα… Σας μπέρδεψα; Εντάξει. Ακούστε το τραγούδι που άκουσα και σας το έβαλα εδώ για να νιώσετε, όχι για να καταλάβετε λογικά τι θέλω να σας πω. Το σχόλιο που ανέφερα στην αρχή λέει: «Είμαι 31 χρονών και βλέποντας όλα αυτά… ένιωσα και πάλι παιδί… Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, την καρδιά ενός μικρού παιδιού…». Λέει, δηλαδή, ότι έσβησαν όλα τα ψυχολογικά σκουπίδια της καρδιάς του – ή κάμποσα από αυτά – κι η καρδιά του έγινε, καθαρή, αθώα, ανάλαφρη («πτωχή»), φρέσκια, ευαίσθητη όπως η καρδιά ενός μικρού παιδιού. Αυτό θέλω να σας πω. Μπορούμε να έχουμε μια καρδιά μικρού παιδιού, όχι να είμαστε συναισθηματικά ανώριμοι, αλλά να έχουμε την ψυχολογική αθωότητα, καθαρότητα, αγνότητα, που σε ανοίγει στους άλλους; Ακούστε το τραγούδι, πατώντας το σημάδι του «play», στην μπλε λωρίδα που έβαλε ο «μάστορας». Το πιθανότερο είναι να το ξέρετε, γιατί υπήρξε σήμα τηλεοπτικής εκπομπής. Αλλά ακούστε το αθώα, σαν να είναι για πρώτη φορά, |πτωχοί τω πνεύματι», για ν’ ανοίξει η καρδιά. Το τραγούδι – εκτός από την παιδική χορωδία – το λέει κι ένα παιδάκι μόνο του. Δεν έχουν σημασία τα λόγια. Ακούστε μωρά μου αυτή τη φωνή με την καρδιά σας κι όχι με τ’ αυτί σας, κι αφήστε τον ήχο της φωνής να πάει βαθιά μέσα σας. Αφήστε αυτή την αθωότητα, την καλοσύνη, τη τρυφερότητα, τη γλύκα, το άνοιγμα ψυχής, την έλλειψη φόβου, τη γενναιοδωρία που στέλνει, να πάνε βαθιά μέσα σας. Ακούστε καθώς τραγουδάει, αυτή την έλλειψη οποιουδήποτε κίνητρου , ακριβώς όπως ένα τριαντάφυλλο μοσχοβολάει χωρίς κανένα κίνητρο και απλώς είναι εκεί και μοσχοβολάει για όποιον θα ήθελε να το μυρίσει.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

10 Σχόλια στο “«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…»”

      nellinezi
      23 Μαρτίου 08 στις 17:43

      Δεν το κατάφερα να το ακούσω όπως μας το λέτε…είμαι πολύ τσιτωμένη αυτή τη στιγμή! Θα προσπαθήσω όμως αργότερα , σίγουρα!

      Τα φιλιά όμως που θα σας στείλω, είναι αθώα και μέσα από την παιδική καρδιά μου! Πολλά μααααατςςς!!

      effie
      24 Μαρτίου 08 στις 15:33

      είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια, με συγκινεί ιδαίτερα!
      Όσο για τα χρήσιμα, αυτά μας «έφαγαν»!

      athina
      26 Μαρτίου 08 στις 1:17

      παιδιά με παρεξηγήσατε. Εγώ τον παραμυθά τον αγαπάω και συμφωνώ μαζί του σε όλα. Η παιδικότητα και η φτώχεια που μας λέει είναι όπως τα θεμέλια τοου σπιτιού ή τις ρίζες του δέντρου, απαραίτητες αλλά κρυμένες βαθιά, κάνουν τη δουλειά τους αθέατες. Πατάμε σε αυτά για να φτάσουμε παραπέρα, παραπάνω να δώσουμε στον κόσμο κάτι σπουδαίο.
      Αμα τα σκαλίζουμε όλην ώρα ή τα φέρουμε στο φως θα χάσουμε τη ουσία που είναι το δέντρο και το σπίτι.
      Αυτά.

      rodoula-kelly
      27 Μαρτίου 08 στις 18:57

      ‘πράγμα που σημαίνει ότι δεν ζούμε ψυχολογικά στο τώρα.’

      TΩΡΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

      Να’σαι καλά.

      Τα φιλιά μου

Σχολιάστε