Ο «μαγικός κόσμος»


Τα περισσότερα που έχω μάθει στη ζωή μου είναι από γυναίκες και παιδιά. Αλλά ότι θα μάθαινα αυτό που έμαθα χθες, από ένα συνδυασμό γυναίκας και παιδιού, δηλαδή από ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, δεν το φανταζόμουν. Έτσι, αφήνοντας για άλλη μέρα στην άκρη ένα post που σχεδίαζα να βάλω σήμερα, θα σας πω γι’ αυτό που μου συνέβη χθες!
Από τότε που άνοιξα αυτό το blog, από τα σχόλια που μου έρχονταν εδώ (όπως και μετά στο facebook)  άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο πολύ είχε επηρεάσει η εκπομπή μου «Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» στην τηλεόραση τα τότε παιδιά που σήμερα είναι μεταξύ 30 και 45 χρονών! Και από κάποιες τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο, με «πρώην» κοριτσάκια και αγοράκια και σήμερα γυναίκες και άντρες, μαμάδες και μπαμπάδες,  τα ψιλοχάνω από αυτά τα κύματα τρυφερότητας και γλύκας –για να μην πω αγάπης- που εισπράττω!  Αστυφύλακες, Εφοριακοί, Δικαστικοί, Τραπεζικοί,  Γιατροί, Υπάλληλοι Ασφαλιστικών Ταμείων, εξακολουθούν να με αφήνουν άναυδο με τη βοήθεια που μου δίνουν, ενώ στο βλέμμα τους αστράφτει μια λάμψη παιδικής αταξίας και τρυφερότητας, καθώς με βοηθάνε να λύσω κάποιο θέμα μου αποτελεσματικά και γρήγορα!
Αλλά, όπως σας έχω ξαναπεί, δεν μπορούσα να καταλάβω ή καλύτερα να νοιώσω, τι είναι αυτό ακριβώς που έχει χαραχτεί στην παιδική σας ψυχή από αυτή την εκπομπή. Καταλάβαινα ότι ο Παραμυθάς είναι ένα είδος ήρωα για τα παιδιά  και όταν πήγαινα πίσω στην παιδική μου ηλικία για να βρω κάποιον ήρωα τότε για μένα, δεν έβρισκα τίποτα. Δεν υπήρχε τηλεόραση και στο ραδιόφωνο η μοναδική παιδική εκπομπή που άκουγα μικρός ήταν «Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά», όπου δεν υπήρχαν πρόσωπα που μπορείς να δεις ήρωες. Τέλος, οι παιδικές ταινίες που έβλεπα στον κινηματογράφο, στο ΣΙΝΕΑΚ, στην Πανεπιστημίου, ήταν τα κινούμενα σχέδια του Ντίσνεϋ – Ντόναλντ Ντακ,  Μίκυ Μάους, Γκούφη κ.λπ.-  οι ταινίες του Σαρλώ, του Χοντρού και του Λιγνού και του Μπάστερ Κήτον.  Οπότε δεν μπορούσα, βέβαια, να κάνω ήρωα κανένα από όλους αυτούς. Κι επίσης μέχρι τα 8 μου δεν υπήρχε Παιδικό Θέατρο και μετά τα οχτώ μέχρι που έγινα 16,  το πρώτο και μοναδικό παιδικό θέατρο της εποχής ήταν αυτό που έπαιζα εγώ!!!
Ό,τι εξηγήσεις, λοιπόν,  κι αν έδινα εγώ στον εαυτό μου ή κάποιοι που μίλαγα μαζί τους ή μου έγραφαν, για τους λόγους που έμεινε στην ψυχή των παιδιών της δεκαετίας του ’80 ο Παραμυθάς δεν μου έφταναν. Κάτι έλειπε. Ίσως γιατί δεν μπορούσα να μπω –όντας πολύ μεγάλος πια – στην παιδική ψυχολογία των 5 με 12 χρονών. Αν και όταν βλέπω τις καινούργιες εκπομπές του «Παραμυθά» που έκανα πέρσι, υπάρχουν φορές που βλέποντάς τες με πιάνουν τα γέλια και σκέφτομαι, «Χα, χα, χα… Καλά, δεν ντρέπεσαι; Γέρασες κι ακόμα παιδιαρίζεις;»
Όλα αυτά μέχρι χθες το πρωί, που συνάντησα τη Λήδα, ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, σε μια παράσταση Παιδικού Θεάτρου! Μια παράσταση που παιζόταν σε ένα θέατρο που έχει συνδεθεί με τη ζωή μου με διάφορους τρόπους, σε πολλές ηλικίες, πράγμα που μου δημιούργησε μία ιδιαίτερη ευαισθησία που μου άνοιξε τελείως την καρδιά κι έτσι με βρήκε, «μικρό» και απροστάτευτο το κοριτσάκι!

Κατ’ αρχάς, το θέατρο Αθηνών βρίσκεται στο Σύνταγμα, όπου είναι το μέρος που μεγάλωσα, γιατί εκεί ζούσαν ο νονός μου που με νοιαζόταν  μέχρι  που σπούδασα στην Αγγλία· εκεί ζούσε η γιαγιά μου που με υπεραγαπούσε· εκεί δούλευε ο πατέρας μου στο ταμείο του θεάτρου ΚΥΒΕΛΗΣ, όπου καθόμουν πολλές φορές για παρέα μαζί του, και αυτό το θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ είναι εκεί όπου έπαιζα στο παιδικό θέατρο από τα 8 μου έως τα 16 μου. Στο Σύνταγμα, επίσης είναι και τα τρία θέατρα όπου δούλεψα σαν επαγγελματίας πια ηθοποιός,  για τέσσερις χρονιές. Τα δύο στη Βουκουρεστίου, ΟΡΒΟ και ΒΕΡΓΗ, που δεν υπάρχουν πια και το ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ, επίσης στη Βουκουρεστίου, όπου ο πατέρας μου ήταν για δύο χρόνια ταμίας, λίγο πριν αρρωστήσει,  και εγώ έπαιξα εκεί ως επαγγελματίας, με το θίασο ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΑΤ – ΒΟΥΛΑΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ το 1969.  Και εκείνη τη χρονιά, σ’ αυτό το θέατρο, βρέθηκα να κάθομαι στην πλατεία με τον καλύτερό μου φίλο, τον Άλκη που πέθανε στα 29 του, παρακολουθώντας πρόβα αυτής της παράστασης, επειδή τον είχα συστήσει στον Μυράτ για να βγάλει φωτογραφίες!
Σ’ αυτό το θέατρο, λοιπόν, 42 χρόνια μετά πήγα σε παράσταση παιδικού θεάτρου και βρέθηκα να κάθομαι δίπλα στον γιο μου που όταν ήταν μικρός τον πήγαινα σε παιδικά θέατρα, και τώρα –μεγάλος πια – με έφερε εκείνος σε παιδικό θέατρο (χα, χα, χα…) όχι ακριβώς για να δω την παράσταση, αλλά μια φίλη του – εξαιρετική ηθοποιό, κατά τη γνώμη μου! Μαζί ήταν και η γυναίκα  μου, η πεθερά μου, ο μεγάλος γιος με τη γυναίκα του και τα δύο εγγονάκια μας, ο Αλέξανδρος και η Ίρις. Χα, χα, χα… είχαμε, δηλαδή, και δύο παιδάκια για «κάλυμμα» που βρισκόμασταν εκεί. Μόνο η κόρη μου έλειπε, με τη σύντροφό της. Και ένα τελευταίο, για να συμπληρωθεί το πακέτο των «συμπτώσεων», το έργο που πήγαμε να δούμε ήταν  «Τα ταξίδια του Νιλς Χόλγκερσεν» (η φωτογραφία είναι από αυτή την παράσταση) μια ιστορία στην οποία βασιζόταν και η μία από τις τρεις πιο αγαπημένες μου ξένες εκπομπές που είχα διαλέξει όταν ήμουν στην Ε.Ρ.Τ. προϊστάμενος του Παιδικού.  (Οι άλλες δύο είναι η «Χάιντι» και η «Μάγια η μέλισσα».)

Καθίσαμε κάπου στη μέση της πλατείας κι εγώ βρέθηκα να κάθομαι στο διάδρομο ανάμεσα σε δύο σειρές. Αφού ταχτοποιηθήκαμε κοίταξα γύρω, και στις απέναντι δύο ακριανές θέσεις κάθονταν ένα πανέμορφο και κοριτσάκι και μια νέα γυναίκα –προφανώς μαμά της- που με κοιτούσαν επίμονα, χαμογελώντας γλυκά. Τους χαμογέλασα και η νεαρή μαμά μου είπε: «Σας έβλεπα στην τηλεόραση όταν ήμουν μικρή και τώρα σας βλέπει κι η κόρη μου». «Είδατε και τα καινούργια επεισόδια του Παραμυθά;», την ρώτησα.  «Ναι, στην Ψηφιακή της ΕΡΤ, κάθε Σαββατοκύριακο απόγευμα·  δεν χάσαμε καμία», μου απάντησε και συμπλήρωσε: «Η κόρη μου, μού έλεγε πριν λίγο ότι θέλει να σας ρωτήσει κάτι». «Εντάξει, στο διάλειμμα», της είπα χαμογελώντας στο κοριτσάκι και ετοιμαστήκαμε να παρακολουθήσουμε την παράσταση που άρχιζε.
Και κάποια στιγμή έγινε διάλειμμα. Σηκώθηκα και πήγα στην απέναντι σειρά. Γονάτισα δίπλα στο κοριτσάκι  για να βρεθώ στο ύψος της και τη ρώτησα: «Πώς σε λένε», τη ρώτησα. «Λήδα», μου απαντάει. «Πόσο χρονών είσαι», την ξαναρωτάω. «Τεσσάρων»,  μου λέει. «Μπα… πιο μεγάλη είσαι και μου το κρύβεις», της είπα, γιατί πραγματικά έβγαζε μια ωριμότητα μεγαλύτερου παιδιού, κι εκείνη γέλασε. «Να σου δώσω ένα φιλάκι», την ξαναρωτάω και σκύβω σίγουρος προς το μέρος της. «Όχι», μου απαντάει με τρόπο που δεν σηκώνει αντίρρηση, χωρίς να πάψει να χαμογελάει, και χωρίς να χαθεί από τα μάτια της εκείνη η γλύκα κι η τρυφερότητα που έχω δει να λάμπει και στα μάτια των μεγάλων σήμερα που έβλεπαν παλιά την εκπομπή; «Θες να μου δώσεις εσύ ένα φιλάκι;» την ξαναρωτάω, προτείνοντάς της με σιγουριά για την απάντηση το μάγουλό μου. «Όχι», μου λέει ξανά με τον ίδιο κοφτό τρόπο, χωρίς και πάλι να πάψει να μου χαμογελάει γλυκά. «Μμμ… Κι εγώ θα κλαίω…», της είπα κι άρχισα να κάνω πως μιξοκλαίω, ενώ εκείνη έμεινε ασυγκίνητη κι έβαλε πια τα γέλια. Χα, χα, χα… Καιρό είχα να φάω τέτοια «χυλόπιτα»!  Της χαμογέλασα τότε κι εγώ και της είπα: «Τι θέλεις να με ρωτήσεις, λοιπόν»;  Χωρίς να πάψει να χαμογελάει, αλλά και με μια παράξενη σοβαρότητα, εννοώντας απολύτως αυτό που λέει, με ρώτησε: «Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας»; Τα ‘χασα! Πήγε να μου βγει ένας λυγμός, αλλά κρατήθηκα αμέσως για να μην την τρομάξω. Μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, είδα κάτι που είχε σχέση με όλη μου τη ζωή και μαζί ήξερα την απάντηση στην ερώτηση: «τι είναι αυτό ακριβώς που έχει χαραχτεί στην  ψυχή των παιδιών που έβλεπαν παλιά την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ»;  Έχω σπάσει από χθες το κεφάλι μου να θυμηθώ τι της απάντησα εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι αδύνατον! Εκείνο που θυμάμαι, είναι ότι της είπα κάτι κι εκείνη μου χαμογέλασε γλυκά, χαμογέλασε και η μητέρα της και μετά σηκώθηκα και της έδωσα ένα πεταχτό φιλί στο κεφαλάκι της. «Σου την έσκασα», της είπα, «σε φίλησα», κι εκείνη έσκασε στα γέλια. Και μετά γύρισα στη θέση μου γιατί άρχιζε η παράσταση, που την είδα από εκεί  και μετά, όντας σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση…

Αργότερα, όταν γυρίσαμε σπίτι, άνοιξα το κομπιούτερ μου, για να βρω ένα ποίημα που  είχα γράψει το 1977, σε ένα ημερολόγιο που κρατάω, ένα χρόνο ακριβώς πριν μου συμβούν κάποια πράγματα που μου άλλαξαν τη ζωή μου. Σας αντιγράφω εδώ, κάποια από τα σημεία του που μου ήρθαν σαν φλασιά στο νου όταν με ρώτησε η Λήδα: «Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας».

27 Ιουλίου 1977

ΔΙΑΦΟΡΑ «ΤΑΞΙΔΙΑ»

Α΄. (Σήμερα)
Στα συχνά ταξίδια του προς τα πίσω,
ανακάλυψε πως είχε ζήσει τη ζωή του ανάποδα.
Στο υποχρεωτικό καθημερινό κυκλικό του ταξίδι,
που και που «πιάνει» για λίγο σε «μέρη» που του αρέσουν.
Στα ταξίδια του προς τα ‘μπρος είναι καλύτερα,
γιατί μόνο σ’ αυτά ονειρεύεται, κόσμους μαγικούς.

Β΄.
(Τότε – Ηθοποιός – Το θέατρο)
Το ταξίδι από το σκοτάδι στο φως.
Ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, τελάρα από τεντωμένο ζωγραφισμένο πανί.
Και η πόρτα με τη μία πλευρά.
Την ανοίγεις και… φως.
Το φως, «τοίχος» ανάμεσα σε σένα και στον κόσμο που κάθεται μπροστά σου.
Κι εσύ, να είσαι «πίσω» απ’ την πόρτα και «μπροστά» απ’ την πόρτα.
Κάτι σαν σχιζοφρένεια.
Τρεις τοίχοι πίσω σου κι ένας τέταρτος –το φως- μπροστά σου.
Τα αντικείμενα τοποθετημένα με λογική τη σχέση τους με τον τέταρτο «τοίχο».
«Πίσω» από τον «τοίχο» παραμονεύει ο κόσμος.
Ένας κόσμος που υπάρχει για σένα.
Ένας κόσμος που «κρέμεται» πάνω σου για να «νοιώσει»,
να «νοιώσει» οτιδήποτε – αρκεί να νοιώσει.
Κι εσύ δολοφονείς, κλαις, λες αστεία, ερωτεύεσαι, πεθαίνεις…
Κι όσο πιο έντονα κι αληθινά τα κάνεις αυτά, σαν να σου συμβαίνουν,
τόσο το καλύτερο για όλους σας.
Αυτού του είδους τα ταξίδια,
που άρχισε να τα κάνει από την παιδική του ηλικία,
τον εμπόδισαν αργότερα να έχει καλές σχέσεις με χώρους
όπου ο τέταρτος τοίχος ήταν από τούβλα κι όχι από φως
και δεν υπήρχε κόσμος απέναντί του.
Δυσκολευόταν πολύ να ζει πίσω και μακριά,
από την «πόρτα με την μία πλευρά», από τον «τοίχο από φως» .
Και βούλιαζε στη μελαγχολία και κρυβόταν μέσα του.
………………………..
Ε΄. (Σήμερα)
Στο κυκλικό καθημερινό του ταξίδι,
ονειρεύεται  το πέρασμα από την «πόρτα με τη μία πλευρά».
Είναι η μόνη διέξοδος,
κάτι σαν ψευδαίσθηση ευθύγραμμης πορείας,
γεμάτης με αλλεπάλληλες καινούργιες εικόνες
που δεν ερεθίζουν το αίσθημα ανασφάλειας
και καταργούνε το αίσθημα μοναξιάς.

Η φράση, «να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας», που μου είπε το μικρό κοριτσάκι, μ’ έκανε να νοιώσω αυτό που μου ξέφευγε. Εκείνο που γραφόταν μέσα στα παιδιά που έβλεπαν παλιά τον Παραμυθά, είναι ότι «έμπαιναν» σε ένα «μαγικό κόσμο». Μαγικό, όχι μόνο επειδή υπήρχαν εκεί μάγισσες και νεράιδες, επειδή μπορούσαν να μιλάνε με τα ζώα, τα φυτά, και τα πράγματα ή να φαντάζονται ότι πετάνε, αλλά και γιατί σε αυτό τον κόσμο υπήρχε ένας φίλος, υπήρχε ασφάλεια και τρυφερά αισθήματα. Ένας τέτοιος κόσμος είναι κι εκείνος που έμπαινα από τα οχτώ μου έως τα δεκάξι μου. Μπορούσα να γίνομαι διάφορα πράγματα που δεν ήμουν και να νοιώθω ασφάλεια, αισθήματα και φροντίδα γύρω μου. Κι ίσως τότε να μη χρειαζόμουν ήρωες, γιατί εγώ ο ίδιος γινόμουν διάφοροι ήρωες όπως ένας «Μικρός λόρδος», ο μικρός «Θωμάς Έδισων», ο μικρός «Βόλφαγκ Αμαντεους Μότσαρτ» κ.λπ. Και όπως έχει πει κάποιος που σας έχω αναφέρει σ’ αυτό το blog, ο Κρισναμούρτι:  «οι ηθοποιοί, σπάνια ξέρουν ποιοι πραγματικά είναι».
Χα, χα, χα… Είδες τι μπορεί να σε κάνει να δεις ένα τετράχρονο κοριτσάκι!
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

 

8 Σχόλια στο “Ο «μαγικός κόσμος»”

      να-τασσσάκι
      18 Απριλίου 11 στις 21:09


      (είδες τελικά, πόσο απλό ήταν…)
      (κι εμείς το νιώθαμε, μα δεν ήσουν «εκεί» τότε, να στο πούμε ;-))

      Φιλί
      και να είναι καλά η μικρούλα

      marilia
      18 Απριλίου 11 στις 22:51

      Τώρα και τρεις μέρες, έχω σ’ ένα κομμάτι χαρτί γραμμένες με μολύβι 5 ερωτήσεις που θα ‘θελα να κάνω εγώ στον Παραμυθά. Η ερώτηση 3 ήταν: «δεν έχει ξεφτίσει καθόλου το μαγικό γιλέκο απ’ το βάρος τόσων παιδιών που πετούν κρεμασμένα απ’ αυτό, τόσα χρόνια;». Η μικρή είχε την ευγένεια να ρωτήσει αν μπορεί να ταξιδέψει μαζί σας. Εγώ -και θαρρώ πολλά παιδάκια- άπλωσαν… καρδούλες και γαντζώθηκαν για να πετάξουν, χρόνια τώρα. Δε φανταζόμουν όμως ότι αυτό δε γινόταν κατανοητό.

      φιλί (χα! το ψηφιακό σκάει πάντα στην οθόνη του παραλήπτη!)

      dimitrisp
      19 Απριλίου 11 στις 9:27

      βλέπεις…καμιά φορά έρχονται συναντήσεις,βλέματα,ερωτήσεις,φιλιά από την μεριά της «πόρτας με τη μια πλευρά» την φανερώνουν και την ανοίγουν…σαν να σε ψάχνει,να σε αναζητά ένα ολόκληρος κόσμος… σαν να σε καλεί σε μια»συνουσία μυστική»…

      Να υπάρχει άραγε περίπτωση να εκδοθεί κάποτε αυτό το ημερολόγιο…
      Φιλι (που περνάει και την οθόνη του παραλήπτη 🙂 )

      ευαγγελια
      19 Απριλίου 11 στις 10:37

      Νόμιζα πως το είχες καταλάβει…Νόμιζα πως περνούσε αυτόματα σε σένα, γι’ αυτό γαλήνευα όταν εμφανιζόσουν στην οθόνη να με ταξιδέψεις… Να με προστατέψεις. Απο το ξύλο και τη λεκτική βία…απο τους καυγάδες…και μετά απ’ το πένθος που πήρε την παιδική μου ηλικία…νόμιζα (ένιωθα…) πως όλα αυτά τα γνώριζες. Γι’ αυτό ήσουν εκεί. Να προστατεύεις εμένα και όλα τα παιδάκια που ήταν σαν εμένα κι έψαχναν τον τρόπο ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!…

      Παραμυθάς
      19 Απριλίου 11 στις 12:17

      Ναι, Ευαγγελία καταλαβαίνω… Εγώ ήμουν «εκεί» όπως ήμουν και είμαι «εκεί» και σήμερα για τα παιδιά μου ή για όποιον μπορεί να χρειαστεί κάτι, αλλά ότι όλο αυτό που έβγαζα -γιατί ο ηθοποιός ανεξάρτητα από το τι «παίζει», βγάζει αυτό που είναι μέσα του- ότι αυτό που υπήρχε μέσα μου θα πέρναγε έτσι στα παιδιά που με έβλεπαν, δεν το φανταζόμουν με τίποτα! Στο θέατρο όταν παίζεις, νιώθεις πώς αντιδρά το κοινό σου, αλλά στην τηλεόραση είναι αυτό που είχα γράψει κάποτε εδώ: ήταν σαν πετάω μπουκάλια με μηνύματα στη θάλασσα, που δεν ξέρεις αν, πότε και ποιος θα τα πάρει.Φαίνεται ότι το πήραν κάποια παιδιά από σας. Όσο για να εκδόσω το ημερολόγιό μου Δημήτρη, ε… το σκέφτομαι, από χθες… χα, χα, χα… αλλά μόνο αν ζήσω πιο πολύ από κάποιους που αναφέρονται εκεί, ίσως και να το κάνω, γιατί τώρα μπορεί και να «κλείσουν σπίτια», οπότε…

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      19 Απριλίου 11 στις 15:01

      Είδες πως είναι και η χυλόπιτα!!!! 😉 Σκέψου ότι και εγώ σε φανταζόμουν γιατί δε σε είχα δει ποτέ.Σε πρωτοείδα να πετάς στην ψηφιακή.Ταξίδευα μαζί σου καθώς άκουγα τις μαγικές φωνές σου να παίζουν ρόλους διάφορους.Από τον δίσκο που τον είχα λιώσει.Και αν μέχρι τότε απλώς τον πρόσεχα τώρα,μετά την αφιέρωσή σου,τον έχω μη στάξει και μη βρέξει!

      Σημαίνεις πολλά για πολλούς.Για όλους μας…Να ‘σαι καλά!!!

      MAKIS
      19 Απριλίου 11 στις 23:10

      Καλησπέρα Φίλε Παραμυθά, εισπράττεις αυτό που (έσπειρες) τόσα χρόνια Αγάπη –Ανθρωπιά-φιλία-ζεστασιά-τρυφερότητα-απλότητα- μα προ-πάντων ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!!!!
      Καλή Ανάσταση!!και να περάσετε όμορφα αυτές τις Άγιες μέρες!!

Σχολιάστε