«Η αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο»

Διαβάζοντας το προηγούμενο post της Άιναφετς με τίτλο, «Ερωτευμένη με παντρεμένο», πριν προλάβω να πιάσω τους συνειρμούς που έκανε το μυαλό μου, θυμήθηκα ένα βιβλίο με ερωτικά ποιήματα που είχα γράψει προς το τέλος της δεκαετίας του ’90, σχολιασμένα με κείμενα του Τζίντου Κρισναμούρτι για τον έρωτα και με τίτλο, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα». Ενθουσιάστηκα, γιατί τα είχα ξεχασμένα και τώρα που τα θυμήθηκα, αποφάσισα να προσπαθήσω να εκδόσω το βιβλίο, που γι’ αυτό έχει κάνει και κάποια σχέδια η κόρη μου. Σας έχω ξαναμιλήσει εδώ εδώ και εδώ γι’ αυτά τα ποιήματα όπου έχω ανεβάσει κάποια απ’ αυτά, μαζί με μερικά σχέδια της Μαρίας. Θα ήθελα, λοιπόν, να μου επιτρέψετε να ανεβάσω τώρα κάτι απ’ αυτό το βιβλίο, όχι τίποτα δικό μου, αλλά ένα κείμενο και τρία μικρά ποιήματα του ίδιου του Κρισναμούρτι, έτσι… σαν σχόλιο στο post της Άιναφετς και στα σχόλια που του έγιναν. Και πρώτα το κείμενο, που είναι από μία ομιλία του Κρισναμούρτι σε έφηβους, στο Ρατζγκάτ, στις Ινδίες, το 1952.

«… Ας πούμε ότι σε έλκει μια όμορφη γυναίκα ή ένας όμορφος άντρας. Τι το κακό σ’ αυτό; Βλέπει κανείς μια όμορφη γυναίκα ή έναν όμορφο άντρα –κι αν κανείς δεν είναι παράλυτος ή τυφλός σίγουρα κάποια στιγμή θα δει – και τότε παρεμβαίνει η σκέψη: η σκέψη δημιουργεί  διάφορες ευχάριστες εικόνες και τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Όταν με έλκει ένα πρόσωπο, τι συμβαίνει; Θέλω να είμαι μαζί του· θέλω να το αποκτήσω· θέλω να το έχω δικό μου. Έλκομαι απ’ αυτό το πρόσωπο γι’ αυτό και θέλω να είμαι κοντά του — το σώμα μου πρέπει να είναι κοντά στο σώμα αυτού του προσώπου. Και είναι γεγονός ότι όταν με έλκει ένα πρόσωπο και θέλω να μου ανήκει, τότε δεν υπάρχει αγάπη· γιατί όταν ένα πρόσωπο είναι δικό μου, δεν θέλω να κοιτάζει άλλους ή άλλες· κι όταν θεωρώ ένα πρόσωπο ιδιοκτησία μου, τότε υπάρχει αγάπη; Προφανώς όχι. Από τη στιγμή που ο νους δημιουργεί το φράχτη τού,  “δικό μου” γύρω απ’ αυτό το πρόσωπο, τότε δεν υπάρχει αγάπη».

Και τώρα τρία ποιήματα, από το βιβλίο του με τίτλο, «Παραβολές και Ποιήματα».
1.
Από ευτυχία τι μπορείς να ξέρεις,
αν στης δυστυχίας την κοιλάδα δεν έχεις περπατήσει;
Από ελευθερία τι μπορείς να ξέρεις,
αν πάνω στα δεσμά σου δεν έχεις γοερά θρηνήσει;
Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;
2.
Και τότε, θα δοκιμάσεις την άλλη αγάπη·
την αγάπη που γεννάει θλίψη,
την αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο,
σ’ ένα ωραίο πρόσωπο,
την αγάπη που αλλάζει
από τη μια στιγμή στην άλλη,
την αγάπη που είναι απομονωμένη
μέσα στη μοναξιά της,
την αγάπη που ‘ναι τυραννική και γεμάτη υπεροψία,
την αγάπη που καταστρέφει την αγάπη για τους άλλους,
την αγάπη που σκλαβώνει και περιορίζει,
την αγάπη που την καταβροχθίζουν οι φλόγες του εγώ.
3.
Μην αποζητάς το άρωμα μιας μόνο καρδιάς
ούτε να κουρνιάζεις στο ήσυχο βόλεμά της,
γιατί εκεί μέσα κατοικεί
της μοναξιάς ο φόβος.
Πλημμυρίζω δάκρυα,
γιατί είδα
όλη την μοναξιά
που έχει η αγάπη
για τον έναν.
……………………………….
Στις σκιές που χορεύουν,
κείτεται ένα μαραμένο φύλλο…

Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

4 Σχόλια στο “«Η αγάπη που σκοτώνει το χαμόγελο»”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      6 Οκτωβρίου 11 στις 0:16

      Όμορφο το τελευταίο. Κρίμα που το έκοψες…

      -Κι όταν θεωρώ ένα πρόσωπο ιδιοκτησία μου, τότε υπάρχει αγάπη;

      -Προφανώς όχι. Από τη στιγμή που ο νους δημιουργεί το φράχτη τού, “δικό μου” γύρω απ’ αυτό το πρόσωπο, τότε δεν υπάρχει αγάπη».

      Τα είπε όλα ο Κ. σε τρεις γραμμές…

      Φίλι…

      δημητρης
      6 Οκτωβρίου 11 στις 18:41

      έχει δίκιο η Νατάσα.Μόνο να διαβάσεις και να ξαναδιαβάσεις προσεκτικά μπορείς…και αυτά τα πιο παλιά ποστ καταπληκτικά και τα ανακαλύπτω τώρα…νομιζω όμως ότι κολλάει κι ένα τέταρτο παλιότερο ποστ κι αγαπημένο:¨η αγάπη που δεν τολμούν να πουν ούτε τ΄όνομά της΅.http://www.paramithas.gr/2009/10/
      Φιλί

Σχολιάστε