«Το λουλούδι της ερήμου»

Ναι κορίτσια, το πιάσατε! Τουλάχιστον όσες έχετε διαβάσει το βιβλίο, αφού «Το λουλούδι της ερήμου», ναι είναι ο τίτλος του βιβλίου της Γουόρεν Ντίρι. Και πώς μου ήρθε; Μου ήρθε επειδή σήμερα είναι, «Η Ημέρα του Παιδιού». «Από πού κι ως πού;» θα ρωτήσετε. Να σας απαντήσω: Γενικώς δεν έχω σε καμία εκτίμηση αυτές τις «ημέρες- αφιερώματα»  (της γυναίκας, του παιδιού, των λουλουδιών, του πατέρα, των ζώων, κατά του καπνίσματος, υπέρ της σωτηρίας του όζοντος  και τρέχα γύρευε), καθώς επιβεβαιώνουν την ενοχή για την απουσία αληθινής και βαθιάς φροντίδας  τον υπόλοιπο καιρό για τα… «τιμώμενα πρόσωπα ή πράγματα». Έτσι κι εγώ σήμερα, συμμετέχω στη γιορτή του παιδιού με ένα αφιέρωμα στις μάνες των παιδιών, δηλαδή στις γυναίκες.
Πριν λίγες μέρες, στη γιορτή μου, μια φίλη μου που ξέρει ότι «εμφορούμαι» (φοβερή καθαρευουσιάνικη  λέξη!) από βαθιά φεμινιστικά αισθήματα (με την καλή έννοια – χα, χα, χα…)  μου χάρισε αυτό το βιβλίο της Γουόρεν Ντίρι. Αν και τελευταία δεν πολυδιαβάζω, αυτό το τέλειωσα επιτόπου! Το βιβλίο, αυτοβιογραφικό, μιλάει για την απίστευτη ψυχική δύναμη μιας γυναίκας, της Γουόρεν Ντίρι, που γεννημένη σε ένα μικρό Αφρικανικό χωριό, από μια παραδοσιακή σομαλική οικογένεια νομάδων, που πίστευαν σε αρχαϊκά έθιμα όπως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων και τον γάμο ανάμεσα σε κοριτσάκια προεφηβικής ηλικίας και σε ηλικιωμένους άντρες, στα πέντε της πέρασε τη διαδικασία της κλειτοριδεκτομής, όπως όλες οι γυναίκες του τόπου της, και στα δεκατρία της το έσκασε στο δυτικό κόσμο, για να μην παντρευτεί από συνοικέσιο έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της, αγράμματη και πάμπτωχη, χωρίς τίποτα δικό της εκτός από ένα κουρελιασμένο σάλι, για να γίνει τελικά top model  και Ειδική Πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών.
Νομίζω – κορίτσια κι αγόρια που επιμένετε ακόμα να διαβάζετε αυτό το blog που για αλλού πήγαινε κι αλλού πάει – νομίζω ότι για την καταπίεση και τον υποβιβασμό των γυναικών από την παράδοση, τους νόμους και κυρίως τις θρησκείες, (κλειτοριδεκτομή, φερετζέδες, μπούργκες, παρθενίες κ.λπ.), φταίνε οι σεξουαλικοί φόβοι των αντρών: Μήπως οι γυναίκες τους πάνε με άλλον, μήπως ο άλλος κάνει καλύτερο σεξ, μήπως ο άλλος έχει μεγαλύτερο πέος, μήπως γίνει κάποιο παιδί που είναι του άλλου κ.λπ. Οι Αφρικανοί, λοιπόν, χωρίς τις διάφορες δυτικές υποκριτικές επικαλύψεις με θεωρίες, νόμους και δόγματα, με την ειλικρίνεια του βάρβαρου πρωτογονισμού τους και της υπο-ανεπτυγμένης ευαισθησίας τους, για να τελειώνουν με όλα αυτά είπαν: «Τι μπούργκες, τσαντόρ, φερετζέδες, ζώνες αγνότητας ή θρησκευτικά δόγματα που εξορκίζουν, υποβιβάζουν και περιορίζουν τις γυναίκες, κόφ’ τους εκεί την κλειτορίδα να τελειώνουμε». Κι έτσι καθιέρωσαν από παιδική ηλικία στις γυναίκες την κλειτοριδεκτομή και καθάρισαν.
Δεν θα βάλω εδώ τη σπαραχτική περιγραφή της κλειτοριδεκτομής που έκαναν στη Ντίρι και περιγράφει με λεπτομέρειες στο βιβλίο της, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να διαβαστεί μόνο εκεί και στο σημείο του βιβλίου όπου βρίσκεται. Εδώ θα σας βάλω κάποια αποσπάσματα που τα πήρα από τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Τελικά δεν θα τα αφιερώσω μόνο στα κορίτσια της παρέας, αλλά και στα αγόρια – ίσως κυρίως σ’ αυτά.
Καληνύχτα.
Σας φιλώ.
Π.
«… Ύστερα από πολλή σκέψη συνειδητοποίησα πως είχα ανάγκη να μιλήσω για την κλειτοριδεκτομή μου για δυο foto-diris.jpgλόγους. Βασικά, είναι κάτι που με ενοχλεί βαθύτατα. Εκτός από τα προβλήματα, που πασχίζω ακόμα ν’ αντι­μετωπίσω, δεν θα γνωρίσω ποτέ τις χαρές του σεξ, ακρι­βώς επειδή μου τις στέρησαν. Αισθάνομαι ατελής, σακατεμένη, και, η σκέψη ότι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για ν’ αλλάξω αυτή την κατάσταση, είναι η πιο απελπιστική από όλες. Όταν γνώρισα τον Ντάνα, ερωτεύτηκα για πρώτη φορά κι ήθελα να γευτώ τις χαρές του σεξ μ’ έναν άντρα. Αν όμως με ρωτήσετε σήμερα «απολαμβάνεις το σεξ;», θα σας απαντήσω «όχι, όχι με τον παραδοσιακό τρόπο. Απλά μ’ ευχαριστεί που έχω σωματική επαφή με τον Ντάνα, γιατί τον αγαπώ». (…)  Σε όλη μου τη ζωή προσπαθούσα να σκεφτώ ένα λόγο για την κλειτοριδεκτομή μου. Αν είχα σκεφτεί έναν καλό λόγο, ίσως θ’ αποδεχόμουν αυτό που μου είχαν κάνει. Αλλά δεν μπορούσα να βρω κανέναν. Κι όσο προσπαθούσα να σκεφτώ ένα λόγο δίχως να τον βρίσκω, τόσο φού­ντωνε η οργή μου. Είχα ανάγκη να μιλήσω για το μυστικό μου, επειδή το είχα κρατήσει τόσα χρόνια κλεισμένο μέσα μου. Κι αφού δεν είχα κοντά την οικογένεια μου, ούτε μητέρα ούτε αδελφές, δεν υπήρχε κανείς για να μοιραστώ μαζί του τη θλίψη μου. Μισώ τον όρο «θύμα», γιατί δείχνει ότι είναι κανείς ανίσχυρος. Όταν όμως με πετσόκοψε η τσιγγάνα, αυτό ακριβώς ήμουν. Πάντως, σαν ενήλικη, δεν ήμουν πια θύμα και μπορούσα να περάσω στη δράση. Με τη συνέντευξη που έδωσα στο γυναικείο περιοδικό, ήθελα όσοι προωθούν αυτό το βασανιστήριο να μάθουν τις επιπτώσεις του, έστω κι από το στόμα μιας μόνο γυναίκας, γιατί στη χώρα μου έχει επιβληθεί σιωπή σε όλες τις άλλες. Σκέφτηκα ότι όταν ο κόσμος θα μάθαινε το μυστικό μου, θα με κοίταζαν όλοι παράξενα στο δρόμο. Αποφάσισα όμως ότι αυτό δεν με ενδιέφερε. Γιατί ο δεύτερος λόγος που μ’ έκανε να δώσω αυτή τη συνέντευξη ήταν η ελ­πίδα ότι έτσι θα γινόταν γνωστό πως αυτό το έθιμο συνεχίζεται και σήμερα, και όσο συνεχίζεται, αυτό το βασανιστήριο, θα παράγονται γυναίκες οργισμένες σαν εμένα, γυναίκες που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω και ν’ ανακτήσουν αυτό που τους έχουν στερήσει. (…)  Στην πραγματικότητα αντί να μειώνεται, ο αριθμός των σακατεμένων γυναικών μεγαλώνει. Οι αναρίθμητοι Αφρικανοί που μετανάστευσαν στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες πήραν το έθιμο μαζί τους. Τα ομοσπονδιακά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών υπολογίζουν ότι στην πολιτεία της Νέας Υόρκης 27.000 γυναίκες έχουν υποστεί ή θα υποστούν αυτή την επέμβαση. Γι’ αυτό πολλές πολιτείες θεσπίζουν νόμους που κηρύσσουν παράνομη την κλειτοριδοεκτομή. Οι νομοθέτες θεωρούν αναγκαία την ψήφιση ειδικών νόμων για την προστασία των κοριτσιών που κινδυνεύουν, επειδή οι οικογένειες θα ισχυρίζονται ότι είναι «θρησκευτικό δικαίωμα» τους ν’ ακρωτηριάζουν τις κόρες τους. Πολλές φορές μια αφρικανική κοινότητα συγκεντρώνει αρκετά χρήματα, για να φέρει από την Αφρική στην Αμερική μια ειδική για την κλειτοριδεκτομή, όπως εκείνη η τσιγγάνα – αυτή η γυναίκα πετσοκόβει σε μια μέρα ένα σωρό κοριτσάκια. Κι όταν αυτό δεν είναι δυνατό, οι οικογένειες παίρνουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Ένας πατέρας στη Νέα Υόρκη μεγάλωσε την ένταση του στερεοφωνικού του, για να μην μπορούν οι γείτονες ν’ ακούν τα ουρλιαχτά, κι έπειτα έκοψε τα γεννητικά όργανα της κόρης του μ’ ένα μαχαίρι για το κρέας. (…) Πάνω από τέσσερις χιλιάδες χρόνια οι Αφρικανοί ακρωτηριάζουν τις γυναίκες τους.
Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό το απαιτεί το Κοράνι, επειδή το έθιμο υπάρχει σχεδόν σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες. Αλλά δεν είναι έτσι. Ούτε το Κοράνι ούτε η Βίβλος αναφέρουν πουθενά ότι πρέπει να πετσοκόβονται οι γυναίκες για να είναι αρεστές στον Θεό. Αυτό το προωθούν και το αξιώνουν άντρες – άντρες αστοιχείωτοι κι εγωιστές που θέλουν να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους πάνω στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας τους. Απαιτούν να έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή η γυναίκα που θα παντρευτούν. Οι μητέρες συμμορφώνονται και υποβάλλουν τις κόρες τους σ’ αυτό το μαρτύριο από φόβο μήπως δεν μπορέσουν να τις παντρέψουν. Μια κοπέλα που δεν έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή θεωρείται ακάθαρτη, υπερσεξουαλική και ακατάλληλη για γάμο. Σε μια νομαδική κουλτούρα, σαν αυτή της ανατροφής μου, δεν υπάρχει θέση για μια ανύπαντρη γυναίκα κι έτσι οι. μητέρες πιστεύουν πως είναι καθήκον τους να φροντίσουν, ώστε να έχουν οι κόρες τους μια όσο γίνεται καλύτερη ευκαιρία – περίπου όπως οι γονείς σε μια δυτική οικογένεια θεωρούν καθήκον τους να στείλουν την κόρη τους σε καλά σχολεία. Μοναδικός λόγος για ν’ ακρωτηριάζονται κάθε χρόνο εκατομμύρια κορίτσια είναι η άγνοια και η προκατάληψη. Κι ο πόνος, η ταλαιπωρία, ο θάνατος που απορρέουν από την αποτρόπαιη αυτή πράξη, είναι υπεραρκετός λόγος για να καταργηθεί.
Να εργαστώ σαν πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών είναι ένα όνειρο τόσο εξωφρενικό, που δεν τολμούσα ποτέ να το ονειρευτώ. (…) Πολλοί από τους φίλους μου εκφράσανε το φόβο τους μήπως, όταν ξαναπάω στην Αφρική, επιχειρήσει να με σκοτώσει κάποιος φανατικός ισλαμιστής. Σε τελευταία ανάλυση, θα μιλήσω χωρίς περιστροφές ενάντια σ’ ένα έγκλημα που ορισμένοι φονταμενταλιστές το θεωρούν ιερή πράξη. Είμαι βέβαιη ότι το έργο μου θα είναι επικίνδυνο και
ομολογώ ότι φοβάμαι. Κυρίως τώρα που έχω ν’ αναθρέψω ένα αγοράκι. Η πίστη μου όμως μου λέει ότι πρέπει να είμαι δυνατή, ότι ο Θεός με οδήγησε σ’ αυτό το δρόμο για ένα σκοπό. Έχει μια δουλειά για μένα. Και πιστεύω ότι ο Θεός έχει αποφασίσει πολύ πριν γεννηθώ ποια μέρα θα πεθάνω, κι έτσι αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω. Στο μεταξύ μπορώ να πάρω το ρίσκο, μια και αυτό έκανα σε όλη μου τη ζωή…»

9 Σχόλια στο “«Το λουλούδι της ερήμου»”

      Κarellen
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 0:25

      Συνταρακτικό. Δεν υπάρχουν λόγια για την εξωφρενική αυτή πραγματικότητα.
      Θα διαβάσω το αυτοβιογραφικό της βιβλίο οπωσδήποτε. Ευχαριστούμε για το ποστ.

      Neraida
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 5:05

      Τολμώ να σας προτείνω να διαβάσετε και το δεύτερό της βιβλίο «Αυγή στην Έρημο», όπου επιστρέφει στην πατρίδα της αναζητώντας την οικογένειά της και συναντά τη μητέρα της. Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ το πρώτο της βιβλίο ανώτερο. Έτυχε να τα διαβάσω τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου και ως νέο κορίτσι, συγκλονίστηκα. Καλημέρα, Κύριε Παραμυθά, που τόσο αγαπάτε τις γυναίκες και ως μύστης μαγεμένος ακολουθείτε με βλέμμα και σώμα τις δικές σας θεές (μα… πού πήγε το μυαλό σας; Σύζυγο και κόρη εννοώ!)

      rodoula-kelly
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 10:11

      Καλημέρα, «H πίστη μου όμως μου λέει ότι πρέπει να είμαι δυνατή, ότι ο Θεός με οδήγησε σ’ αυτό το δρόμο για ένα σκοπό. Έχει μια δουλειά για μένα. Και πιστεύω ότι ο Θεός έχει αποφασίσει πολύ πριν γεννηθώ ποια μέρα θα πεθάνω, κι έτσι αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω. Στο μεταξύ μπορώ να πάρω το ρίσκο, μια και αυτό έκανα σε όλη μου τη ζωή…”
      Aπο τη ΣΥΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ αυτή μαρτυρία κράτησα αυτή τη τελευταία παράγραφο.
      Εξαιρετικό ποστ!

      to mikro manini
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 11:37

      !γιατί όμως εξελίχθηκαν έτσι οι κοινωνίες ;..γιατί να πρέπει να σκοτώνεται έτσι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία μιας γυναίκας ?

      πολύ καλό post.

      Vanda
      12 Δεκεμβρίου 07 στις 16:42

      Είχα δει ένα σχετικό ντοκυμαντέρ και το απίστευτο ήταν, πως οι μάνες που είχαν υποστεί αυτό το βασανιστήριο, πήγαιναν οι ίδιες τις κόρες τους να τις ακρωτηριάσουν.
      Το χειρότερο δε, είναι που τις κάνουν να πιστεύουν πως αυτό γίνεται για το καλό τους και για να καταξιωθούν στην κοινωνία τους.
      Πολλές από τις γυναίκες, αν μπορούσαν να επιλέξουν, θα διάλεγαν τον ακρωτηριασμό, αφού σε διαφορετική περίπτωση θεωρούνται μιασμένες. :S

      NailGuN
      18 Δεκεμβρίου 07 στις 21:48

      Είναι τραγικό! Ζούγκλα σκέτη!
      Δεν γνώριζα ότι γίνονται ακόμα τέτοια μεσαιωνικά πράγματα… Φοβερό!

      Εξ’άλλου εν ονόματι των κάθε θρησκειών ο άνθρωπος έχει κάνει πολλά κακά, έχουν χαθεί πάρα πολλές ζωές, είναι γνωστό αυτό.

      Ωραίο post Παραμυθένιε!

      Charmed_Obressed
      24 Ιουλίου 09 στις 14:40

      Αυτό το υποτιθέμενο »έθιμο», εκτός από απάνθρωπο και ανατριχιαστικό είναι και απίστευτα φαλλοκρατικό,αφού ένας απο τους λόγους που γινεται είναι να είναι για να φαίνονται οι άντρες ανώτεροι απο τις γυναίκες τους.

Σχολιάστε