«Το χαμένο κλειδί του έρωτα»

Ο «μάστορας» μας κρέμασε δεν έβαλε το βίντεο, γιατί το παρα-έριξε έξω για τα γενέθλιά του, αλλά έχει επίσης παρα-δουλέψει τελευταία και τι να κάνουμε θα τον συγχωρήσουμε. (Ακούς nellinezi ; )  Από χτες με τρώει να βάλω κάτι άλλο εδώ, μιας και κάποτε που ξανάκανα κάτι παρόμοιο με είχατε ενθαρρύνει. Να βάλω κάποια ποιήματά μου. Αιτία είναι ότι μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα, έζησα – μέσα από όσα μου είπανε – την ερωτική ιστορία δύο φιλενάδων μου. Η πρώτη, με μια γεύση αυτοκτονίας μέσα της για κάτι που την βασανίζει, και η δεύτερη με την μελαγχολική γαλήνη του τέλους που έδωσε. Η δεύτερη φίλη μου, πριν μερικά χρόνια, είχε κάνει τα σχέδια για ένα βιβλίο που ήταν να βγει, αλλά δεν βγήκε, με 23 ερωτικά ποιήματα μαζί ένα σχόλιο για το καθένα, από πράγματα που έχει πει ο Κρισναμούρτι για τον έρωτα. Έτσι, θα ήθελα να αφιερώσω εδώ σήμερα στις δύο φίλες μου, τρία ποιήματα με τα σχόλιά τους και τις ζωγραφιές τους.

***

 

1. ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Μέσα στην καρδιά μουmarias-couple-sitting.jpg
παλεύουν για σένα:
ο έρωτας με την αγάπη·
η επιθυμία με τη στοργή·
η ζήλια με την καλοσύνη·
η τρυφερότητα με τη βία·
η λαγνεία με την αγνότητα·
η φροντίδα με την αδιαφορία·
το σοβαρό με το γελοίο·
η χαρά με τη θλίψη·
η συμπόνια με το θυμό·
η ανησυχία με τη γαλήνη·
ο φόβος με τον εαυτό του·
το χθες με το σήμερα·
το αύριο με το τώρα.
Μόνο μου όπλο
-παρ’ όλ’ αυτά-
η Αθωότητά μου.
Μέσα στην καρδιά μου,
παλεύω για σένα
μ’ αιώνες ανθρώπινης θλίψης,
μ’ αιώνες απέραντου ανθρώπινου πόνου,
μ’ αιώνες εξάρτησης,
μ’ αιώνες μοναξιάς,
μ’ αιώνες απελπισίας,
μ’ αιώνες ανάγκης γι’ αγάπη,
μ’ αιώνες κυνηγητού της ευχαρίστησης,
μ’ αιώνες φόβου για το θάνατο.

Μέσα στην καρδιά μου
βουλιάζεις αργά σαν δηλητήριο
και περνάς στις φλέβες μου,
πλημμυρίζοντας τα πάντα μέσα μου,
τελευταία δοκιμασία
πριν το πέρασμα από την πόρτα
που πίσω της περιμένει υπομονετικά
η Ελευθερία που δεν έχει όνομα,
η Αγάπη που είναι εκεί για όλους.

*

Το είδος της αγάπης που νιώθουμε τώρα είναι κάτι γεμάτο θλίψη· η αγάπη που ξέρουμε έχει θλίψη, πίκρα, krishnamurti-73-yo.jpgαπογοήτευση· ο πόνος αυτής της αγάπης είναι μαρτυρικός· μέσα της γνωρίζουμε το φόβο και την πικρία. Και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την αγάπη, παρόλο που είναι μαρτύριο. Ο ανόητος κατηγορεί την αγάπη, χωρίς να κατανοεί την αιτία του πόνου· αν δεν γνωρίσεις τη σύγκρουσή της δεν υπάρχει η πέρα από τη λογική οδύνη. Αν δεν αποκτήσεις επίγνωση τής πηγής της σύγκρουσης, της αίσθησης του ανικανοποίητου, τότε η αγάπη φέρνει πόνο. Η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι που φέρνει τον πόνο κι όχι η αγάπη. Είναι η αίσθηση του ανικανοποίητου κι όχι η αγάπη που δημιουργεί την εξάρτηση κι όλα τα θλιβερά ζητήματα που γεννιούνται…

***

2. ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Εκείνο το πρωί,
επισκέφτηκε την ερωτική του ιστορία. marias-couple-standing.jpg
Ήταν εκεί,
με την απίστευτη ποιότητα ομορφιάς
που ‘χει κάτι παλιό, δουλεμένο από το χρόνο.
Ήταν εκεί,
σαν ένα παλιό τεράστιο σπίτι,
με πολλά δωμάτια,
κλειστά παράθυρα και άδειο.
Οι άνθρωποι είχαν φύγει
Παίρνοντας τα έπιπλά μαζί τους,
για να τα πάνε σε ένα άλλο σπίτι,
σε μια άλλη ιστορία.
Αλλά το σπίτι είχε ακόμα
την ατμόσφαιρα της ιστορίας
εκείνων των ανθρώπων
και μπορούσες να τη νιώσεις,
να ξαναζήσεις βαθιά
όλη την ιστορία τους
-χωρίς συναισθηματισμούς-
με μια περίεργη αίσθηση γαλήνης.
Από το πρωί είχε μπει μέσα στο σπίτι
και τριγυρνούσε στ’ άδεια τα δωμάτια,
ρουφώντας όλη την αίσθηση που υπήρχε σ’ αυτά.
Ήθελε να δει και να μάθει.
Κι ύστερα θα έβγαινε για πάντα.

*

Αν θέλετε να κατανοήσετε το ζήτημα της ερωτικής πράξης, μην προσπαθήσετε να το λύσετε χωριστά, μακριά από τα krishnamurti-73-yo.jpgυπόλοιπα ανθρώπινα προβλήματα. Είναι όλα ένα. Η ερωτική πράξη γίνεται πρόβλημα όταν υπάρχουν απογοητεύσεις. Όταν η δουλειά μας, που θα έπρεπε να είναι η αληθινή έκφραση της ύπαρξής μας, γίνεται απλώς μηχανικά και καταντάει ηλίθια και άχρηστη, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν η συναισθηματική μας ζωή, που θα έπρεπε να είναι πλούσια και ολοκληρωμένη, τορπιλίζεται από φοβίες, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν ο νους που θα έπρεπε να είναι ξύπνιος, ευλύγιστος, χωρίς περιορισμούς, λυγίζει κάτω από το βάρος της παράδοσης, της μνήμης αυτοπροστασίας, των ιδανικών, των πιστεύω, τότε υπάρχει απογοήτευση. Έτσι, η ερωτική πράξη γίνεται ένα υπερτονισμένο και αφύσικο πρόβλημα. Όταν υπάρχει πληρότητα, δεν υπάρχουν προβλήματα. Όταν είσαι τρωτά ερωτευμένος η ερωτική πράξη δεν είναι πρόβλημα. Για τον άνθρωπο που η ερωτική πράξη είναι απλή αισθησιακή ευχαρίστηση, τού γίνεται ένα πιεστικό πρόβλημα που του κατατρώει τον νου και την καρδιά….

***

3. ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ
Ξαφνικά το δωμάτιο έμοιαζε πολύ σκοτεινό. marias-woman-leaving.jpg
Άνοιξες τα παντζούρια κι ο ήλιος σάρωσε τα πάντα.
Σου πήρε λίγη ώρα ώσπου τα μάτια σου να συνηθίσουν.
Το πένθος είχε τελειώσει.
Όπως στεκόσουν στο παράθυρο, πήρες μια βαθιά ανάσα
και πλημμύρισες από ζωή κι ευγνωμοσύνη.
Ίσως να ‘μαθες να δέχεσαι το θάνατο.
Ίσως να ‘μαθες να μένεις μ’ αυτό που σου συμβαίνει,
ό,τι κι αν είν’ αυτό,
μέχρι να μάθεις βαθιά γι’ αυτό, μαζί του.
Τι φοβερή ελευθερία να μην κάνεις καμιά φυγή!
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου, ήσυχα,
χωρίς να κατηγορείς κανέναν για ό,τι σου συμβαίνει.
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου με συμπόνια και φροντίδα κι έτσι,
χωρίς να προσπαθείς, ν’ αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό στη θεία Άρνηση,
για να ‘ρθει όποτε Εκείνη θέλει να βάλει τέλος.
Τώρα τέλειωσε και το πένθος. Τι περίεργη ανακάλυψη:
ακόμα κι ύστερα από το θάνατο ενός έρωτα να υπάρχει πένθος!
Έτσι όπως όταν πεθάνει κάποιος που αγαπάς πολύ
και κάθε τόσο πας λίγα λουλούδια στον τάφο του
και «του λες» καμιά κουβέντα.
Ναι, υπάρχει πένθος μετά το θάνατο του έρωτα.
Κι ύστερα τίποτα. Κενό.
Μόνο που κάτι λάμπει σε μια άκρη της καρδιάς σου.
Ο άγιος πόνος που κάθισες κι ένιωσες,
χωρίς να το βάλεις τρέχοντας στα πόδια.
Η ευλογημένη «κρίση» που για πρώτη φορά δεν τη φοβήθηκες
και κοιτάχτηκες μέσα της σαν σε καθρέφτη.
Η θλίψη που την ένιωσες ολόκληρη,
ξέροντας πια ότι δεν είναι μόνο δική σου.
Ο έρωτας, η πορεία του προς το θάνατο, ο θάνατός του,
το πένθος γι’ αυτόν κι ύστερα το κενό.
Τι απίστευτη ομορφιά!
Ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο
και ξαναγεμίζει το δωμάτιο ζωή.
Μόνο να μπορούσε πια να μείνει κανείς ακίνητος με το κενό, για πάντα.
Ποιος ξέρει…

*

Είσαι προσκολλημένος σε κάποιον και βλέπεις όλη την ιστορία της προσκόλλησης: τι περιλαμβάνει, όλη της τη δομή, τη krishnamurti-73-yo.jpgφύση της, τις συνέπειές της. Και κάποια στιγμή την τελειώνεις. Τι συμβαίνει τότε; Προχωρήστε αργά. Τι συμβαίνει; Το πρόσωπο, φυσικά, εξακολουθεί να είναι εκεί. Εάν ήσουν προσκολλημένος σ’ αυτό το πρόσωπο πριν και δεν είσαι πια, δεν είσαι ολοκληρωτικά, τι έχει συμβεί; Έγινε μία αλλαγή, έτσι;. Που σημαίνει τι; Μήπως έσβησε η μνήμη που σε έκανε να είσαι προσκολλημένος, ακριβώς τη στιγμή που εγκατέλειψες ολοκληρωτικά την προσκόλληση; Αυτό είναι πολύ σημαντικό που βλέπει κανείς, αν το έχει κάνει. Γιατί; Τι συμβαίνει; Όταν ήμουν προσκολλημένος λειτουργούσε όλος ο μηχανισμός καταγραφής. Έτσι; Τώρα που δεν είμαι καθόλου προσκολλημένος ο μηχανισμός καταγραφής έχει σταματήσει. Αν δεν έχει σταματήσει, τότε αυτό σημαίνει ότι η προσκόλληση συνεχίζεται, ίσως με ένα διαφορετικό τρόπο. Τώρα: Όταν ο νους ελευθερώθηκε από την προσκόλληση, σβήστηκαν όσα είχαν καταγραφεί, έτσι; Αυτό είναι το θέμα: Δεν υπάρχει ψυχολογική μνήμη. Σας λέω ότι -αν το κάνετε- δεν θα υπάρχει πια μνήμη. Και είναι άλλο το να ξεχάσεις κάτι κι άλλο το να μην έχεις την ψυχολογική μνήμη του. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Υποθέστε ότι με έχουν πληγώσει. Η μνήμη αυτής της πληγής, το συναίσθημα τού πληγώματος είναι πάντα εκεί. Αν, τώρα, σβήσω αυτή την πληγή εντελώς, τότε μ’ αυτό το σβήσιμο, με το καθάρισμα, δεν υπάρχει πια ποτέ το συναίσθημα ότι έχω πληγωθεί. Ναι, ξέρω ότι αυτό πολλοί το βρίσκουν δύσκολο, αλλά όντως: δεν υπάρχει πια ποτέ συναίσθημα ότι έχεις πληγωθεί. Δεν μπορείς καν να το ανακαλέσεις – ψυχολογικά. Πρακτικά θυμάσαι το γεγονός, αλλά αν θέλεις να ξαναβάλεις εκεί το συναίσθημα, δεν μπορείς να το θυμηθείς, δεν μπορείς να ανακαλέσεις την κατάσταση του νου ή των συναισθημάτων σου να πλγώνονται…

****

11 Σχόλια στο “«Το χαμένο κλειδί του έρωτα»”

      nellinezi
      3 Φεβρουαρίου 08 στις 18:28

      Η αλήθεια είναι ότι μετά από την ανάγνωση των παραπάνω, δε θέλω άλλο να «φωνάξω -παίξω- μαλώσω- κάνω πλάκα»…….ναι, τον συγχωρούμε τον Κωνσταντίνο.
      Κι επειδή τώρα μελαγχόλησα, θα επανέλθω για σχόλιο στα ποιήματα. Που όμως δεν είναι ποιήματα ακριβώς…είναι λόγια ποτισμένα με τη ζέστη και την τρυφερότητα ενός ανθρώπου που συνεχίζει να μας καθηλώνει……Κι αν είναι κάτι που θυμάμαι πολύ έντονα από τότε που ήμουν μικρούλα κι έβγαινε ο παραμυθάς στην τηλεοραση , είναι αυτό ….η αίσθηση ότι δεν μπορώ να κουνηθώ -ό,τι και να γίνεται- απ την τηλεόραση μέχρι που να τελειώσει ο Παραμυθάς ή η χιλιοποδαρούσα του.
      Ετσι και τώρα…..

      Σε λίγο.

      nellinezi
      3 Φεβρουαρίου 08 στις 19:33

      Τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω και τα ξαναδιαβάζω……είναι αληθινά. Λένε αλήθειες. Μου αρέσουν. Είναι όμορφα, καλογραμμένα, ποιητικά , γεμάτα από συναισθήματα, γεμάτα από τις ηρωίδες και τους ήρωες τους………..Μα λένε αλήθειες……κι οι αλήθειες δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτες.

      Ναι , είμαστε ποτισμένοι με συναισθήματα , αξίες και πεποιθήσεις αιώνων…..ναι , μάθαμε το μάθημα μας έτσι όπως το διδαχτήκαμε από εκείνους που τους το δίδαξαν οι προηγούμενοι……Ναι, η μάχη είναι δύσκολη και πολλές φορές η πάλη μας γεμίζει μώλωπες…….κι η διακοπή του αγώνα επιβάλλεται!

      Επιβάλλεται;

      Μιλά ο φόβος;

      Δεν ξέρω….πάντως το ξέρεις, ότι εκεί έξω απ το ρινγκ, αν τελειώσεις με αξιοπρέπεια τον αγώνα σου, άσχετα με το αποτέλεσμα, σε περιμένει η ελευθερια στη γνώση και την αγάπη.
      To κατανοείς.
      Μα οι ρίζες σου έχουν τόσο πολύ ρουφήξει την ανάγκη για αγάπη και τον φόβο του θανάτου…..που εγκαταλείπεις την πάλη….Έτσι απλά. Δεν κοιτάς το βουνό απ την άλλη, για να θυμηθούμε και μια παλιότερη ιστορία σας.

      Ο έρωτας πονάει. Αν όχι πάντα….τις πιο πολλές φορές πονάει.
      Μα γιατί να πονά; Αφού όλοι ξέρουν, ότι δεν υπάρχει πιο υπέροχο συναίσθημα απ τον έρωτα….σε ταξιδευει….σε μεταμορφώνει…..σε εξυψώνει……μα πονά. Και πονά γιατί είναι μεγαλύτερος ο έρωτας για τον εαυτό μας. Ετσι μας έμαθαν. Να είμαστε κτητικοί….κι ας βρεθούν πολλοί , τωρα δα, αυτην τη στιγμή που θα πουν « α….όχι….όχι…εγώ δεν είμαι κτητικός….» …..Είσαι σίγουρος; Ο έρωτας σε βοηθάει να πετάξεις …κι άμα πετάς βιωνει την απόλυτη ελευθερία….μα είσαι σίγουρος ότι αφήνεις την απόλυτη ελευθερία στον άλλον ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι βάζεις τις ανάγκες σου σε δεύτερη μοίρα; Το κάνεις; Κι αν το κάνεις ….μήπως το κάνεις για να σκλαβώσεις την καρδιά του; Για ποια ελευθερία μιλάμε τότε;

      Όχι η αγάπη δεν πονάει.
      Συμφωνώ απόλυτα.
      Η αγάπη γιατρεύει τον πόνο , δεν δίνει καινούργιο. Η αγάπη έρχεται όμως μετά τον έρωτα. Ετσι …φυσικά ….χωρίς σκέψη…. Ερχεται όμως; Ή έρχεται η προσκόλληση; Η εξάρτηση;

      Σήμερα ήμουν στη θάλασσα το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν τέλειος , κι η βόλτα στη θάλασσα ήταν ανάγκη για μένα. Τη λατρεύω τη θάλασσα. Με γαληνευει στην κυριολεξία….Κι όταν είμαι κοντά της, το μυαλό μου αρχίζει τους απολογισμούς του….μόνο του….εγώ ήθελα απλά να κοιτάζω τη θάλασσα…..αλλά εκείνο σκέφτεται…. «ποια είναι τα καλά …ποια τα ασχημα…
      Εκεί μπροστα μου πέρασαν δεκάδες ζευγάρια. Κι όσο το μυαλό σκεφτόταν, εγώ ήθελα να του πάω κόντρα, κι έπαιζα παιχνίδι ….αυτό το ζευγάρι, αγαπιέται….αυτό είναι χρόνια παντρεμένο….αυτοί σιχαίνονται ο ένας τον άλλον ….χα χα χα χα χα …..και μου άρεσε πολύ να φανταζομαι ιστορίες….

      Κι απ το παιχνίδι μου κατάλαβα ότι 8 στα δέκα ζευγάρια , είχαν στο βλέμμα ζωγραφισμένη την προσκόλληση και την εξάρτηση. Τίποτα άλλο. Βήμα άλλοτε γρήγορο κι άλλοτε αργό , σώματα σε απόσταση, βλέμματα αλλού γι αλλού, κουβέντες χωρίς λαχτάρα……μα η βόλτα τους κοινή!
      Πώς γίνεται;
      Κι όμως γίνεται. Είναι αυτό….η διακοπή του αγώνα επιβάλλεται και η ζωή συνεχίζεται.
      Τα πιο μικρά ζευγαράκια είχαν τον έρωτα στο βλέμμα τους. Προχωρούσαν αγκαλιά, με τα χερια τους περασμένα ο καθένας στη μέση του άλλου. Τα σώματα κολλημένα. Και στο βλέμμα , ο έρωτας…και κάτι….να κρυβεται ……

      Ξέρω , ότι γράφω πολλά , πάλι (!) , μα σαν άνοιξα το μπλογκ σας , μόλις γύρισα, ένοιωσα ότι έπρεπε να τα γράψω. Συγγνώμη για το χώρο….(όλο συγγνώμη για το χώρο ζητάω τελευταία! ! ! 😀 )

      Τέλος πάντων…..

      Δεν βλέπουν πολλοί την απίστευτη ομορφιά του θανάτου του έρωτα, όπως την είδατε εσείς. Βλέπουν κι αισθάνονται μόνο το φόβο του θανάτου. Ως εκεί. Τιποτα παραπέρα……

      Κι είναι δύσκολο….είναι δύσκολο να αλλάξεις το τομάρι σου σα το φίδι και να το αφήσεις σε μια άκρη…..είναι δύσκολο να ξεριζωσεις τα πιστευω σου κι ας συνειδητοποιείς ότι κάτι δεν πάει καλά …..είναι δύσκολο να πας βαθιά βαθιά μέσα σου ….είναι πολύ δυσκολο. Δεν ξέρεις πώς….κι αν μάθει πώς…δεν ξέρεις το μετά….και το άγνωστο τρομάζει.

      Θα σας ξαναπω κατι που σας είχα γραψει και παλιότερα ως σχόλιο. Όταν ήμουν μικρή σας λάτρεψα ως παραμυθά . Τώρα που μεγάλωσα ( όχι και τόσο, όσο φαίνεται !! 🙂 ) σας εκτιμώ πολύ ως άνθρωπο. Η αγάπη παραμένει…

      unamama
      4 Φεβρουαρίου 08 στις 19:38

      ειδα αυτα τα 3 ποιηματα σαν την αντιστροφη μετρηση μιας σχεσης… *** η διαπιστωση αρχικα που φερνει ** την ρηξη και καταληγει * στο τελος της σχεσης.
      κατι σαν τριπτυχο…
      μου αρεσαν πολυ…εχω την αισθηση πως πρεπει να τα ξαναδιαβασω!

      Καρέλλεν
      5 Φεβρουαρίου 08 στις 19:38

      Αγαπημένε μας Παραμυθά, αξίζει να διαβάζει κανείς και να επιμένει σε τέτοια κείμενα: τα εξαιρετικά ποιήματα συμπυκνώνουν αλήθειες του έρωτα, αλλά όχι μόνο. Αλήθειες της αγάπης και της ζωής γενικότερα, όπως μόνο η ποίηση το καταφέρνει. Τα εμβριθή αποσπάσματα δε του μεγάλου φιλοσόφου συμπληρώνουν ιδανικά τους στίχους.
      Οι φίλες σας είναι πολύ τυχερές…
      (Συγχωρέστε με, γιατί δεν βγήκε ένα τ έ τ ο ι ο βιβλίο;)

      QueenElisabeth
      7 Φεβρουαρίου 08 στις 19:58

      Κάποιοι από μας μάλλον πιστεύουν πως αυτά που γράφεται είναι τόσο πλήρη από μόνα τους, που δεν χρειάζονται σχόλια.
      Γι’ αυτό μην παραξενεύεστε όταν δε σας μιλάμε.
      Καλό σας βράδυ.

      Αγγελική
      9 Μαΐου 16 στις 22:58

      Καλησπέρα σας! Συγχαρητήρια για το ποίημα σας: «Μέσα στην καρδιά μου» Είναι εξαιρετικό! Από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει για την αγάπη. Θα μπορουσα σας παρακαλώ να το δημοσιεύσω στη σελίδα μου στο facebook με το όνομά σας; Σας έστειλα και email αλλά ίσως δεν το λάβατε Σας ευχαριστώ πολύ! Καλή συνέχεια στη δημιουργικότητά σας. Να είστε πάντα καλά!!

      Αγγελική Μπολουδάκη

Σχολιάστε