To «κοριτσάκι».

Αυτό το μικρό κοριτσάκι -ενός έτους για την ακρίβεια- που βλέπετε, είμαι εγώ! Ναι, εγώ. Φοβερό φουστανάκι, ε; Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1944, στο Πάρκο, στο «Πεδίον του Άρεως», που το λένε. Εκεί έχω περάσει  όλα τα παιδικά μου χρόνια, αφού έμενα δύο βήματα απο εκεί, στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια («Αναρχοαλήτης», από γεννησιμού μου, δηλαδή. Χα, χα, χα…) Η φωτογραφία βγήκε ειδικά για να μείνει στην αιωνιότητα αυτό το φουστάνι, για το οποίο η μάνα μου ήταν περήφανη, επειδή -ως μοδίστρα που ήταν- το είχε ράψει μόνη της για τον κανακάρη της. Και θα μου πείτε, «καλά, αγόρι και τέτοιο φουστάνι»! Μάλιστα: «αγόρι με τέτοιο φουστάνι». Οπότε, θα ρωτήσετε, «καλά ήταν τρελλή η μάνα σου και σ’ έντυνε κορίτσι»; Όχι, παιδιά δεν ήταν τρελλή, ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Είχε μεγαλώσει και ζήσει ως τα δεκάξι της εκεί, με το φόβο που είχαν όλοι οι Έλληνες για αιώνες: τους Τούρκους που παίρνανε όλα τα αρσενικά μωρά από την αγκαλιά της μάνας τους και τα έκαναν Γενίτσαρους – τα μεγάλωναν σαν Τούρκους. Και θα μου πείτε, τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι και οι Γενίτσαροι το 1944 στην Αθήνα; Καμία. Αλλά η διαμόρφωση που κουβαλάει ο άνθρωπος στη ψυχή του είναι πολύ βαθιά, περνάει στο DNA του από γενιά σε γενιά, και δεν είναι εύκολο να τη δεις και να την ξεριζώσεις, όποια κι αν είναι. Όπως, λοιπόν, φοβόταν η μάνα μου εντελώς παράλογα μην με πάρουν οι Τούρκοι και με κάνουν Γενίτσαρο,  έτσι εντελώς παράλογα φοβούνται σήμερα μερικοί άνθρωποι την ομοφυλοφιλία και την πολεμάνε με εμπάθεια! Τι να πει κανείς! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Τώρα, θα με ρωτήσετε, πώς μου’ ρθε κι έβαλα σήμερα αυτό το post, ενώ έχω ξαναγράψει για το θέμακαι τις απόψεις μου πάνω σ’ αυτό. Μου το ζήτησε η κορούλα μου, επειδή σήμερα το απόγευμα είναι η εκδήλωση του Athens Pride και μ’ ‘ ένα κλικ μπορείτε να μάθετε όσοι δεν ξέρετε . Κι αν θέλετε να δείτε και κάποιο σχόλιο που μου άρεσε , είναι αυτό ΕΔΩ.

Τώρα: όσο κι αν προσπάθησα να γράψω κάτι ακόμα, δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα καλύτερο από ό,τι έχω ήδη γράψει στα δύο παλιά posts το Μία ιστορία από το στρατό. και το  Η αγάπη που δεν τολμούν να πουν το όνομά της. Όσοι δεν τα έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ πάνω στο τίτλους τους.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά.
Π.

93 Σχόλια στο “To «κοριτσάκι».”

      να-τασσσάκι
      11 Ιουνίου 10 στις 23:49

      @ ΦJK, δεν είναι άσχημο να διαφωνείς με τους άλλους, και να τα «χώνεις» πού και πού -αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις, και να σου ξεκαθαρίσει και πράγματα που ίσως δεν έβλεπες πριν -μου έχει τύχει 🙂

      άσχημο είναι να θεωρίες ότι είσαι ο Πάπας με το αλάθητο, πως μόνο εσύ έχεις δίκιο, και όποιος διαφωνεί μαζί σου είναι «λάθος»
      και αυτό να σου δίνει το δικαίωμα να χλευάζεις και να προσβάλλεις
      Επίσης άσχημο είναι να θεωρείς «κακό» και «ελαττωματικό» ό,τι διαφέρει από σένα, κι από την εικόνα που έχεις για τον κόσμο.

      Καλό Σαββατοκύριακο,
      (κι άλλο κακό να μη μας βρει)

      athinovio
      12 Ιουνίου 10 στις 8:05

      Εννοείς όπως έφριξες εσύ όταν άκουσες μία γνώμη διαφορετική? Είναι μία συνήθεια εδώ να πέφτετε σαν τις ύαινες πάνω στους διαφωνούντες.

      Βήμα 1: μία πολύ ωραία ιδέα. Ισότης, ισοτιμία, ελευθερία. Οι γκέη είναι φυσιολογικοί.
      Βήμα 2: αφού είναι φυσιολογικοί τότε μπαίνουν στη νοοτροπία μας και στην καθημερινότητά μας. Ως εδώ όλα καλά.
      Βήμα 3: Αφού είναι φυσιολογικό, τότε δεχόμαστε και τη συναισθηματική και τη σωματική του διάσταση ως σωστές και κανονικές. Δε γίνεται να δεχτείς το δικαίωμα στον έρωτα χωρίς την σωματική του διάσταση γιατι το ένα χωρίς το άλλο δεν υπάρχει.
      Βήμα 4: Τα παιδιά τους δέχονται και εκείνα ως φυσιολογικούς. Εδώ έχω ένα θέμα.

      Όταν εξηγούμε τον βιολογικό μηχανισμό του έρωτα στα παιδιά, δεν μπαίνουμε σε λεπτομέρειες γιατί είναι ακόμα νωρίς. Αντί να του πούμε εξαρχής λοιπόν για όλα τα πράγματα που μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια της συνουσίας, του λέμε μόνο τα βασικά, και τα υπόλοιπα σε δόσεις καθώς μεγαλώνει. Έτσι λοιπόν ο πρωκτικός και ο στοματικός έρωτας δεν διδάσκονται στα νηπιαγωγεία ως φυσιολογικά παρόλο που είναι μέσα στο ερωτικό παιχνίδι για γκέη ή όχι ανθρώπους. Είναι πολύ νωρίς ακόμα να εξηγήσεις τέτοια πράγματα σε μικρά παιδιά.
      Αν όμως εξηγήσω τον γκέη έρωτα ως φυσιολογικό σε ένα νήπιο, ή παιδιί του δημοτικού που θα δεί μία τηλεοπτική σειρά και σίγουρα θα εκφράσει απορίες και καλά θα κάνει, τότε αναγκαστικά θα του εξηγήσω και το πως γίνεται, και οι λέξεις που τον περιγράφουν είναι αυτες που σας σοκάρισαν λίγο νωρίτερα. Γιατί σας σοκάρουν αφού αυτό συμβαίνει στη διάρκεια μίας γκέη συνεύρεσης? Ή μήπως έχετε την εντύπωση ότι τα παιδιά δεν θα ρωτήσουν ή αν ρωτήσουν θα ικανοποιηθούν με μισόλογα και υπεκφυγές? Για σκεφτείτε, αφού σοκαριστήκατε εσείς από τις λέξεις που περιγράφουν μία ομοφυλόφιλη συνεύρεση τότε τι θα νιώσει ένα παιδί του νηπιαγωγείου?

      Αυτό που λέω λοιπόν, δεν είναι να πάψουν να υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι , ούτε να αποκλειστούν από την κοινωνία, την εργασία κτλ, αλλά ατό που λέω είναι να μην προβάλλονται τόσο επίμονα από τα κανάλια σε ώρες που βλέπουν μικρά παιδιά και το ίδιο θεωρώ ότι θα έπρεπε να συμβαίνει και με την προβολή άλλων «ηθικοπλαστικών» θεαμάτων όπως η εκπομπή της Τατιάνας ή οι ταινίες με τους «καλούς δολοφόνους» που λέγαμε νωρίτερα.

      athinovio
      12 Ιουνίου 10 στις 8:11

      Και τώρα, όπως συνήθως, θα με ειρωνευτείτε κι άλλο, ενώ ο παραμυθάς θα κάνει μία επόμενη ανάρτηση χωρίς να αναφέρει ονόματα όπου θα λέει ότι «κάποια παιδιά» τον στεναχώρησαν γιατί δεν διαβάζουν αυτά που έγραψε αλλά αυτά που έχουν ήδη μέσα στο μυαλό τους, και μετά θα συνεχίσετε εσείς όλοι να τον «γλύφετε»

      Το έχω ξαναδεί.

      όπως είπε και το νατασάκι, μερικοί λένε ότι είναι προοδευτικοί, όμως το ότι βρήκες ένα καινούριο κουτί να κλείσεις τη σκέψη σου δε σημαίνει ότι είσαι προοδευτική αλλά απλά ότι βγήκες από το ένα κουτί και μπήκες στο άλλο.

      να-τασσσάκι
      12 Ιουνίου 10 στις 8:26

      Ρε Αθηνά, είπα να μην το συνεχίσω, αλλά δε μ’ αφήνεις

      1. Πού είδες ότι «σοκαριστήκαμε» με τις λέξεις σου; Φαίνεται αυτό πουθενά από κανενα σχόλιο;
      Εμένα με «σόκαρε» που με αποκαλείς «κούκλα μου» χωρίς να με ξέρεις -είναι μια έκφραση οικεία, και αυτό ακριβώς έγραψα- και βέβαια, ότι με κρίνεις χωρίς να γνωριζόμαστε και δεν είναι η πρώτη φορά.
      Το σοκ που περιγράφεις, πού στα κομμάτια το είδες;

      2.Γιατί πρέπει υποχρεωτικά να βάλεις ταμπέλες;
      Οι gay είναι φυσιολογικοί, λες. Γιατί; Τι θα πει «φυσιολογικό»;

      3. Σου έδωσα το λινκ από το παλιό ποστ του Π -αλλά φυσικά ΔΕΝ το διάβασες- για να σου δείξω ότι τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ να βλέπουν στην τηλεόραση τέτοιου είδους προγράμματα που περιγράφεις!!!

      Και μετά κόπτεσαι για το σωστό τους μεγάλωμα

      4. Κι αφού σε ενοχλεί τόσο πολύ που σε σχολιάζουμε, κι αφού ξέρεις (!!!) ότι θα σε ειρωνευτούμε, γιατί καλό μου κορίτσι συνεχίζεις να σχολιάζεις εδώ; Με το ζόρι σε φέρνουμε;

      5.Γράφεις, ας πούμε:
      «Έτσι λοιπόν ο πρωκτικός και ο στοματικός έρωτας δεν διδάσκονται στα νηπιαγωγεία ως φυσιολογικά παρόλο που είναι μέσα στο ερωτικό παιχνίδι για γκέη ή όχι ανθρώπους. Είναι πολύ νωρίς ακόμα να εξηγήσεις τέτοια πράγματα σε μικρά παιδιά.»

      ότι δλδ θες να μας πεις, πως στα νήπια «διδάσκουμε» τη σεξουαλική πράξη! Και το μόνο που πρεπει να παραλείπουμε είναι οι «δύσκολες» λεπτομέρειες, για να τις διδάξουμε αργότερα!

      Στο νήπιο του γιου μου πάντως, δεν τις δίδαξαν -ίσως να τις έβαλαν στην ύλη αργότερα, δεν ξέρω…

      στα παιδιά εξηγούμε με απλά λόγια τις απορίες τους, όσο πιο απλά μπορούμε. Και τους εξηγούμε ό,τι ρωτήσουν, κι αν δεν ξέρουμε πώς υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν ή σχετικά βιβλία με εικόνες. Εγώ τουλάχιστον, αυτό έκανα. Δεν είπα σε κανένα παιδί: Δες στην τηλεόραση την «Πολυκατοικία'» για να καταλάβεις τι είναι οι gay!

      Αν διάβαζες, athinovio, αυτά που γράφω, κι όχι αυτά που εσύ έχεις στο κεφάλι σου, θα είχες καταλάβει τη διαφορά.

      Ακόμα κάτι: ποτέ δεν είπα ότι είμαι προοδευτική, και δεν χαρακτήρισα κανένα προοδευτικό ή μη-προοδευτικό. Γενικά, αποφεύγω να βάζω «ταμπέλες» στους ανθρώπους. Απλά, μου αρέσουν ή δε μου αρέσουν, μου ταιριάζουν ή δεν μου ταιριάζουν. Κι αν ένας ή μια φίλη μου έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις από μένα, απλά δεν θα «πάω» μαζί της/του. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορώ να την κάνω παρέα, να βγαίνουμε και να μιλάμε.
      Έτσι απλά…

      Καλή σου μέρα

      athinovio
      12 Ιουνίου 10 στις 9:09

      Γιατί όποιος διαβάσει δεν πρέπει να μείνει με την εντύπωση ότι δεν υπάρχει αντίθετη γνώμη.
      Υπάρχει αντίλογος και είναι αυτός.

      Η τηλεόραση είναι ένα ΜΜΕ δλδ για όλους, άρα θα πρέπει να προβλέπει για όλους. Τα ποστ του Π τα έχω διαβάσει όλα και τα έχω μάθει απέξω. Περιγράφουν την ενήλικη διάσταση του θέματος, χωρίς καμία σκέψη για τις προεκτάσεις του ζητήματος προς τη κατεύθυνση που μόλις συζητήσαμε, αν και στο μπλογκ αυτό όλοι είναι υπέρ της παιδικότητας και της υπεράσπισης της παιδικής αθωότητας.

      Ταμπέλα δεν έβαλα, είναι όμως αλήθεια ότι σαν φυσιολογικοί προβάλλονται από τα κανάλια, ίσως και κάτι παραπάνω. Στις σειρές, έχεις δεί ποτέ κακό γκέη? Όλοι οι γκέη που πρωταγωνιστούν προβάλλονται ως καλλοί και συμπαθητικοί, λες κει δεν υπάρχουν γκέη ηλίθιοι, κακεντρεχείς και ανίκανοι στη δουλειά τους.

      να-τασσσάκι
      12 Ιουνίου 10 στις 11:22

      @ athinovio
      Μ’ αρέσει -και μ’ αυτό θα τελειώσω οριστικά την κουβέντα μαζί σου, γιατί αλήθεια βαρέθηκα και έχω κι άλλα καλύτερα πράγματα να κάνω- που απαντάς ΜΟΝΟ σε ό,τι σε βολεύει, και τις υπόλοιπες ερωτήσεις τις αγνοείς

      «Γιατί όποιος διαβάσει δεν πρέπει να μείνει με την εντύπωση ότι δεν υπάρχει αντίθετη γνώμη.»
      (νοιάζεσαι για τη γνώμη που θα σχηματίσουν οι «αναγνώστες»!)
      «Υπάρχει αντίλογος και είναι αυτός.

      Η τηλεόραση είναι ένα ΜΜΕ δλδ για όλους, άρα θα πρέπει να προβλέπει για όλους.»

      Αυτό ΔΕΝ σημαίνει σε καμιά περίπτωση α) πως ό,τι προβάλει η τηλεόραση είναι κατάλληλο για όλους, β)πως παιδιά 2,3,5, 10,12 χρονών πρέπει να «παρκάρονται» μπροστά της για να μένουν ήσυχα, ακόμα και στις 10-11 το βράδυ.

      «Τα ποστ του Π τα έχω διαβάσει όλα και τα έχω μάθει απέξω. Περιγράφουν την ενήλικη διάσταση του θέματος, χωρίς καμία σκέψη για τις προεκτάσεις του ζητήματος προς τη κατεύθυνση που μόλις συζητήσαμε, αν και στο μπλογκ αυτό όλοι είναι υπέρ της παιδικότητας και της υπεράσπισης της παιδικής αθωότητας.»

      Αυτό που έχεις κάνει είναι απλή «ανάγνωση» των ποστ και δεν έχεις καταλάβει λέξη από όσα λέει, στο υπογράφω.

      «Ταμπέλα δεν έβαλα,»
      έβαλες -και ταμπέλες, και χαρακτηρισμούς έκανες για όλους και για όλα. Και δεν είναι η πρώτη φορά.

      «είναι όμως αλήθεια ότι σαν φυσιολογικοί προβάλλονται από τα κανάλια, ίσως και κάτι παραπάνω. Στις σειρές, έχεις δεί ποτέ κακό γκέη? Όλοι οι γκέη που πρωταγωνιστούν προβάλλονται ως καλλοί και συμπαθητικοί, λες κει δεν υπάρχουν γκέη ηλίθιοι, κακεντρεχείς και ανίκανοι στη δουλειά τους.»

      Ομολογώ ότι δεν παρακολουθώ «τις σειρές» με τόσο φανατισμό όσο φαίνεται να το κάνεις εσύ, έχω καλύτερα πράγματα να κάνω στη ζωή μου. Οι gay πάντως που εγώ έχω γνωρίσει και είναι φίλοι μου, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους υπόλοιπους ανθρώπους -έχουν προτερήματα και ελαττώματα, έχουν καλά και άσχημα, όπως όλοι οι άλλοι. Θέλω να πω πως δεν συναναστρέφομαι ανθρώπους ανάλογα με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, αλλά ανάλογα με το αν ταιριάζουν με το χαρακτήρα μου, αν έχουμε κοινά γούστα, κοινές ιδέες και αν μπορούμε να ανταλλάξουμε απόψεις πολιτισμένα. Εσύ;

      (δεν θέλω να μου απαντήσεις, ρητορική είναι η ερώτηση!!!)

      Καλή σου μέρα, ξανά

      dimitrisp
      12 Ιουνίου 10 στις 11:36

      α! όχι Νατάσα…άσε την κουβέντα να την κλείσει ο Ψαραντώνης μ΄ένα τραγούδι για μια τίγρη (έχω και εγώ μια αλλά gay…πειράζει;)

      http://www.youtube.com/watch?v=mzRskm-J2BI

      …και όπως λέει κι ο Παραμυθάς(καιρό έχω να τον γλείψω) αν ο καθένας διαβάζει κι ακούει αυτά που έχει στο κεφάλι του διάλογος δε γίνεται…
      Free your mind and your …ash will follow 🙂

      να-τασσσάκι
      12 Ιουνίου 10 στις 11:43

      Δημήτρη!!!!
      🙂

      τη λατρεύω αυτήν την Τίγρη (και τον Ψαραντώνη, ε ναι!)

      **μα κι εγώ για να γλύψω τον Π το έκανα όλο αυτό, δεν φαίνεται;
      Είναι που χρειάζομαι την εύνοιά του, και την εξασφαλίζω με θετικά γι’ αυτόν σχόλια εδώ, δημόσια
      (μια και δεν μπορώ να τον δω και να μιλήσω μαζί του :P)

      Καλημερούδια σας, καλά αποτελέσματα στο παιδί!

      dimitrisp
      12 Ιουνίου 10 στις 11:50

      Ευχαριστώ, Νατάσα.
      Δευτέρα γράφει Αγγλικά, Τετάρτη γεωγραφία και τέλος 🙂
      Να είμαστε όλοι καλά.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      12 Ιουνίου 10 στις 12:27

      Φίλε Δημήτρη, πού χάθηκες εσύ ?!
      αν έχεις gay τίγρη εσύ, εγώ να δεις τι έχω:

      http://www.youtube.com/watch?v=IE0e0hCb7ME

      και πολλά γλυψίματα π διαβάζω… (τι σημαίνει το π?!!! γιατί εμένα το βρώμικο μυαλό μου πηγαίνει αλλού 😉 )

      Άντε, πάω να διαβάσω κι εγώ γιατί τη Δευτέρα γράφω «Σεξουαλική αγωγή» 😀

      hibiscus
      12 Ιουνίου 10 στις 14:22

      τα θεωρητικά, μάλλον όλοι τα περνάμε…
      το πρακτικό είναι πάντα το ζήτημα!…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      12 Ιουνίου 10 στις 14:48

      Δημήτρη, στη θεωρία θα γράψω καλά, το έχω…
      τώρα για την πρακτική, προτιμώ το παραπάνω σχόλιο της Hibiscus περί τυφλό ελέφαντα…

      @ μερικούς: Και παιδάκι είμαι ακόμα, ξέρω να αγαπώ, ξέρω να αγκαλιάζω, ξέρω να φιλώ τους πάντες… γιατί βιάζεστε όλοι να με κατηγοριοποιήσετε και να με συμβουλεύσετε?
      Γιατί μου διοχετεύετε όλα σας τα απωθημένα πάνω μου?
      Γιατί φοβάστε για μένα, ενώ για σάς δεν φοβηθήκατε και δεν αναρωτηθήκατε ποτέ?
      Γιατί όταν κατακρίνουμε κάτι με τόση έπαρση κι εμπάθεια, ξέρουμε ότι είναι ριζωμένο κάπου στο μυαλό μας, αλλά δε θέλουμε να το παραδεχτούμε…

      Πολλά γιατί και απορίες σημαίνει προβληματική ζωή.
      Έτσι απλά είναι όλα, πολύ απλά, και ειδικά ο έρωτας, ούτε ερωτήσεις θέλει ούτε επεξηγήσεις πολλές, γιατί μιζεριάζει…

      να-τασσσάκι
      12 Ιουνίου 10 στις 16:20

      ΦJK, 😆 😆 😆 😆 😆 😆

      (έχεις πολύ «βρώμικο» μυαλό, απορώ -σε έχω φίλο;;;;; :P)
      [δεν πρόσεξες όμως ότι το Π είναι κεφαλαίο, κι «εδώ μέσα» το κεφαλαίο Π σημαίνει Πιλάβιος/Παραμυθάς (ή Παραμυθάς/Πιλάβιος)] 😉

      Αυτό με τον ελέφαντα πάντως, μου θύμισε ένα μύθο που είχα διαβάσει όταν ήμουν μικρή, σε απόδοση Λ. Τολστόι -και με μια αναζήτηση τον βρήκα 🙂

      «‘Ένας Βασιλιάς της Ινδίας έδωσε διαταγή να του φέρουν όλους τους τυφλούς της πόλης. Όταν οι τυφλοί βρέθηκαν μπροστά στο βασιλιά, τους δόθηκε η εντολή να πάνε στον στάβλο να δουν τους ελέφαντές του. Πήγαν τους τυφλούς στο στάβλο και τους είπαν να ψαύσουν τους ελέφαντες.

      Ο ένας άγγιξε το πόδι, ο άλλος την ουρά, ο τρίτος το λαιμό, ο τέταρτος την ράχη, ο πέμπτος τ’ αυτιά, ο έκτος τα δόντια, ο έβδομος την κοιλιά, ο όγδοος την προβοσκίδα.

      Ύστερα τους παρουσίασαν μπροστά στο βασιλιά κι εκείνος ρώτησε:

      « Πως είναι οι ελέφαντές μου;»

      ‘Ένας τυφλός είπε:

      « Οι ελέφαντές σου μοιάζουν με στύλους». Αυτός ο τυφλός είχε πιάσει τα πόδια.

      Ο άλλος είπε:

      «Μοιάζουνε με σκούπες». Αυτός είχε πιάσει την ουρά.

      Ο τρίτος είπε:

      «Μοιάζουν με κομμάτι γής» Αυτός είχε πιάσει την κοιλιά.

      Εκείνος που έπιασε τα πλευρά του ελέφαντα, είπε:

      « Μοιάζουν με τείχος»

      Εκείνος που έπιασε την ράχη, του είπε:

      « Οι ελέφαντες μοιάζουν με τσεμπέρια».

      Εκείνος που έπιασε το κεφάλι, είπε:

      «Μοιάζουν με γουδί»

      Εκείνος που έπιασε τα δόντια, είπε:

      «Μοιάζουν με κέρατα»

      Εκείνος που είχε πιάσει την προβοσκίδα, είπε πως οι ελέφαντες μοιάζουν με χοντρά παλαμάρια.

      Και οι τυφλοί άρχισαν να διαφωνούν και να μαλώνουν.»

      Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο 🙂

      Καραπιπέρης Γιάννης
      12 Ιουνίου 10 στις 16:42

      @ Nα-τασσάκι : λες το Π να μην το ξεχωρίζω εδώ μέσα? κι εκεί έξω έχω μάθει να ξεχωρίζω το «π» από το «Π» , όπως άλλωστε και κάθε λογής βούρτσες με κάθε λογής π…

      (Ο Τολστόι πώς σου ήρθε? κορυφαίός !!!)

      dimitrisp
      12 Ιουνίου 10 στις 16:54

      Γιάννη διάβασε αμέσως Τολστόι…τη Δευτέρα μπορεί να πέσει ερώτηση «πώς είναι το π του ελέφαντα»
      …όταν έδωσα για master στη σεξουαλική αγωγή ήταν SOS 🙂

      να-τασσσάκι
      12 Ιουνίου 10 στις 17:04

      Χαχαχαχαχα!!!
      Γιάννη, το ξέρω -αλλά αν παραδεχτώ ότι το ξέρω, δε μπορώ να σε πειράξω
      κι εγώ λατρεύω να πειράζω τους φίλους μου 😀

      *είναι ο ελέφαντας, αλλά και το γενικότερο «κλίμα» που μου θύμισε το μύθο 😉

      hibiscus
      12 Ιουνίου 10 στις 20:50

      Χααααααααααχαχαχαα! Αχ, πόσο πίσω με πήγε ο μύθος για τον ελέφαντα!…
      Νομίζω ότι τον είχα δημοσιεύσει και παλαιότερα σε αυτό το blog…
      πάντως, όσες φορές και να επαναληφθεί, φαίνεται σε τούτο τον «τόπο» να ταιριάζει γάντι!
      Φαίνεται να έχουν περάσει αιώνες από τότε…
      Παραμένει όμως πάντα υπέροχος…

      hibiscus
      12 Ιουνίου 10 στις 21:04

      @ Καφτεροπιπέρι:
      Πάντως, πιο πολύ κι από τη σεξουαλική αγωγή, εμένα με τρομάζουν τα θρησκευτικά που έχουμε την επόμενη εβδομάδα!
      χαααααααααααααααααααχαχαχα!

      athinovio
      13 Ιουνίου 10 στις 9:56

      Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που καθρεφτίζει την κοινωνία, αν όχι με ακρίβεια, τότε τουλάχιστον τηρουμένων κάποιων αναλογιών.
      Μην ξεχνάς ότι παραμυθάς είναι και αυτός ένας τηλεορασάνθρωπος, μία εικόνα σε μία οθόνη, που μέσω αυτής και της προβολής που απολαμβάνει μπορεί να υποστηρίζει δημοσίως τη μία ή την άλλη άποψη.

      Έτσι λοιπόν, συγκινείσαι από την τηλεοπτική εικόνα του παραμυθά, υποστηρίζεις όσα υποστηρίζεις και μετά λες ότι δεν έχει σημασία ή, το καλύτερο από όλα, την καταριέσαι και λες να μη βλέπει κανείς τηλεόραση.
      Που ζείς?

      Θα παρατηρήσεις επίσης ότι η τιβί είναι καθρέφτης και της στάσης που τηρούν οι λόγιοι, ή τουλάχιστον αυτών που περνιώνται για λόγιοι στις ημέρες μας, που και αυτοί είναι σε μεγάλο ποσοστό γκέη. Έχει φτάσει να είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη, η γκέη στάση ζωής, απλά και μόνο επειδή αν δεν «καθήσεις» σε κάποιον γκέη να μην μπορείς να αναδειχθείς, το γκέη κύκλωμα είναι κάτι το υπαρκτό, και δεν περιορίζεται μόνο στην τηλεόραση αλλά και στο θέατρο, και στο τραγούδι και παντού. Άρα, η τηλεοπτική του έκφανση είναι απλά το ογδοο πλοκάμι του.

      Πάλι θα μου πεις που τα άκουσα και που τα συμπεραίνω όλα αυτά…

      Θα μπορούσα σαν αντικίνηση να δημοσιεύσω ένα βίντεο που να δείχνει όλους όσους δεν ήταν γκέη και θα κρατούσε περισσότερη ώρα και θα περιλάμβανε περισσότερες και πιο σημαντικές προσωπικότητες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το ποσοστό στρέητ διανοιών είναι πολύ μεγαλύτερο, και θα ήταν και πραγματικότητα, όμως τώρα αν δεν «καθήσει» ένας νέος στον ψινάκη και στον μουρατίδη ή άλλους γκέη του κυκλώματος που όλοι γνωρίζουμε, τέχνη τέλος, για αυτό και κυριαρχούν τα σκουπίδια παντού.

      Αλήθεια, έχετε διαφωνήσει με τον παραμυθά ποτέ ή μήπως επειδή σας λέει «Σκεφτείτε μόνοι σας, μη δέχεστε όλα όσα σας λέω» θεωρείτε ότι μόνο στη θεωρία είναι αρκετό να συμβαίνει αυτό και στην πράξη ας λέμε ναι σε όλα?

      Παρατηρήσατε ότι μπλογκ άδειασε?
      Ότι άνθρωποι που λατρεύουν τον παραμυθά πήραν των ομματιών τους?
      αι έμειναν οι συμφωνούντες…

      Ασυνέπεια

      Καραπιπέρης Γιάννης
      13 Ιουνίου 10 στις 11:17

      Mετανοείτε πιστοί, μετανοείτε… έρχεται η συντέλεια του κόσμου.
      Μόνο όσοι συμφωνούν με τον Π. θα κερδίσουν τη βασιλεία των Ουρανών…
      Και ποιός τολμάει να διαφωνήσει με τον Π. ? Έχεις δοκιμάσει ποτέ να διαφωνήσεις με τον Σούπερμαν ή τον Μπάτμαν? 😆
      Kαι να είσαι σίγουρη ότι όταν κάποιοι εξτρεμιστές είτε ακροδεξιοί είτε φασίστες είτε και γω δεν ξέρω τι επιτεθούν σε straight, θα βάλω video με straight, stay tuned…

      (δεν μου αρέσει η ειρωνία, αλλά την αποζητάς μού φαίνεται…)

      να-τασσσάκι
      13 Ιουνίου 10 στις 11:23

      @ athinoviο,
      έχεις αλήθεια καταντήσει απίστευτα βαρετή.
      και σου απαντώ μόνο γιατί απευθύνεσαι –με μένος, πια– σε μένα, και αν δεν σου απαντήσω θα νομίζεις ότι δε μπορώ -για κανέναν άλλο λόγο.

      Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που καθρεφτίζει την κοινωνία, αν όχι με ακρίβεια, τότε τουλάχιστον τηρουμένων κάποιων αναλογιών.

      Όχι.
      «Η τηλεόραση είναι ένα σύστημα τηλεπικοινωνίας που χρησιμεύει στη μετάδοση και λήψη κινούμενων εικόνων και ήχου εξ αποστάσεως. Aποτελεί το κυριότερο και δημοφιλέστερο Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας και η χρήση της είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε όλο τον Κόσμο.»
      Είναι, πολύ απλά, φτηνός τρόπος ψυχαγωγίας κι ενημέρωσης -φτηνός=προσιτός σε πολλούς, στις μάζες. «Καθρεφτίζει» μέρος της κοινωνίας, αυτών που ασχολούνται μαζί της επαγγελματικά.

      Μην ξεχνάς ότι παραμυθάς είναι και αυτός ένας τηλεορασάνθρωπος, μία εικόνα σε μία οθόνη, που μέσω αυτής και της προβολής που απολαμβάνει μπορεί να υποστηρίζει δημοσίως τη μία ή την άλλη άποψη.

      Όχι.
      Ο Παραμυθάς ήταν ένας από τους πολλούς ρόλους του Νίκου Πιλάβιου, 30τόσα χρόνια πριν. Ίσως ο δημοφιλέστερος, αλλά ένας από τους πολλούς. Και πριν, και μετά, έκανε πολλά πράγματα στη ζωή του, και στην τηλεόραση και στο θέατρο και στο ραδιόφωνο.
      Και θα ήθελα να μου πεις ποια είναι η προβολή που απολαμβάνεις εσύ-εγώ, ο Δημήτρης, ο Γιάννης- ώστε να μπορείς να υποστηρίζεις ΔΗΜΟΣΙΑ την άποψή σου -τα blog είναι δημόσιοι χώροι επικοινωνίας κι ενημέρωσης, αν το θυμάσαι. Και έχεις blog και γράφεις ό,τι γουστάρεις, χωρίς -υποθέτω- να έχεις γίνει ποτέ τηλεοπτικό «αστέρι» -εκτός αν είσαι και μας το κρύβεις…

      Έτσι λοιπόν, συγκινείσαι από την τηλεοπτική εικόνα του παραμυθά,

      Όχι.

      Όταν ήμουν 7 περίπου, που άρχισε να παίζει ο Παραμυθάς, ναι -με συγκινούσε η τηλεοπτική εικόνα του, ήθελα να πετάξω μαζί του, λάτρευα το μαγικό του μολύβι…
      Σήμερα ο Παραμυθάς ΔΕΝ ΕΧΕΙ τηλεοπτική εικόνα -ούτε ξέρουμε ακόμα πότε θα παιχτούν τα καινούρια επεισόδια. Αλλά μπορώ να σε βεβαιώσω -μια και είναι γνωστό ότι τα έχω δει- ότι και πάλι συγκινήθικα, βούρκωσα, χαμογέλασα ή ξεκαρδίστηκα μαζί με το γιο μου, του απάντησα στις ερωτήσεις που κάνει μαζί με το γιο μου, και πάλι ήθελα να πετάξω μαζί του. Αυτό κατά τη γνώμη σου σημαίνει ότι με ΚΑΘΕ σκουπίδι που βάζει μέσα στο σπίτι μου η τηλεόραση θα πρέπει να νιώθω έτσι;

      Σήμερα όμως, έτσι κι αλλιώς είμαι σχεδόν 40, βλέπω τα πάντα με άλλο τρόπο από ότι στα 7 μου, και πέρα από τον Παραμυθά, αγαπώ πολύ το Νίκο Πιλάβιο -άρα δεν είμαι αντικειμενική σε τούτο το θέμα, να με συμπαθάς.

      υποστηρίζεις όσα υποστηρίζεις και μετά λες ότι δεν έχει σημασία ή, το καλύτερο από όλα, την καταριέσαι και λες να μη βλέπει κανείς τηλεόραση.

      Όχι.
      Δεν καταράστηκα ποτέ μου καμιά τηλεόραση -μερικούς ανθρώπους έχω καταραστεί να τους καεί το βίντεο, ή το ρούτερ (αυτή είναι πιο βαριά κατάρα για μένα). Αλλά την τηλεόραση, όχι, δεν την έχω καταραστεί ποτέ. Λέω να μη βλέπει κανείς ΑΚΡΙΤΑ τηλεόραση. Και κυρίως -σ’ αυτό είμαι κάθετη- να μην βλέπουν τα παιδιά τα πάντα στην τηλεόραση.

      Που ζείς?

      Πάντως, όχι μέσα στην τηλεόραση!!!

      Θα παρατηρήσεις επίσης ότι η τιβί είναι καθρέφτης και της στάσης που τηρούν οι λόγιοι, ή τουλάχιστον αυτών που περνιώνται για λόγιοι στις ημέρες μας, που και αυτοί είναι σε
      μεγάλο ποσοστό γκέη.

      Όχι, δεν έχω παρατηρήσει κάτι τέτοιο.

      Έχει φτάσει να είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη, η γκέη στάση ζωής, απλά και μόνο επειδή αν δεν «καθήσεις» σε κάποιον γκέη να μην μπορείς να αναδειχθείς, το γκέη κύκλωμα είναι κάτι το υπαρκτό, και δεν περιορίζεται μόνο στην τηλεόραση αλλά και στο θέατρο, και στο τραγούδι και παντού. Άρα, η τηλεοπτική του έκφανση είναι απλά το ογδοο πλοκάμι του.

      Επίσης ΔΕΝ έχω παρατηρήσει κάτι τέτοιο. Δεν συνηθίζω να ξεχωρίζω τους ανθρώπους σε gay και μη. Μου αρέσουν ή δε μου αρέσουν (οι ίδιοι, το έργο τους, η συμπεριφορά τους), και μου ταιριάζουν ή δε μου ταιριάζουν. Αυτό, έτσι απλά. Κι αν ήταν gay ο Χατζιδάκις, θα πρέπει να μην ακούω τη μουσική του; Κι αν ήταν gay ο Τσαρούχης, θα πρέπει να μην μου αρέσουν οι πίνακές του; Κι επειδή ΔΕΝ ήταν gay ο Ελύτης, ο Καζαντζάκης, ο Μόραλης, ο Σαββόπουλος, είναι λιγότερο άξιοι καλλιτέχνες ή λιγότερο λόγιοι, ή λιγότερο προβεβλημένοι, ή λιγότερο γνωστοί;

      Πάλι θα μου πεις που τα άκουσα και που τα συμπεραίνω όλα αυτά…

      Δεν θα στο πω, σε έχω καταλάβει πια -τα έχεις όλα μέσα στο κεφάλι σου. Δε με αφορά.

      Θα μπορούσα σαν αντικίνηση να δημοσιεύσω ένα βίντεο που να δείχνει όλους όσους δεν ήταν γκέη και θα κρατούσε περισσότερη ώρα και θα περιλάμβανε περισσότερες και πιο σημαντικές προσωπικότητες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το ποσοστό στρέητ διανοιών είναι πολύ μεγαλύτερο, και θα ήταν και πραγματικότητα,

      να που αυτο-αναιρείσαι -δεν χρειάζεται καν να στο πω εγώ!

      όμως τώρα αν δεν «καθήσει» ένας νέος στον ψινάκη και στον μουρατίδη ή άλλους γκέη του κυκλώματος που όλοι γνωρίζουμε, τέχνη τέλος, για αυτό και κυριαρχούν τα σκουπίδια παντού.

      Προφανώς έχεις πληροφορίες από «μέσα», και ξέρεις ποιος «κάθεται» σε ποιον για να κάνει καριέρα. Εγώ δεν έχω. Δεν έχω άλλωστε σκοπό να ασχοληθώ με την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο ή τη μουσική για τα επόμενα χρόνια (αν και ποτέ δεν ξέρεις… ). Όταν όμως και αν το αποφασίσω, θα σε ρωτήσω σε ποιαν πρέπει να «κάτσω» για να με κάνει «αστέρι».

      Αλήθεια, έχετε διαφωνήσει με τον παραμυθά ποτέ ή μήπως επειδή σας λέει «Σκεφτείτε μόνοι σας, μη δέχεστε όλα όσα σας λέω» θεωρείτε ότι μόνο στη θεωρία είναι αρκετό να συμβαίνει αυτό και στην πράξη ας λέμε ναι σε όλα?

      (πώς περνάς όμως από το ένα θέμα στο άλλο…)

      Όσο αφορά εμένα, που μπορώ να σου απαντήσω, έχω διαφωνήσει μερικές φορές με το Νίκο. Έχουμε συζητήσει -και γραπτά, και προφορικά- αρκετές ώρες, και για άπειρα θέματα. Αλλά τυχαίνει να είμαστε φίλοι, να βλέπουμε σε πολλά πράγματα τη ζωή με τον ίδιο τρόπο, να έχουμε κοινά. Οπότε, ακόμα κι αν διαφωνώ, μπορώ να το συζητήσω μαζί του ήρεμα, λέγοντας τη γνώμη μου κι ακούγοντας τη δική του, χωρίς εμπάθεια, φωνές και υστερίες.

      Παρατηρήσατε ότι μπλογκ άδειασε?

      Το blog είναι, πρώτα από όλα, ο συγγραφέας του. Υπάρχουν πολλά blog χωρίς σχόλια, με κλειστά σχόλια, με σχόλια που ελέγχονται. Αλλά blog χωρίς blogger -μονο με σχολιαστές, δεν έχω δει τόσα χρόνια.
      Άρα, το blog δεν άδειασε, όπως το λες εσύ. Μπορεί να έχει λιγότερους σχολιαστές από παλιά, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα -τα στατιστικά του δείχνουν ότι οι επισκέπτες είναι περισσότεροι από παλιά.

      Ότι άνθρωποι που λατρεύουν τον παραμυθά πήραν των ομματιών τους?
      και έμειναν οι συμφωνούντες…

      Και περιμένεις να απολογηθώ εγώ, για κάτι που έκαναν άλλοι;
      εγώ είμαι «εδώ» από τα πρώτα ποστ, και εξακολουθώ να είμαι. Και δεν έχω σχολιάσει όλα τα ποστ τούτου του blog – προτιμώ, αν δεν έχω κάτι να πω, να σωπάσω. Αλλά ούτε ξέρω, ούτε και με αφορά τι κάνουν οι υπόλοιποι.

      Ασυνέπεια

      Ασυνέπεια ποιού; Του Νίκου Πιλάβιου, εμένα, εσένα, της Ζαχαρούλας που ήταν astarti κι έγινε hibiscus, του Γιάννη, της Μαριλίας, του Δημήτρη, της ΝelliNezzi….
      Ποιος ακριβώς είναι ο ασυνεπής; Και σε τι; Υπογράφει κανείς συμβόλαιο «μόνιμου σχολιαστή», και δεν τηρεί τους όρους;

      (Π, αν υποψιαστώ ότι πληρώνεις τους υπόλοιπους να σε διαβάζουν και να σχολιάζουν κι όχι εμένα, κάηκες!!! Θα σε καταραστώ… να σου καεί το ρούτερ!!! :P)

      Άντε να δούμε , τι άλλο θα μας ξεφουρνήσεις εδώ μέσα.

      dimitrisp
      13 Ιουνίου 10 στις 11:57

      Ήρθε η ώρα των αποκαλύψεων.

      Τιμοκατάλογος μπλογκερ σχολιαστή στο μπλογκ του Παραμυθά(ανεπίσημος)
      απλό σχόλιο έως 3 σειρές: 3Ε
      σχόλιο εως 10 σειρές :¨5Ε
      σχόλιο μεγαλύτερο από 10 σειρές:¨8Ε
      σχόλιο -γλύψιμο:¨15Ε ανεξάρτητα από το μέγεθος(του σχολίου…για τα βρώμικα μυαλά)
      συμμετοχή σε απλούς καυγάδες-διαφωνίες:¨10Ε
      συμμετοχή σε μπλογκοπόλεμο:¨18 Ε
      στις άνωθεν τιμές δεν συμπεριλαμβάνεται ΦΠΑ

      αν η Νατάσα παίρνει λεφτά κάτω από το τραπέζι και διάφορα άλλα επικουρικά πρέπει να το μάθουμε…αλλιώς θα βρούμε αλλού δουλειά…υπάρχουν και άλλα μπλογκ που μας ζητάνε 🙂

      athinovio
      13 Ιουνίου 10 στις 11:58

      χαχα

      έχετε την εντύπωση ότι η ειρωνία είναι επιχείρημα?
      Η ειρωνία έρχεται όταν ξέρεις ότι σου τελείωσαν τα επιχειρήματα αλλά έχεις πει τόσες αντικρουόμενες και αντιφατικές θεωρίες που αν τις εφαρμόσεις δε βγαίνει κανέναν νόημα, όπως συνέβη και τώρα με εσάς που λέτε ότι αγαπάτε τη συζήτηση και διώξατε όσους συζητούσαν.

      Μήπως όμως δεν έφτυσε το μπλογκ αυτούς (όπως είπε ο ίδιος ο π κάποτε) αλλά αυτοί φτύσανε το μπλογκ?

      Απλά μην έχετε την αυταπάτη ότι επειδή ευλογάτε τα ίδια σας τα γένια και αναμασάτε τα ίδια σαχλο-κομπλιμέντα, σας παίρνει κανείς στα σοβαρά.

      Θα μου πείτε αφού σας αρέσει και δικό σας είναι το μπλογκ, τι κόπτομαι?

      Απλά, θέλω να υπάρχει και ένας αντίλογος στο θέμα των γκέη, μη νομίζει δλδ ο τυχαίος αναγνώστης ότι επειδή εσείς «γλύφετε» δουλικά τον Π, πως δεν υπάρχει κιόλας πουθενά καμμία αντίρρηση.
      Κατά τα άλλα, ο καθένας αξίζει ότι λαμβάνει.
      Τη δέχομαι τη ειρωνεία σας, μια και δεν έχετε τίποτα καλύτερο να πείτε.

      dimitrisp
      13 Ιουνίου 10 στις 12:07

      Νατάσα,αυτό τώρα το μαθαίνω…ώστε έτσι …τώρα θα μετρήσω πόσα χαμόγελα έχω βάλει 1 χρόνο τώρα και αν δεν τα πάρω αναδρομικά δε θα ξαναειρωνευτώ άνθρωπο εδώ μέσα…επίσης απαιτώ έξτρα πληρωμή για κάθε λινκ που κάνουμε…ορίστε μας.
      🙂 🙂 🙂

      Καραπιπέρης Γιάννης
      13 Ιουνίου 10 στις 12:33

      Athinovio, ξέρεις ειλικρινά τι σκέφτομαι αυτή τη στιγμή?

      Μακάρι να ήμουν γυναίκα, να ήμουνα λεσβία, να καθόμαστε όλοι εμείς κάπου να συζητάγαμε όπως εδώ αλλά live, και πάνω εκεί που αραδιάζεις τις π@π@ρολογίες σου να σε βούταγα και να σου έδινα ένα καυτό γλωσσόφιλο…

      Μα το Θεό δηλαδή, ειλικρινά μιλάω !!! ( ή καλύτερα μα τον Άγιο Πιλάβιο!)

      να-τασσσάκι
      13 Ιουνίου 10 στις 13:55

      Καραπιπέρη, πες τώρα πόσα πήρες γι’ αυτό το σχόλιο!
      (για να ετοιμάσω κι εγώ, μπας και βγάλουμε κανα φράγκο επιτέλους!!!)
      😆 😆 😆 😆 😆 😆

      Καραπιπέρης Γιάννης
      13 Ιουνίου 10 στις 14:16

      Αthinovio ή Αθηνά, ειδικά αφιερωμένο σε σένα που γράφεις και σε όλους που διαβάζουν διστάζοντας να γράψουν.
      Ειλικρινά, μέσα από τη καρδιά μου στο αφιερώνω, χωρίς ίχνος ειρωνίας και εμπάθειας.

      http://www.youtube.com/watch?v=dVj2k1R6UnE&feature=related

      Και δεν είναι ανάγκη να ακούς και συμφωνείς ούτε με μένα, ούτε με τον Π., ούτε με τη Νατάσσα, ούτε με την Κική τη Δημουλά ούτε με κανένα… με τη καρδιά σου μόνο πορεύεσαι και με τον καθρέφτη…
      Αν σου αρέσει αυτά που σου λέει (ο καθρέφτης) γέμισέ τον με φιλιά…
      ΑΛΛΑ αν δεν σου αρέσουν αυτά που λέει ή διατηρείς αμφιβολίες, σπάστον…

      (προσπάθησα για λίγο να έρθω στη θέση σου, γι’αυτό τα γράφω αυτά)
      Χιονάτες, λιποτακτίστε επιτέλους… μιά ζωή με τους «νάνους» θα ζείτε?

      Καραπιπέρης Γιάννης
      13 Ιουνίου 10 στις 15:01

      Δεν ξέρω, αλλά ξαφνικά ήρθα λίγο στη θέση της Αθηνάς- και της όποιας Αθηνάς, γιατί υπάρχουν πολλές και πολλοί- και μού έφυγε η διάθεση για χιούμορ ή ειρωνία…

      Και προβληματίζομαι γιατί ακόμα κάποιοι στέκουν κάπου «κολλημένοι» , ενώ υπάρχουν ένα σωρό άλλα θέματα που χρήζουν αντιμετώπισης σήμερα…

      Υ.Γ. (@Νατασσάκι: συμπληρώνω ήδη το μπλογκογραφολόγιο και θα το στείλω στον Π. ενημερωμένο με τον ΦΠΑ 21%, θα του έρθει ο κούκος αηδόνι πες του, μιας κι εγώ σαν «δουλικός» του, δεν προβλέπεται να έχω άμεση επικοινωνία μαζί Του (το «τ» κεφαλαίο, ε? πώς με είδες? )) 😆

      Eδώ ο κόσμος καίγεται και το «σπιτάκι» χτενίζεται λέω εγώ…

      Μπας σε καλό μας, γελάσαμε πάλι ! (και όχι μόνο, κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι πολλοί για μερικούς άλλους και τις ιδέες που ακόμα κουβαλάνε…)

      dimitrisp
      13 Ιουνίου 10 στις 17:07

      Γιάννη,
      δεν μπαίνεις στη χώρα του πουθενά με τη λογική του μητροπολίτη Ανθιμου(μπρρρρ)…λογικό και δίκαιο είναι να σε απλώσουν σα μπουγάδα από τα γένεια και να σου πετάνε νερόμπαλες…στην καθημερινότητά σου κάνε ότι θες πίστευε ότι νομίζεις πίστευε και μη ερεύνα…αλλά όχι στη neverland, δε μπορείς να περάσεις τα σύνορα του πουθενά με δανεικά ρούχα παρά μόνο γυμνός…εσύ δε μπήκες αληθινά στη θέση της Αθηνάς γιατί από αληθινή συμπόνια θα της πέταγες άλλη μια νερόμπαλα μπας και συνέλθει και συναντηθεί με την Αθηνούλα που θέλει κι αυτή να παίξει και να πάψει να επιχειρηματολογεί με τη κοινή ,την πόρνη λογική …εσύ Γιάννη φόρεσες για λίγο τα ρούχα σου…γι αυτό ‘αρπα μια να συνέλθεις 🙂
      http://www.youtube.com/watch?v=44KuRvOCcsc

      να-τασσσάκι
      13 Ιουνίου 10 στις 20:08

      @ ΚαραΠιπέρη, να το καταθέσεις τον επόμενο μήνα το μπλογκογραφολόγιο, που θα έχει ΦΠΑ 23% 😛

      @ Δημήτρη, !!!
      (είναι «δικό μου» το τραγούδι, και με την «άδεια» του Γιώργου Σαρρή 😉 )

      dimitrisp
      13 Ιουνίου 10 στις 21:32

      καταπληκτικός μουσικός ο Γιώργος Σαρρής…τον γνωρίζεις κι αυτόν;
      …αλίμονο τί πράκτωρ να-τασσσάκι θα ήσουν 🙂

      hibiscus
      13 Ιουνίου 10 στις 21:41

      … ε, αφού λέει ο καθένας τα δικά του, να πω κι εγώ τον πόνο μου!…
      Το blog δεν φτύνει ούτε ξερνάει κανέναν. Ξερνάει καταστάσεις. Τις καταστάσεις τις δημιουργούμε εμείς. Μερικές φορές από παρεξηγήσεις. Και άλλες πάλι, διότι δεν σταματάμε, και θέλουμε να φτάσουμε την κατάσταση στα άκρα, ο καθένας για τους λόγους του.

      Και μερικές φορές, κάνει καλό καλό να φεύγεις για λίγο…
      … για να δεις αν υπάρχει λόγος να γυρίσεις…

      Και, μιας και αναφέρθηκε ήδη το θέμα, να κάνω και ένα ξεκαθάρισμα: δεν άλλαξα όνομα για να κρυφτώ, ούτε αρνούμαι, ούτε απολογούμαι για όσα συνέβησαν. Και χαίρομαι και πάρα πολύ που συνέβησαν. Ούτε γύρισα γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω (αν και έχουν υποθεί διάφορα κατά καιρούς…) . Απλώς πιστεύω ότι μπορούν να συμβούν και άλλα… και γι’ αυτό είμαι εδώ. Το να κρυφτώ, πέρα από το ότι θα ήταν γελοίο, είναι και πρακτικά αδύνατο, μιας και η υπογραφή μου βρίσκεται παντού (αν και μερικοί δε βλέπουν ούτε κάτω από τη μύτη τους!) Οπότε, είπα να στολιστώ και να βάλω τα καλοκαιρινά μου…

      Και μετά από αυτό, επί του θέματος:
      @athinovio: όλο και πιο πολύς κόσμος κλείνει πλέον τις τηλεοράσεις, και αυτό ΕΙΝΑΙ γεγονός. Δεν μπορώ να καταλάβω τί σε έχει πιάσει. Διότι ΚΑΤΙ σε έχει πιάσει. ΓΙατί το κάνεις;! Όταν εγώ είχα «πλακωθεί» σχεδόν με όλους εδώ μέσα, το είχα κάνει για ‘μένα. Θεωρούσα (δεν έχει σημασία αν ήταν σωστό ή λάθος) ότι κάποιος ή κάτι έβλαπτε εμένα προσωπικά. Εσύ επιτίθεσαι ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σε ανθρώπους οι οποίοι μπορεί ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ (και εγώ δεν έχω πειστεί με κανένα από τα επιχειρήματά σου περί συνομωσίας των gay) να σε βλάψουν. Δεν μπορώ να καταλάβω, απεχθάνεσαι τους gay ή φοβάσαι μην βρεθεί ένας gay μέσα στο σπίτι σου;! Διότι, μου φαίνεται, ότι τρομάζεις τόσο πολύ με την ιδέα ότι υπάρχουν πράγματα στη ζωή των παιδιών σου που δε θα μπορέσεις να τα ελέγξεις, που καταφεύγεις – επέτρεψέ μου – σε υστερία. Και ειλικρινά, ό,τι γράφω, αν και παραμένει η προσωπική μου άποψη, στο γράφω με ενδιαφέρον και μόνο…
      Τα παιδιά μεγαλώνουν. Και πρέπει να τα μεγαλώνουμε με σκοπό να ολοκληρώσουν τη φύση τους, να ακλουθήσουν τις κλίσεις τους, και να ευτυχήσουν. Μήπως ο φόβος σου, είναι απλά υπερπροστασία; Διότι η υπερπροστασία, δεν είναι αγάπη. Είναι εγωισμός. Υπάρχει κάτι που λέγεται «ιδιοτελής αγάπη της μάνας»… αν κάτι απ’ όσα έγραψα σου λέει κάτι, ψάξτο λίγο…

      hibiscus
      13 Ιουνίου 10 στις 21:55

      … και σταματήστε την κουβέντα περί αμοιβών, διότι σε λίγο θα μου χτυπήσει το κουδούνι ο πρώην ΣΔΟΕ, και πάνε όλα όσα έβγαλα από «μαλλιοτράβηγμα»… όχι τίποτα άλλο, αλλά το χρειάζομαι το ιστιοφόρο φέτος για να πάω στο ιδιωτικό νησί… δεν έφτασαν τα φράγκα για το ελικοδρόμιο… γι’ αυτό γύρισα!

      χαααααααααααααααααααααααααχαχαχα!

      amalia
      14 Ιουνίου 10 στις 16:54

      Να εκφράσω κι εγώ την ίδια απορία που έχω κάθε φορά που γίνονται τόσο έντονες και μεγάλες διαφωνίες;;
      Θυμάστε ποτέ απο πού ξεκίνησε η όλη ιστορία;Εγώ αδυνατώ να την παρακολουθήσω.
      Και νομίζω (αλλά μπορεί να κάνω λάθος) πως εδώ βρίσκουμε αυτά που μας ενώνουν.Ας μην αφήνουμε λοιπόν τις διαφορές μας να μας απομακρύνουν και να μας ψυχραίνουν.
      Χαμογελάτε.Είναι μεταδοτικό.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      14 Ιουνίου 10 στις 23:18

      @ αμαλία: η ιστορία αρχίζει από μέσα μας, από τα γενοφάσκια μας, από αυτά που μας έχουν ποτίσει και μας ποτίζουν κατά καιρούς, από τις ιδέες που πρεσβεύουμε και τις γνώμες που εκφέρουμε. Η διαφωνία και η αντίθετη γνώμη πάντα θα υπάρχει, με επιχειρήματα ή μη. Αλλά με κανέναν τρόπο δε θα προσπαθήσεις να την επιβάλεις στον άλλον με εμπάθεια κι εμμονή ή με το λεγόμενο «αλάθητο». Διότι καταντάς αν μη τι άλλο γραφικός- και ειδικά αν δεν ενστερνίζεσαι πλήρως αυτά που λες, κι επειδή τα έμαθες από κάποιους απλώς τα μεταλαμπαδεύεις χωρίς φίλτρο. Υπάρχουν πιό ύπουλοι τρόποι σήμερα να επιβληθούν ιδέες και συμπεριφορές για πολλά μείζοντα θέματα, που πολλοί δυστυχώς δεν το παίρνουν χαμπάρι και κάθονται με τον ορό στο χέρι, ενώ κάποιοι άλλοι τούς μετασταγγίζουν το αίμα σε χολή…
      Και η παρούσα «διαφωνία» να δεις μόνο απομάκρυνση δε θα φέρει, σκέψεις ίσως ναι.

      Και @Athinovio, δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, αλλά να ξέρεις ότι μου αρέσει και η ειρωνεία- και την αποδέχομαι, μου αρέσει και ο αυτοσαρκασμός – χρόνια τώρα τον έχω κάνει επάγγελμα- και το χιούμορ πάσης φύσης.
      Και να ξέρεις κι εσύ κι οι υπόλοιποι ότι αν συζητάω κάποια φορά μόνο με καθωσπρεπισμό και σοβαροφάνεια με κάποιον, τότε είμαι άρρωστος ή απλά δεν με εμπνέει ο άλλος σαν συνομιλητής…

      Και κλείνοντας: μικρός, πολύ μικρός 4-5 χρονών, στη παραλία με τους γονείς μου, με πιάνει ο πατέρας μου (ναυτικός γαρ, έχω σοβαρές υπόνοιες ότι τον έβαλε η μάνα μου!) και μου λέει:
      – το πουλάκι σου μεγαλώνει καθόλου?
      – καμιά φορά…
      – ναι, γιόκα μου, πότε?
      – ε, καμιά φορά όταν φοβάμαι μπαμπά…
      – όταν βλέπεις καμιά κυρια με μεγάλα ζιζιά δεν μεγαλώνει?
      – όχι μπαμπά…
      (απογοητεύτηκε ο μπαμπάς φαίνεται τότε, χαχαχά!!! Ο κακομοίρης ταξίδευε τότε, και όταν πήρε σύνταξη, μού αναμόχλευσε το θέμα αργότερα:
      – Θες να σου δώσω λεφτά να πάμε σ’ένα «σπίτι» μαζί?
      – Λεφτά να μου δώσεις πατέρα, αλλά πηγαίνω με φίλους μου, θες να έρθεις κι εσύ? Κι αν το μάθει η μαμά ?
      -……καλά, πάρε λεφτά….

      Και αυτό που μας διδάσκανε: «γίνε ότι θες εκτός ρουφιάνος και πούστης» το δέχομαι ακράδαντα… για τους ρουφιάνους δεν νομίζω να έχει κανείς αμφιβολία, αλλά ξέρεις πόσοι gay σήμερα τιμάνε τα παντελόνια και τα «strings» τους, ενώ αντίθετα πόσοι «μάτσο» και δήθεν βαρβάτοι έχουν κάνει τις καρδιές τους και τις ψυχές τους φιλτροχοάνες ?

      Με όλους αυτούς τα πήρα εγώ και όλοι οι υπόλοιποι πιστεύω, και δεν είναι κάτι το προσωπικό, δεν θα μπορούσε άλλωστε αφού δεν γνωριζόμαστε, ούτε έχει σχέση ο Π., όπου και να διάβαζα τα σχόλιά σου, η απάντηση θα ήταν η ίδια…
      Και πίστεψέ με, όπου γράφω και όπου μιλάω, γράφω ή μιλάω ΕΓΩ. χωρίς ιμπρεσσάριους και συνδαιτυμόνες. Έχω παρεξηγηθεί αρκετές φορές, αλλά το συνεχίζω…

      Και να με κόψουν από κάπου κάποτε, δε με ενδιαφέρει, θα συνεχίζω αλλού να τα λέω και να τα γράφω…

      Αληθινά αν σε εκφράζουν αυτά που λες, συνέχισε να τα λες, αυτιά πιστεύω να βρεις κάπου, αλλά όχι τα δικά μου, και πιστεύω όχι πολλών σήμερα…

      Ειδικά αφιερωμένο: http://www.youtube.com/watch?v=M7cSXjAtLp8&feature=related

      (και αν και πρεζάκι, άκουσε τον Παύλο, δεν χάνεις, όπως άκουγες τις πρόσφατες δεξιώσεις στο Αβέρωφ, ειλικρινά σου άρεσε το θέαμα? )
      Πιστεύω να με έχεις μάθει από τη γραφή μου… δεν κολλάω σε τίποτα, μόνο στον εαυτό μου, γουστάρω το χιούμορ στο ξαναλέω και γουστάρω και τα πειράγματα, κι αν δεν το έχεις καταλάβει ήδη κι ο Μεγαλειομέγιστος ο Π. τα γουστάρει αυτά. Και ο καθείς φυσιολογικός άνθρωπος εξάλλου…
      είδες τι λέει η Αμαλία?
      Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό ….

      ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΜΕΣΑ, κι εκεί έξω, απλά εδώ μέσα δε θα μας το σταματήσει ΚΑΝΕΙΣ…

      απλά κι ωραία….

      Hengeo
      15 Ιουνίου 10 στις 16:09

      Αχ βρε hibiscus τι μου έκανες, θα γράφω αύριο Πραγματική Ανάλυση και θα σκέφτομαι.. τυφλούς ελέφταντες! 😀

      (Συγχωρέστε μου το «άσχετο», αλλά κάτι οι ζέστες, κάτι το διάβασμα.. :p)

Σχολιάστε