«Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν»

Ξέρω, ο τίτλος μοιάζει ποιητικός ή και τρελός, αλλά είναι πραγματικός! Χα, χα, χα… Όχι, δεν τρελάθηκα εγώ. Αυτή η φράση είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει  ποτέ μου για το θάνατο, και λέγεται στο τέλος ενός παλιού εγγλέζικου ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή μετά το θάνατο μέσα από εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν κάποια επιθανάτια εμπειρία. Τώρα, θα μου πείτε, «πώς σου ΄ρθε τώρα αυτό ρε παιδάκι μου»!  Μου ήρθε από τη στιγμή που μπήκε μπροστά να γίνει  e-book, το βιβλίο μου «Το Χαμένο κλειδί του έρωτα», που σας είπα πριν λίγο καιρό, που έχει ερωτικά ποιήματα που έχω γράψει σε συνδυασμό με κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και που κάποια από αυτά έχω ανεβάσει κατά καιρούς κι εδώ.  Εκεί, το τελευταίο ποίημα και το κείμενο του Κρισναμούρτι, μιλάνε για τη μετενσάρκωση. Από τότε, λοιπόν, γυροφέρνω την ιδέα να ανεβάσω αποσπάσματα από κάποιες ταινίες με τη στιγμή που κάποιος πεθαίνει και το πνεύμα του ή η ψυχή του, ή όπως θέλετε πείτε το, γυρνάει ανάμεσα στους ζωντανούς. Έτσι βρήκα τις ταινίες, «Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει»,  με τον Γουώρεν Μπίτυ, «Ο Εραστής Φάντασμα», με τον Πάτρικ Σουέζυ και το «Θα σε Βρω στον Παράδεισο», με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Εξαιρετικές ταινίες. Και ξαφνικά προχθές, μία φίλη μου, μου έδωσε να της αντιγράψω σε DVD από VHS, ένα παλιό αγγλικό ντοκιμαντέρ για τις επιστημονικές έρευνες γύρω από επιθανάτιες εμπειρίες, που είχε προβληθεί στην Ε.Τ. 3 το 2008. Μου άρεσε πολύ κι αποφάσισα να το μοντάρω από μία ώρα σε μισή και να το ανεβάσω εδώ. Έτσι, κατέληξα στην ιδέα του σημερινού  «μπλογκοπεριοδικού» -του μεγαλύτερου που ανέβασα ποτέ- με κείμενα, βίντεο, μέχρι και ποίημα! Έχω τρεις ανθρώπους στο στενό μου περιβάλλον, που έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο σαν κι αυτά που θα δείτε στο ντοκιμαντέρ. Ίσως και κάτι δικό μου να έχει κάποια σχέση, αλλά έτσι κι αλλιώς μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτού του post, που επειδή είναι αρκετά… χορταστικό λέω να το αφήσω λίγες περισσότερες μέρες απ’  όσο συνήθως. Τώρα: Αν το θέμα «θάνατος» σας προξενεί απώθηση, φόβο κ.λπ. τότε μην προχωράτε, αλλά θα σας συμβούλευα με όλη μου την καρδιά, πριν κλείσετε αυτό το post, να δείτε τα δύο πρώτα θέματα του «μπλογκοπόστ» κι ίσως να συνεχίσετε μέχρι το τέλος, οπότε είμαι σίγουρος ότι αν δεν αλλάξετε στάση το λιγότερο θα προβληματιστείτε για όσα φοβόσαστε. Το πρώτο θέμα είναι ένα μικρό βίντεο, ενάμιση λεπτού, όπου ο Κρισναμούρτι λέει ένα δυο λόγια για τη ζωή και το θάνατο, μ’ ένα εξαιρετικό τρόπο και ύφος!

Και τώρα, διαβάσετε ένα μικρό απόσπασμα από ένα προσωπικό γράμμα του Κρισναμούρτι σε φίλη του. Είναι από το βιβλίο, «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΦΙΛΗ» που κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  σε μετάφραση δική μου.

Πόσο φοβόμαστε το θάνατο! Εκείνο που φοβόμαστε, στην πραγματικότητα, είναι η ζωή· δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε· ξέρουμε μόνο τη θλίψη και ο θάνατος δεν είναι παρά η έσχατη θλίψη. Χωρίζουμε τη ζωή στο να ζούμε και στο να πεθαίνουμε. Οπότε, αναπόφευκτα, υπάρχει ο πόνος του θανάτου, με τον αποχωρισμό που φέρνει, τη μοναξιά και την απομόνωση. Η ζωή και ο θάνατος είναι μία κίνηση, όχι δύο ξεχωριστές καταστάσεις. Το να ζεις, σημαίνει να πεθαίνεις, να πεθαίνεις ως προς το καθετί και να ξαναγεννιέσαι κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι ένα θεωρητικό απόφθεγμα αλλά κάτι για να το δοκιμάσει κανείς και να το ζήσει.

Και τώρα το ντοκιμαντέρ, «Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν». Επειδή είναι πάνω από 15 λεπτά, το χώρισα στα δύο. Οπότε το δεύτερο που βλέπετε είναι η συνέχεια του πρώτου, ακριβώς από εκεί όπου σταματάει το πρώτο.
Το πρώτο μέρος  (16΄)

Και το δεύτερο μέρος. (16΄. 05″)

Και θα ήθελα να τελειώσω αυτό το μπλογκοπεριοδικό με το ποίημα «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»  και το κείμενο του Κρισναμούρτι για την μετενσάρκωση, από το βιβλίο μου ‘ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»  που μου έδωσαν την ιδέα γι΄ αυτό το  post.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Φως. Απίστευτο φως!
Κι εκείνη η αίσθηση σαν πέταγμα,
σαν πέσιμο αργό
ή σαν κάτι,
που κρατάει κάτι άλλο απαλά
και το κατεβάζει αργά.
Και μια αίσθηση ακατανίκητης,
αλλά ευγενικής δύναμης
που δημιουργούσε αυτή την κίνηση·
μιας Ενέργειας, ναι μιας Ενέργειας
που αποχωριζότανε ένα κομμάτι της.
Υπήρχε μια δυνατή προσμονή
για ‘κείνο που επρόκειτο να συμβεί
και μαζί μια θλίψη απέραντη
για ‘κείνο που επρόκειτο να χαθεί
για άλλη μια φορά μέσα στους αιώνες.
Φως.
Απίστευτο φως που όλο και στένευε
και γινόταν ένας απαλός και ήσυχος στρόβιλος
που έπαιρνε ένα κομμάτι της Ενέργειας
αποκόβοντάς το απ’ αυτήν.
Ένα κομμάτι της που ακόμα «ήξερε,»
ενώ  πλημμύριζε από επιθυμία να φύγει,
μια επιθυμία που έδινε «ενέργεια»
στο κομμάτι που αποχωριζόταν την Ενέργεια,
αλλά που ακόμα, ήξερε.
Ήξερε πού πήγαινε,
τι είχε να κάνει,
τι θα ‘πρεπε να δει,
αφού για άλλη μια φορά
δεν αφέθηκε να χαθεί, να σβήσει
μέσα στην Ενέργεια
 απ’ όπου είχε ξεκοπεί
και να γίνει για πάντα ένα μ’ Εκείνη.
Φως.
Απίστευτο φως
που όλο και «στένευε»,
όλο και «στένευε»…
Το κομμάτι της «Ενέργειας» ήξερε
ότι άρχιζε να μην «ξέρει» πια
Και λίγο πριν σβήσει το φως,
κράτησε μέσα του, βαθιά,
την ανάμνηση όσων ήξερε
και θα ξεχνούσε:
μια απίστευτα μακρινή αίσθηση
εκείνης της μεγάλης «Ενέργειας»
που θα ονόμαζε, «Θεό»
και μια γλυκιά νοσταλγία γι’ αυτήν που,
λίγο πριν χαθεί εντελώς το φως,
κρύφτηκε βαθιά κι έμειν’ εκεί,
σαν μακρινή γνώση σε νάρκη.
Σκοτάδι.
…………………………………………….
Στην Κλινική,
ο Μαιευτήρας είδε το μωρό να έρχεται.
Το έπιασε απαλά και το βοήθησε να βγει.
Το σήκωσε, το χτύπησε απαλά στην πλάτη
κι εκείνο άρχισε να κλαίει.
………………………………………………
Το κομμάτι της «Ενέργειας»
γέμισε από μια αίσθηση
σαν να κόπηκε απότομα κάτι.
Είσοδος σε ένα πεδίο,
που αναγνωρίστηκε ως μοναξιά.
Θολό φως και ακαθόριστα σχήματα.
Σπάσιμο της σιωπής.
Πόνος.
Κενό.
Τέλος της διαδικασίας.
Ο Νόμος της Επιθυμίας
-κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας-
είχε λειτουργήσει,
για άλλη μια φορά,
στην εντέλεια.
Η ενότητα του κομματιού,
με Εκείνη την «Ενέργεια»,
θα υπάρχει πια μόνο σαν ψευδαίσθηση
— και μόνο μέσα στον έρωτα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
 «… Η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Αυτού του απέραντου ποταμού -που δεν έχει αρχή, που πάντα συνεχίζει να κυλάει- και που εσύ κι εγώ και ο άλλος, είμαστε μέρος του.  Αλλά εγώ και ο άλλος πεθαίνουμε. Τι γίνονται όλες οι επιθυμίες  μου, τι γίνονται όλοι οι φόβοι μου, οι χαρές μου, οι ανησυχίες μου, οι προσδοκίες μου, οι φιλοδοξίες μου, το τεράστιο φορτίο θλίψης που κουβαλούσα για χρόνια, τι γίνονται όλα αυτά όταν το σώμα πεθάνει;  Ανακατεύονται με το ποτάμι της ανθρωπότητας. Είναι μέρος αυτού του ποταμού. Δεν ήταν ποτέ δικά σου. Δεν είναι δικά σου, είναι μέρος αυτού του ποταμού, που εκδηλώνεται με την μορφή του Χ του Ψ και λοιπά, με τις δωδεκάδες Χ, Ψ και Ω. Αυτό το ποτάμι είναι φτιαγμένο από επιθυμία, φόβο, απελπισία, μοναξιά, όπως και από τα αντίθετά τους. Αυτά είναι το ποτάμι. Και είμαστε μέρος αυτού του ποταμού. Κι όταν το σώμα πεθάνει, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι τραγωδίες και οι δυστυχίες (και τα αντίθετά τους) συνεχίζονται… Εγώ πεθαίνω, αλλά το ποτάμι συνεχίζει. Το ποτάμι που είναι επιθυμία. Γιατί αυτό είναι το ποτάμι. Και το ποτάμι εκδηλώνεται σαν ο Χ, η Ψ, ο Ω… Με μια μορφή, ένα όνομα… Από την στιγμή, όμως, που μια εκδήλωση του ποταμού εγκαταλείπει το ποτάμι, γι’ αυτήν υπάρχει πλήρης ελευθερία από το ποτάμι. Το ποτάμι εκδηλώνεται μέσα από τον Χ, και με αυτή την «εκδήλωση», αν ο Χ δεν ελευθερώσει εντελώς τον εαυτό από το ποτάμι, θα ξαναγυρίζει πάλι και πάλι σ’ αυτό…».

Καλό βράδυ.
Π. 

ένα σχόλιο στο “«Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν»”

      Πέτρος
      22 Νοεμβρίου 12 στις 8:56

      Καλημέρα Παραμυθά,
      ήθελα να σου πω ότι χθες βρήκα το blog σου και χάρηκα πολύ γιατί έχουμε ανάγκη από κάτι διαφορετικό και ελπιδοφόρο. Και τώρα και πάντα.
      Είμαι κι εγώ ένα από εκείνα τα παιδιά που έβλεπα τα παραμύθια σου πριν δεκαετίες στην τηλεόραση. Δεν ήμουν τότε φανατικός τηλεθεατής σου, μπορώ να πω ότι τα έβρισκα και λίγο «παιδιάστικα», αλλά το περίεργο είναι ότι έστω και τα λίγα που έβλεπα έμειναν μέσα μου ανεξίτηλα και η όλη επαφή είναι ακόμα μέσα μου, όπως λίγα πράγματα. Περίεργο!
      Και σε είδα και μια φορά τυχαία στο δρόμο, διασταυρωθήκαμε σε ένα πεζοδρόμιο πριν 2-3 χρόνια. Και σε γνώρισα αλλά ντράπηκα να σου μιλήσω. Και ακόμα το θυμάμαι.
      Είναι για μένα έκπληξη η ενασχόλησή σου με τον Κρισναμούρτι, θα έλεγα σύμπτωση από αυτές που συνομοτεί το σύμπαν κατά πολύ περίεργο τρόπο. Πώς συνδυάζεται το ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία. Αλλά τελικά είναι μάλλον ο τρόπος που λέγονται και τα δύο, με απλά λόγια που όμως μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Ή το μυαλό; Δεν ξέρω, ίσως αυτά τα δύο τελικά να μην έχουν και τόσο μεγάλη διαφορά όσο μας έχουν μάθει.
      Απλά ήθελα να σε χαιρετήσω (εδώ είναι πιο εύκολα από ότι ζωντανά στο δρόμο).

Σχολιάστε