Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Πρώτο μέρος)

Από προχθές παιδεύομαι με το post που θέλω να ανεβάσω για την επίσκεψή μου στη Ρόδο και δεν μπορώ να καταλήξω. Κάτι που ήθελα να μην το σπάσω σε δυο – τρία μέρη, κάτι που μια ιδέα που έχω και θέλει πολύ δουλειά για να γίνει και κάτι που δεν έχει έρθει από εκει ένα βίντεο που περιμένω, όλο και το αναβάλλω. Να, όμως, που πριν λίγο δουλεύοντας το βίντεο, σκέφτηκα αυτό που ακολούθησα  για την επίσκεψή μου στην Κρήτη: να τη χωρίσω, δηλαδή, σε μέρη και χρονολογικά να πάω από το τέλος προς την αρχή. Και μια και η επίσκεψη στη Ρόδο, είχε τρία είδη συναντήσεων, μπορώ να αρχίσω από το τελευταίο είδος. Η πρώτη συνάντηση ήταν με τους γονείς του Συλλόγου Γονέων του Α΄Δημοτικού Σχολείου Ιαλυσσού Ρόδου, η δεύτερη με τα παιδιά όλου του Δημοτικού (κι ενός Παιδικού Σταθμού) της Ιαλυσσού και η τρίτη και η τέταρτη συνάντηση ήταν με τα παιδιά στις Λέσχες Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής  και του Γ’ Γυμνάσιου Ρόδου.  Αυτά ακριβώς τα παιδιά είναι εκείνα που με έκαναν να αποφασίσω να γράψω χωριστά posts.
Στις τριάντα περίπου εκδηλώσεις που έχω πάει από την αρχή της Σχολικής χρονιάς έως σήμερα, σε Σχολεία και Βιβλιοπωλεία, συναντήθηκα με παιδιά Δημοτικού. Σ’ αυτές, όμως, τις δύο Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με παιδιά Γυμνασίου, και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα! Δεν ήμουν απλώς ο «Παραμυθάς», αλλά ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι πατέρας τους και παππούς τους, ένας φίλος τους  που του έδωσαν ερεθίσματα με τις ερωτήσεις τους να τους μιλήσει για διάφορα προσωπικά πράγματα από τη ζωή του, για τη δουλειά του, και για αισθήματά του. Και κάποια πράγματα, με συγκίνησαν πολύ, μάλιστα τόσο πολύ ένα από αυτά που έβαλα τα κλάματα και ζήτησα συγνώμη, που δεν μπορούσα να συνεχίσω αυτό που διάβαζα!
Θα ήθελα να περάσω σ΄αυτές τις δύο συναντήσεις, βάζοντας εδώ μία φωτογραφία της πιο όμορφης εικόνας που συγκράτησα προσωπικά από τη Ρόδο. Όπως ίσως θα ξέρετε ή έχετε δει και οι ίδιοι, στη Ρόδο υπάρχουν υπέροχα μνημεία διάφορων πολιτισμών: από το Κάστρο των Ιπποτών μέχρι Μουσουλμάνικα Τζαμιά! Είναι μάλιστα φανερές οι διαφορετικές πολιτισμικές επιρροές στη ζωή των ανθρώπων, που δίνουν μία άλλη αίσθηση καθημερινής ζωής. Όπως και -για μένα- ήταν πολύ εντυπωσιακή η αίσθηση που ένοιωσα να έχουν αφήσει οι θεοκρατικές κοινωνίες που έχουν υπάρξει εκεί, (Χριστιανισμός, Καθολικισμός, Μουσουλμανισμός) αλλά, ακόμα πιο εντυπωσιακή για μένα ήταν η παντελής έλειψη απομειναριών οπoιασδήποτε αίσθησης του Εμφύλιου Πόλεμου, που ακόμα νοιώθω κάποιες φορές στην Αθήνα, καθώς έχοντας γεννηθεί μέσα σ’ αυτή την πόλη το 1943, έχω ζήσει μέσα στην εποχή του έως που άρχισα να πηγαίνω Σχολείο και λίγο μετά! Η φωτογραφία, όμως, που θα βάλω εδώ, έχει να κάνει με την Αρχαία Ελλάδα. Είναι μια εικόνα που είδα ξαφνικά και με γέμισε με μία απίστευτη αίσθηση ομορφιάς και ησυχίας! Πηγαίναμε με το αυτοκίνητο ενός φίλου καθηγητή στη συνάντηση στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γ’ Γυμνασίου – του Βενετόκλειου, όπως το λένε- και επειδή ήθελε να μου κάνει και λίγη ξενάγηση με αυτή την ευκαιρία, δεν πήγαμε από τον παραλιακό δρόμο, αλλά από ένα άλλον που περνούσε από το υψηλότερο μέρος της Ρόδου, με θέα από δεξιά κι αριστερά τη θάλασσα!  Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, είδα στα αριστερά μου, στη μέση του πουθενά, με φόντο τη θάλασσα, ένα πανέμορφο, Αρχαίο Ελληνικό μνημείο, τα ερείπια του Ναού του Απόλλωνα. Αυτές οι απλές, γεμάτες δύναμη και αξιοπρέπεια κολώνες,  είναι στη φωτογραφία που βλέπετε εδώ.

Κρατώντας το, «προς τα πίσω», θα πω πρώτα δυο λόγια για τη Λέσχη Ανάγνωσης του Βενετόκλειου.  Η Λέσχη βρίσκεται με σε ένα πολύ όμορφο παλιό κτίριο που εδώ έχω βάλει την πρόσοψη.

Εκεί τα περισσότερα παιδιά -που ήταν των τριών τάξεων του Γυμνασίου- δεν είχαν δει «Παραμυθά» (κάποιων είχαν δει οι μαμάδες τους, χα, χα, χα…) κι έτσι αρχίσαμε με την προβολή του πρώτου επεισόδιου όπου ο Παραμυθάς λέει ποιος είναι.  Ύστερα, κουβεντιάσαμε για τη δουλειά του συγγραφέα και του ηθοποιού και τα παιδιά, παρόλο που δεν είχαν προετοιμάσει ερωτήσεις, μου έκαναν αρκετές και πολύ ενδιαφέρουσες. Κουβεντιάσαμε τόσο για θέματα συγγραφής, τηλεόρασης και θεάτρου, όσο και για θέματα σχολείου, ανατροφής των παιδιών και κάποια για την προσωπική μου ζωή. Εκεί κάποια στιγμή, ένοιωθα τόσο άνετα μαζί τους, που έριξα  και δυο τρία βρωμόλογα (από τα αθώα για το γούστο μου, όπως: «παπαριές¨) πάνω στην κουβέντα. Και τότε, ένα από τα κορίτσια, με μάλλωσε αυστηρά λέγοντάς μου ότι είμαι μαζί με παιδιά και δεν πρέπει να μιλάω έτσι ή κάτι τέτοιο. Αλλά τα υπόλοιπα παιδιά δεν συμφώνησαν μαζί της κι εμένα, βέβαια, δεν ίδρωσε τ’ αυτί μου γιατί έτσι μιλούσα και στα παιδιά μου όταν πέρασαν τα δώδεκα. Αντίθετα, με αυτήν ένα άλλο κορίτσι, λίγο πριν τελειώσουμε, μου είπε με μία φοβερή τρυφερότητα, να με πάρει να πάω να μείνω μαζί της στο σπίτι της!  Χα, χα, χα… Συγκινήθηκα! Γενικά, δεν θέλαμε να φύγουμε, αλλά έπρεπε να πάνε κάποια στιγμή και  στις τάξεις τους. Έτσι τελειώσαμε βγάζοντας κάποιες φωτογραφίες και υπογράφοντάς τους μερικά βιβλία μου που είχαν και βάζοντας αυτόγραφα σε αρκετά χαρτάκια. Μόνο το κοριτσάκι που με μάλλωσε, δεν ζήτησε αυτόγραφο, αλλά μου είπε: «Εγώ δεν θέλω αυτόγραφο. Θέλετε να σας δώσω εγώ  ένα δικό μου;» Χα, χα, χα,  Ενθουσιάστηκα με το τσαμπουκαλίδικο κοριτσάκι (να πω εδώ: «κουράγιο και καλή δύναμη» στους γονείς της) και της είπα ότι θέλω πολύ. Και μου το έδωσε. Δεν την ρώτησα αν μου επιτρέπει να το ανεβάσω, αλλά νάτο. Γιατί πρέπει να πω ότι είναι το πρώτο αυτόγραφο που πήρα ποτέ από κάποιον στη ζωή μου!!!

Και να κλείσω με μία από τις φωτογραφίες που βγάλανε καθώς υπογράφω κάποια αυτόγραφα στα υπόλοιπα παιδιά, και που τη βρήκα στο internet.

Την προηγούμενη μέρα, είχα επισκεφτεί τη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνάσιου Κρεμαστής, επειδή όμως, αυτό το post βγήκε πιο μεγάλο απ’ ό,τι περίμενα,  κι επειδή σκοπεύω να αφιερώσω στα παιδιά και στους Δασκάλους τους ένα κείμενο από το βιβλίο για την Εκπαίδευση που μεταφράζω τώρα, λέω να συνεχίσω αύριο. Δεν το έχω ξανακάνει να βάλω καινούργιο post δύο μέρες απανωτά, αλλά εδώ χρειάζεται.
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Π. 

 

4 Σχόλια στο “Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Πρώτο μέρος)”

Σχολιάστε