Σχόλια στο Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τη Ζωή

Από: Γεοργε

Γεοργε — Tue, 08 Dec 2009 22:38:08 +0000

Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τη Ζωή………..

Από: dimitrisp

dimitrisp — Tue, 24 Nov 2009 17:35:29 +0000

άσχετο με το θέμα μας …κολάει σε προηγούμενο ποστ αλλά μόλις είδα ότι ο φίλος του Π. ο Γ.Στεφανάκης έχει γράψει τη μουσική σε ένα τραγούδι αγαπημένο που αξίζει αν δε το ξέρετε να το ακούσετε κι εσεις!

http://www.youtube.com/watch?v=qvnWfHROKeo

καλό βράδυ!

Από: astarti

astarti — Tue, 24 Nov 2009 16:17:17 +0000

… χθες το βράδυ
μέσα από μία online κουβεντούλα με ένα φίλο, ξεπήδησε μία φράση (για άλλο θέμα)
η οποία όμως με άγγιξε πολύ και θέλω να την καταθέσω…

«… με το τίποτα, μπαίνει μέσα σου…»

… και μετά…
αισθάνθηκα σα να περίμενα όλη αυτή την εβδομάδα, για να διαβάσω αυτή ακριβώς τη φράση…
και να την ακούω ν’ αντηχεί μέσα στο νου μου…

… ευτυχώς, ΑΥΤΗ η καταιγίδα πέρασε… περιμένω την επόμενη…
.α

υ.γ.: (για να μην ξεχνιόμαστε!)

Από: Παπαστρατής Ιωάννης

Παπαστρατής Ιωάννης — Mon, 23 Nov 2009 16:11:25 +0000

@Μarilia!Για τον ίδιο ακριβώς λόγο λατρεύω να μισώ το Νατασσσ-Άκι!

Από: John Karapiperis

John Karapiperis — Sun, 22 Nov 2009 05:43:40 +0000

Αγάπη τι δύσκολο πράγμα… Αν καταφέρουμε πρώτα να αγαπήσουμε και να σεβαστούμε αληθινά αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη, τότε θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε τη ζωή και τους τριγύρω… Και το σημαντικότερο είναι ότι τότε μόνο θα την προσφέρουμε απλόχερα, χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας και χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα…

Από: astarti

astarti — Sat, 21 Nov 2009 20:21:21 +0000

τον ευθυνών = των ευθυνών

Από: astarti

astarti — Sat, 21 Nov 2009 20:20:22 +0000

… αυτό που κάνουμε (ή δεν κάνουμε), τούτο είμαστε…

Είναι πάρα πολύ εύκολη η λύση να κατασκευάζουμε και να ακολουθούμε κανόνες. Αποποιούμαστε τον ευθυνών…
Αγαπώ τη ζωή, για ‘μένα, σημαίνει:
Παίρνω την ευθύνη όταν τη θυσιάζω, παίρνω την ευθύνη όταν την ξοδεύω…
Και χρησιμοποιώ τη λέξη «ευθύνη», όχι με το συσχετισμό «ενέργεια-συνέπεια», «αμαρτία-τιμωρία», αλλά την ευθύνη ως σοβαρότητα, μέσα από το βιώμα «ολόκληρης της εικόνας».
Ζούμε, καθημερινά, θεωρητικά, όχι εμπειρικά. Και για ότι δεν πάει σύμφωνα με το πρόγραμμα, φταίει πάντα «άλλος». Γιατί μέσα στην κεφάλα μας, όλα είναι ένα πρόγραμμα, και σε κάθε ερέθισμα μαθαίνουμε να αντιδρούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο, από μνήμης, και όχι από αίσθησης… σαν βασανισμένα πειραματόζωα.
Έχοντας περάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου ως χορτοφάγος (ή μη-σαρκοφάγος), ποτέ δεν δέχτηκα αυτόν τον τίτλο. Στην ερώτηση «γιατί δεν τρως κρέας;» απαντούσα πάντα ότι απλώς δε μου αρέσει. Δεν μπορείς να μεταδώσεις σε κάποιον ένα βίωμα. Η άρνηση της σάρκας για ‘μένα ήταν καθαρά βιωματική. Δεν στηριζόταν σε καμία θεωρία. Πολλές φορές άκουγα σχόλια του τύπου: «χαχα, δεν το επιτρέπει η θρησκεία της, χαχαχα!», αλλά κι εκεί απαντούσα: «όχι, απλώς δεν το προτιμώ». Έχουν υπάρξει όμως και στιγμές, που τρέφομαι με σάρκα, και παρατηρώ τί ακριβώς συμβαίνει στο σώμα και το νου μου: δηλητηριάζονται. Μήπως όμως δε «δηλητηριάζω» το σώμα και το νου μου με ένα σωρό άλλες «σάρκες» που καταναλώνω, προς χάρην τέρψης, «σάρκες» απ’ τις οποίες κρέμονται η βία η σπατάλη και η βία;!
Μπορώ να πάψω να τρέφομαι απ’ οποιαδήποτε «σάρκα»;

Αυτό όμως δεν είναι αποτέλεσμα καμίας θεωρίας… δεν αρνούμαι το κρέας επειδή είναι «κακό», «βρώμικο»… ούτε θα πω ποτέ «δε θα φάω κρέας, ακόμη κι αν πεθάνω»…
Αρνούμαι, όμως, να γίνει για ‘μένα οποιαδήποτε μη απαραίτητη θυσία. Τη λέξη «απαραίτητη» όμως, την καθορίζει ο καθένας μας, μόνος του. Την ιεράρχηση, το τι είμαστε διετεθιμένοι να διαπραγματευτούμε και τί όχι, θα το αποφασίσει ο καθένας μόνος του.
Αλλά, για ‘μένα, το μυστικό έγκειται στο να μην προαποφασίζω πράγματα…
Αγαπώ τη ζωή όταν δεν σπαταλώ και δεν σπαταλιέμαι…
Γίνομαι χορτοφάγος, δε σημαίνει σώζω τη ζωή…
Ακολουθώντας γενικευμένες θεωρίες, δε σημαίνει ζω…
Για ‘μένα αγαπώ τη ζωή σημαίνει ΠΡΑΤΤΩ με νου ανοιχτό… και χωρίς να περιμένω «μπράβο»…
Η χαρά και η γαλήνη δεν έρχεται απ’ έξω… δεν έρχεται από πουθενά…

.α

υ.γ.: δε θα χαρακτηρίσω τη μη-κατανάλωση σάρκας ή οποιαδήποτε θυσία, καλή ή κακή…
θεωρώ όμως ότι είναι μία εντελώς γελοία πρακτική να σώζουμε μερικά κατσικάκια, όταν «ξεσκίζουμε» ανθρώπινες «σάρκες»…

Από: roadartist

roadartist — Sat, 21 Nov 2009 19:01:06 +0000

Η κακία δημιουργείται από τους ανθρώπους και από τους ίδιους όμως καταργείται.
Ένας άνθρωπος είναι ικανός να σε καταστρέψει π.χ. με τη ζήλια του και αληθινή κακία του, αλλά την ίδια στιγμή ένας άλλος άνθρωπος είναι ικανός να σε ανυψώσει στον ουρανό!
Είναι φοβερό αυτό. Πως να μισήσεις τους ανθρώπους όταν την ίδια στιγμή που κάποιοι μπορεί να σε πληγώσουν και να σε απομονώσουν, κάποιος άλλος θα βρεθεί που θα σε κρατήσει και θα σε βοηθήσει να σταθείς;

Από: να-τασσσάκι

να-τασσσάκι — Sat, 21 Nov 2009 18:46:54 +0000

Αχ βρε Δημήτρη!
(έχω συναντήσει 2 φορές στη ζωή μου τον Κώστα Καράλη -την πρώτη ήταν τυχαία, έξω από τη δουλειά μου, όπου ήρθε να παρκάρει απελπισμένος για να πάρει το μετρό -τον αναγνωρίσαμε με τον αδερφό μου και ευτυχώς είχαμε χώρο . Τη δεύτερη τον είδα εκεί που τραγουδούσε (όπου με θυμήθικε εκείνος) και το μόνο τραγούδι που του ζήτησα ήταν αυτό…)

@ Μαριλία είσαι μια ζηλιάραααααααααααα (να μην πω και γκρινιάρα )!!!!

(είμαι «βοηθός μάστορα, αφού! )

Από: dimitrisp

dimitrisp — Sat, 21 Nov 2009 18:01:36 +0000

…όταν ακούω τον Κ θυμάμαι ένα τραγούδι σε στίχους του Α.Αλκαίου! Το αφιερώνω με αληθινή αγάπη σε εσένα Π. μα και σε όλους τους φίλους που αγαπούν τη Ζωή…σ’αυτό το ανθεκτικό 1% των ανθρώπων…

http://www.youtube.com/watch?v=XyoizPlslXQ

Φιλιά!