Ο γιατρός Λάκης Σκυλάκης

Πάνω που έπαθα αυτή την πάρεση του προσωπικού νεύρου, που σας έλεγα στο προηγούμενο post, σατανική σύμπτωση, μου ήρθε και το βιβλίο για το γιατρό Λάκη Σκυλάκη! Τυχαίο;… Χα, χα, χα…. Πριν προχωρήσω να σας πω για τον «γιατρό» να σας πω δυο λόγια για μια δική μου… γνωμάτευση στην οποία έχω καταλήξει πια στα 70 μου, έχοντας περάσει κατά καιρούς διάφορα –  ευτυχώς όχι τίποτα, αθεράπευτο. Λοιπόν, νομίζω ότι  μια ασθένεια, είναι το σωματικό ισοδύναμο μίας ψυχολογικής κατάστασης. Σωματοποιείς την προσπάθεια που κάνεις για ψυχική εξισορρόπηση κάποιων πραγμάτων μέσα σου, που είναι ή που σου μοιάζουν αντίθετα. Που είναι όντως αντίθετα ή που έχεις κάποια ιδέα ότι είναι αντίθετα. Καμιά φορά είναι δύσκολο να κρίνει κανείς τη διαφορά. Γι’ αυτό και είναι καλό – αν δεν έχεις να κάνεις με επείγον περιστατικό- να κάθεσαι λίγο με την αρρώστια σου, για να «σου πει» εκείνη, ίσως,  τι έχει συμβεί μέσα σου. Γι’ αυτό, έχω καταλήξει ότι η Ομοιοπαθητική Ιατρική που ακολουθώ εδώ και 30 χρόνια περίπου, σου δίνει αυτή την δυνατότητα. Ας πούμε, στην περίπτωση της  «πάρεσης» που έπαθα, το φάρμακο που είπε ο Νευρολόγος, την ίδια στιγμή που βγήκε το εγκεφαλογράφημα ήταν κάποιες μεγάλες δόσεις κορτιζόνης. Στη θέση τους, βέβαια, πήρα τα ομοιοπαθητικά χάπια που έδωσε ο γιατρός  μου και βλέπουμε. Και όντως… βλέπουμε. Ορίστε; Πώς είπατε;  Α, όχι, ο γιατρός μου δεν λέγεται Λάκης Σκυλάκης. «Ο Λάκης ο Σκυλάκης και τα άρρωστα ζωάκια», είναι ένα παιδικό παραμύθι με ωραίες ζωγραφιές της κυρίας Μαρίας Κίτρα. Το βιβλίο αυτό ήρθε πρώτο σε διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού για μικρά παιδιά των Εκδόσεων Μέθεξις στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που μου έστειλαν το βιβλίο είναι ότι ήμουν Πρόεδρος της επιτροπής του Διαγωνισμού. Και ήρθε στην ώρα του. Χα, χα, χα… Όχι γιατί έπαθα «πάρεση», αλλά στην ώρα του για το babysitting που είχαμε να κάνουμε χθες για τα εγγονάκια μας. Αλλά πρώτα να σας γνωρίσω τον Λάκη τον Σκυλάκη.

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου, που διάλεξα για να διαβάσω στον Αλέξανδρο και στην Ίριδα χθες που πήγαμε για babysitting. Λοιπόν, να σας πω εδώ κάτι που παρατήρησα. Οι μεγάλοι που βλέπουν, παρατηρούν αμέσως το πρόσωπό μου, και κάνουν αμέσως κάποιο σχόλιο, ενώ τα παιδιά ούτε που δίνουν σημασία. Και σκέφτηκα, πηγαίνοντας και πίσω στην παιδική μου ηλικία, ότι τα παιδιά καθώς είναι αθώα από όλα αυτά, είναι σαν τα ζωάκια, που δεν σε αναγνωρίζουν βασικά από την εικόνα σου, αλλά από την αίσθηση που παίρνουν από σένα. Έτσι και η Ίρις και ο Αλέξανδρος, που πριν μια εβδομάδα στα γενέθλια του πεθερού μου και χθες, δεν έδωσαν καμιά σημασία στο πώς ήταν το πρόσωπό μου. Μάλιστα στο τραπέζι των γενεθλίων που η Ίρις καθόταν κοντά μου, όταν της έδειξα το μισόκλειστο μάτι μου,  εκείνη μου είπε να το κρατάω ανοιχτό με το δάχτυλό μου. Αν δεν με πιστεύετε ορίστε. Χα, χα, χα…

Και για να τελειώσουμε με το Λάκη τον Σκυλάκη και το babysitting  που σας είπα στην αρχή, σας έχω μία τρομερή φωτογραφία. Καθόμαστε οι τρεις μας στον καναπέ για να τους διαβάσω το βιβλίο, και τους έβαλα να με βοηθήσουν ανοίγοντάς μου ο ένας το μάτι και η άλλη σηκώνοντας μου το στόμα, για να μας βγάλει φωτογραφία η γιαγιά τους. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ και καλό Σαββατοκύριακο
Π.

3 Σχόλια στο “Ο γιατρός Λάκης Σκυλάκης”

      marilia
      8 Νοεμβρίου 12 στις 22:50

      Καλοτάξιδος και πάντα άξιος ο… γιατρός! 😉

      Σιγά τώρα μη γίνει μια… παρεσούλα εκεί εμπόδιο για το… παππουδοπαραμύθι! Έτσι εύκολα, θαρρείς, θα τη γλίτωνες;; 😛

      Από ένα σνουποφιλάκι στον καθένα σας 🙂

      δημήτρης
      11 Νοεμβρίου 12 στις 13:51

      «Λοιπόν, νομίζω ότι μια ασθένεια, είναι το σωματικό ισοδύναμο μίας ψυχολογικής κατάστασης. Σωματοποιείς την προσπάθεια που κάνεις για ψυχική εξισορρόπηση κάποιων πραγμάτων μέσα σου, που είναι ή που σου μοιάζουν αντίθετα.»
      έτσι είναι!τώρα βλέπω γιατί μου έμεινε αμανάτι μια ρινίτιδα…ήταν την περίοδο που δούλευα στον φούρνο του πεθερού μου! ένιωθα κάτι να με πνίγει σ’ αυτή τη δουλειά και τότε εμφανίζεται η ρινίτιδα και γίνεται για εμένα ένας επιπλέον λόγος για αλλαγή επαγγέλματος και έτσι και έγινε.
      Τί τα θες…αμα δεν δούμε με προσοχή και δεν τελειώσουμε,όλες αυτές τις συγκρούσεις που βιώνουμε μέσα μας, ως ζήτημα ζωής και θανάτου…μια άρρωστη ζωή θα ζούμε!
      Φιλιά

Σχολιάστε