Τα λαγουδάκια

Όπως έγραψα σε προηγούμενα posts, το Παρασκευο-Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ήμουν στο Krishnamurti Center του Ιδρύματος Κρισναμούρτι της Αγγλίας, στο Μπρόκγουντ Παρκ, στην Αγγλία,  όπου κάθε τρία χρόνια γίνεται  συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών απ΄όλον τον κόσμο, που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι: μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά. Υπάρχουν διάφορα απ’ αυτή την επίσκεψη, που θα μπορούσα να ανεβάσω εδώ, αλλά τελικά κατέληξα σε δύο, τουλάχιστον σαν πρώτη γεύση, για όσους μπορεί να ενδιαφέρονται, όχι για τον Κρισναμούρτι, αλλά για τα λαγουδάκια και τους Κινέζους. Χα, χα, χα… Ναι, ναι, έτσι ακριβώς. Θα δείτε.
Λέγοντας «λαγουδάκια», δεν εννοώ βέβαια του PLAY BOY. Δεν πιστεύω να σκεφτήκατε κάτι τέτοιο, γιατί, ε… σίγουρα, «δεν έχω ούτε ιερό ούτε όσιο», όπως μου έλεγε η μάνα μου, αλλά όχι κι έτσι!  Και μια και μόλις το θυμήθηκα να σας το πω αυτό: Σε μια από τις προσωπικές συναντήσεις  που είχα με τον Κρισναμούρτι και την περισσότερη ώρα ανταλλάσαμε ανέκδοτα, κάποια στιγμή που του είπα ένα ανέκδοτο με τον Χριστό, του λέω:  «Η μάνα μου, ξέρετε, μου έλεγε ότι δεν έχω ούτε ιερό ούτε όσιο», κι εκείνος, πιάνοντας το επιφανειακό της θρησκόληπτης αίσθησης που είχε η μάνα μου για το «ιερό» και το «όσιο», μου απάντησε χαμογελώντας κι αγγίζοντας φευγαλέα το γόνατό μου με το χέρι του: «Τόσο το καλύτερο για σας, κύριε…».
Για τα λαγουδάκια, λοιπόν… Φέτος, κλείνουν 29 χρόνια που πηγαίνω στο Μπρόκγουντ Παρκ, της Αγγλίας, όπου βρίσκονται: το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αγγλίας, το Σχολείο για παιδιά και το Κέντρο για ενήλικες που θέλουν να μείνουν κάποιες μέρες εκεί, χωρίς να ακολουθούν κανένα πρόγραμμα, να κάνουν όσες βόλτες θέλουν, να μελετήσουν ή να μην μελετήσουν τη δουλειά του Κρισναμούρτι, να μιλήσουν με τους άλλους επισκέπτες ή και να μην ανοίξουν το στόμα τους αν τους κάνει κέφι. Στα χρόνια που πέρασαν έχω μείνει αρκετές φορές στο Κέντρο, αλλά και έχω πάει άλλες τόσες για να δω τα παιδιά μου, που έβγαλαν το Λύκειο εκεί. Όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργήθηκε μια βαθιά οικειότητα μ’ αυτό το τρομερά όμορφο εξοχικό μέρος, κι έχω αγαπήσει ένα παγκάκι και τα λαγουδάκια που ζουν εκεί. Σ’ αυτήν την μεγάλη εξοχική, αγροτική, περιοχή, με πολλά εξοχικά σπίτια,  ζούνε και πολλοί λαγοί, γι’ αυτό και κάθε τόσο ακούς τους πυροβολισμούς των κατοίκων της περιοχής που τα κυνηγάνε.  Φαίνεται, όμως, ότι οι λαγοί ανακάλυψαν ότι στην περιοχή που βρίσκεται το Κέντρο και το Σχολείο του Ιδρύματος Κρισναμούρτι, οι άνθρωποι είναι χορτοφάγοι και δεν υπάρχει περίπτωση να σκοτώσουν ή να βλάψουν με οποιοδήποτε τρόπο τους λαγούς. Έτσι, με τα χρόνια άρχισε φαίνεται ότι άρχισε να μαθεύεται αυτό από τους λαγούς που να μαζεύονται όλο και περισσότεροι και να ζούνε εκεί,  αλλά και να γεννάνε. Έτσι, όπου και να κοιτάξεις θα δεις λαγουδάκια να τρέχουν εδώ κι εκεί. Έτσι το βίντεο που σας ετοίμασα, δίνει μια εικόνα της περιοχής με τα κτίριά της. Έβαλα και κάποια πλάνα από το αγαπημένο μου παγκάκι, το δωμάτιο που έμεινα, αλλά κυρίως έχω τραβήξει πολλά λαγουδάκια. Μάλιστα κάποια απ’ αυτά, φαίνεται πώς έχουν ζήσει κάμποσα χρόνια εκεί, γι’ αυτό και δεν ανησυχούν όταν τα πλησιάζει άνθρωπος. Ένα τέτοιο συνάντησα κι εγώ, που κάποια στιγμή λες και είμαστε παλιοί γνωστοί, θ’ ακούσετε να του μιλάω και να το ρωτάω τι κάνει! Χα, χα, χα… έχει λαλήσει ο παππούς…
Καλό βράδυ.
Π. 

 

4 Σχόλια στο “Τα λαγουδάκια”

      marilia
      24 Ιουλίου 13 στις 22:23

      Μα, «θα ‘χε λαλήσει ο παππούς» αν ΔΕΝ μιλούσε στο λαγουδάκι! Ο άνθρωπος με το μαγικό γιλέκο, που μιλάει με ζώα, φυτά και πράγματα έγραψε τέτοια… θανατηφόρα ατάκα;;;;; Δηλαδή άμα σου πω ότι εδώ και οχτώ μήνες μιλάω, τραγουδάω και «συνδιαλέγομαι» με ένα γάτο, ενώ σήμερα μόλις κοιτούσα από την τζαμαρία του γυμναστηρίου ένα άλογο κάτω από μια ελιά και σκεφτόμουν τι μπορούν να λένε μεταξύ τους…; Να ανησυχήσω, ε; 😀

      Το τοπίο είναι πανέμορφο! Στο επόμενο ταξίδι σου, να μου αφήσεις ελεύθερη θήκη στη βαλίτσα σου. Ως τότε θα φροντίσω να… χωράω. 🙂

      Παραμυθάς
      27 Ιουλίου 13 στις 12:20

      Γι΄αυτό μπορεί να έχει λαλήσει ο παππούς, επειδή ίσως να έχει αρχίσει να νομίζει ότι είναι στ΄ αλήθεια ο Παραμυθάς και μπορεί να μιλάει με τα ζώα, τα φυτά και τα πράγματα. Και καλά αυτό, αλλά σκέψου να νομίσει καμιά μέρα ότι μπορεί και να πετάξει… Χα, χα, χα…

      marilia
      27 Ιουλίου 13 στις 17:45

      Εγώ αυτό δεν το λέω «λάλημα» το λέω απλά… «μεγάλωμα». Αλλά ακόμα κι έτσι… αρνούμαι να το δεχτώ για σένα, (δεκα)εξαχρονάκι μου! 😉

      Γλυκοφυλλάκι ή γλυκοφιλάκι, το ίδιο κάνει. 😉

      Υ.Γ. Τι; Δεν πετάει στ’ αλήθεια;;; Ιιιιιιιιιιι! 😛

Σχολιάστε