«Ο Λαέρτης και το μολύβι του…»

Πριν από κάμποσο καιρό, σε κάποιο post σας είχα μιλήσει για το βιβλίο, «ΖΩΗ ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ»  της φίλης μου της Δέσποινας Χατζή. Αυτό ήταν το πρώτο της βιβλίο και χθες κυκλοφόρησε και το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο, «Ο ΛΑΕΡΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΤΟΥ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΑΝΓΚΟ».

Για το βιβλίο αυτό, έχω γράψει ένα σύντομο ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ που θέλω να σας το αντιγράψω εδώ.

Όταν η Δέσποινα μου έδωσε να διαβάσω το χειρόγραφο –συγνώμη, το print out είναι το σωστό- του καινούργιου της βιβλίου, λειτούργησε μέσα μου και αυτό όπως και το προηγούμενο, το «ΖΩΗ ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΟ», σαν καθρέφτης — ένας καθρέφτης όπου βλέπει κανείς τον εαυτό του! Και τα δύο αυτά βιβλία, καθώς είσαι μόνος σου μαζί τους και δεν σας «ακούει» ούτε σας «βλέπει» κανένας άλλος, σε κάνουν να τα διαβάσεις με ανοιχτή καρδιά κι έτσι δημιουργείται μία σχέση με τους ήρωες και των δύο βιβλίων. Κι αυτή η σχέση μαζί τους είναι εκείνο που λειτουργεί σαν καθρέφτης, όπως οι σχέσεις στην αληθινή ζωή, μια και θεωρώ ότι ζωή σημαίνει σχέσεις: Σχέση  με τους άλλους ανθρώπους, σχέση με τις ιδέες, σχέση με τα πράγματα, σχέση με τη φύση σε όλες της τις μορφές και φυσικά  σχέση με τον εαυτό μας.  Κι αυτές οι σχέσεις μπορούν –αν το θελήσουμε- να λειτουργήσουν σαν καθρέφτης όπου εκεί κοιτάζουμε τον εαυτό μας και μαθαίνουμε γι’ αυτόν, κάνοντας έτσι μια δουλειά μέσα μας. Κι αυτή τη δουλειά είναι που κάνουν οι ήρωες και στο «ΖΩΗ ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΟ» και στο «Ο ΛΑΕΡΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΤΟΥ ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΑΝΓΚΟ»: μαθαίνουν για τους  εαυτούς τους  χρησιμοποιώντας τις σχέσεις τους σαν ένα καθρέφτη όπου σ’ αυτόν καθρεφτίζεται εκείνο που είναι, ό,τι κι αν είναι, χωρίς στολίδια, χωρίς δικαιολογίες και εκλογικεύσεις. Και καθώς το κάνουν, μοιάζει να μπαίνεις κι εσύ στο παιχνίδι μαζί τους και να κάνεις την ίδια δουλειά.
Στο «Ζωή σαν κρύσταλλο» οι δύο ηρωίδες του βιβλίου μαθαίνουν για τους εαυτούς τους κοιτάζοντας μέσα στον καθρέφτη των σχέσεών τους με τους γονείς τους, με τα παιδιά τους, με τους άντρες τους ή τους εραστές τους· σ’ αυτό εδώ το βιβλίο, ο κεντρικός ήρωας, ένας ψυχίατρος, κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεών του τον εαυτό του, αυστηρά, άτεγκτα  — αμείλικτα  θα έλεγε κανείς. Κι αυτό το «καθρέφτισμα» ξεδιπλώνεται μέρα τη μέρα στο ημερολόγιό του, σαν  ένας εσωτερικός –οδυνηρός, αλλά λυτρωτικός τελικά- μονόλογος.
Και στα δύο βιβλία, το βασικό κίνητρο της δουλειάς που κάνουν οι ήρωες μέσα τους είναι η αναζήτηση της χαράς της ζωής, μιας χαράς που έχει χαθεί μέσα στην καθημερινότητα που ζούνε, με τους συμβιβασμούς και τα ψέματά της, μιας χαράς που μοιάζει να έρχεται τελικά, καθώς εμφανίζεται η αρχή μιας καινούργιας ζωής καθαρής «σαν κρύσταλλο» που μπορεί να κυλάει και να σου δίνει χαρά, όπως κυλάει και σου δίνει χαρά ο ρυθμός ενός «ταγκό» την ώρα που το χορεύεις — για να χρησιμοποιήσω και κάποιες λέξεις από τους τίτλους των δύο βιβλίων.

Και αφού ευχηθώ καλή επιτυχία στο βιβλίο που έχει μικρό σχήμα και μόλις  158 σελίδες, θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με λίγες γραμμές από τον πρόλογό του, που δείχνουν το πνεύμα όσων πρόκειται να διαβάσει ο αναγνώστης.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

«Τούτη τη στιγμή, κόντρα στην παράλογη  επιμονή  αυτών που πιστεύουν ότι οι άντρες δεν κλαίνε, τα  μάτια του Λαέρτη τρέχουν ασυγκράτητα δάκρυα. Αναζητά αυτή τη βαθιά χαρά της ζωής που είναι ξέχωρη από κάθε λογής  πρόσκαιρη ευχαρίστηση που σου προσφέρει το ένα ή το άλλο απόκτημα, αυτή τη χαρά που νιώθει κάπου- κάπου  να τον επισκέπτεται απρόσκλητη σαν βγαίνει στο φως ο άλλος του εαυτός, ο αληθινός. Έτσι  ο Λαέρτης -καθηγητής ψυχιατρικής- αποφασίζει σήμερα στα πενήντα του χρόνια να κρατήσει  ημερολόγιο, αναζητώντας  μέσα απ’ αυτό το δρόμο ν’ ανακαλύψει  τον αληθινό του εαυτό…»

5 Σχόλια στο “«Ο Λαέρτης και το μολύβι του…»”

      Fwtino_Asteraki
      16 Απριλίου 11 στις 10:48

      Καλημεραααααααααααααα σε όλουςςς!

      Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιι! Καινούργιο βιβλίοοοοοοοοοοοοο…Από τα λίγα που διάβασα είμαι σίγουρη οτι θα σκίσει και αυτό σαν το άλλοοοοοοοο! 😀 😀 😀 😀

      Μιας και (μάλλον) κάνω το πρώτο σχόλιο…Θα ευχηθώ και γω όχι μόνο να πάει καλά το βιβλίο αλλά και «καλοφάγοτο» 😛 γιατί όποιος το διαβάσει θα το «φάει» ολόκληρο όπως το προηγούμενο! χαχαχαχαχα!

      Καλόοοοοοοοοοοοο ΣαββατοΚύριακο σε όλους!
      Μάκιααααααααααααααααααα και αγκαλίτθεθ!

      Mika
      19 Απριλίου 11 στις 11:52

      Ευχομαι στην Δέσποινα και στο καινούργιο της βιβλίο Καλό ταξίδι και Καλή επιτυχία!!!
      Εχω διαβάσει το πρώτο και σίγουρα θα διαβάσω και αυτό…!!!

      Φιλια

      Κωνσταντίνος
      5 Σεπτεμβρίου 11 στις 1:31

      Πολύ όμορφο και ζεστό βιβλίο. Ανοίγει κάποιες πτυχές του εαυτού σου που με απορία τις κοιτάς και αναρωτιέσαι γιατί να μην αφήνουμε την ψυχή μας να μιλάει; Με λεπτή δουλειά η Δέσποινα σε οδηγεί σε μια εσωτερική αναζήτηση που όλοι πρέπει να κάνουμε. Καλή επιτυχία Δέσποινα.

Σχολιάστε