Το χιόνι

Σήμερα είχαμε τόσο πολύ χιόνι εδώ στο Καπανδρίτι, που δεν κατάφερα να φύγω το πρωί για μια παρουσίαση που είχα σε ένα Σχολείο κι έμεινα σπίτι. Γιατί εκτός που το σπίτι μας είναι στο βουνό, είναι και στο ψηλότερο σημείο του βουνού – τόσο, που αρκετές φορές έχουμε και το … «προσωπικό μας» σύννεφο, κι ενώ όλη η περιοχή έχει ήλιο, εμείς νομίζουμε ότι έχει πέσει ομίχλη, αφού κάποιο σύννεφο έχει καθήσει πάνω στο σπίτι και το έχει σκεπάσει! Καθώς η θερμοκρασία είχε πέσει πολύ, σκεφτήκαμε να πάρουμε για καλό και για κακό και δύο καινούργιες  μπουκάλες  με υγραέριο για τις σόμπες που έχουμε. Κι επειδή το χιόνι ήταν πολύ για το κανονικό αυτοκίνητο, αναγκάστηκα να πάρω το τζιπ. Εκεί που οδηγούσα, καθώς παρακολουθούσα τις σκέψεις μου και τους συνειρμούς που έκανα -πράγμα που με διασκεδάζει τρομερά- ξαφνικά, βγαίνοντας από το σπίτι,  θυμήθηκα μια φίλη μου που πριν λίγο καιρό, σε μια συζήτηση που είχαμε, μου είπε ότι είμαι των άκρων, κι ότι είμαι ή άσπρο ή μαύρο και δεν ξέρω τι θα πει γκρίζο. Χα, χα, χα… Ναι, έτσι είναι. Σε όλη μου τη ζωή, σχεδόν, έζησα ακραία πράγματα.  Ακόμα και το πού γεννήθηκα και μεγάλωσα, και το πού τελειώνω τη ζωή μου, έχει σχέση με δύο άκρες: Το πρώτο μου σπίτι ήταν ένα υπόγειο στα Εξάρχεια -όπως σας έχω γράψει εδώ   κι εδώ – με θέα τα πόδια των περαστικών από τον αστράγαλο και κάτω, ενώ το σπίτι που ζω τώρα και που κάτα πάσα πιθανότητα από ‘δω «θα την κάνω» για πάντα, είναι σε ένα βουνό, κι έχει θέα όλη την Αττική! Χα, χα, χα… Εγώ φταίω που είμαι των άκρων; Ή αλλιώς: «ή του ύψους ή του βάθους»; Χα, χα, χα… εδώ κολλάει τέλεια αυτό – κυριολεκτικά!  Κι αμέσως μετά μου ήρθε στο νου ότι και τα δύο αυτά τα σπίτια έχουν σχέση με γυναίκες. Το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα ήταν της μητέρας μου.  Εκεί την γνώρισε ο πατέρας μου, την παντρεύτηκε μέσα στον πόλεμο και ζήσανε εκεί για 18 χρόνια, χωρίς εκείνος να έχει ασχοληθεί ποτέ για να το βρει. Και το σπίτι μας τώρα, είναι της γυναίκας μου: εκείνη είχε την ιδέα να το χτίσει, εκείνη βρήκε το μέρος, εκείνη φρόντισε το χτίσιμο, κι εγώ δεν έκανα τίποτα. Και καθώς σκέφτηκα τη γυναίκα μου κοιτάζοντας και το χιόνι, θυμήθηκα ότι προχθές μου έλεγε πόσο τη συγκινεί ένα παλιό Γαλλικό τραγούδι του Adamo, το «Tombe la neige» (Πέφτει το χιόνι).  Ε, και πάνω εκεί, μου ‘ρθε να της φτιάξω ένα video clip με αυτό το τραγούδι. Έβγαλα το κινητό κι άρχισα, οδηγώντας με το ένα χέρι, το… «γύρισμα». Τελικά, όντως έχει πολύ πλάκα να παρακολουθεί κανείς πώς κινηγάει η μια σκέψη την άλλη, πώς  η μια σκέψη φέρνει την άλλη, μέσα στο κεφάλι μας!  Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε σε αυτό το post-έπληξη για τη γυναίκα μου (ναι, επιμένω να την λέω έτσι γιατί είμαι παλαιών αρχών… χα, χα, χα….) και ελπίζω να σας αρέσει κι εσάς.
Φιλιά
Π.

7 Σχόλια στο “Το χιόνι”

      να-τασσσάκι
      28 Φεβρουαρίου 12 στις 21:45

      🙂 🙂 🙂

      Να προσέχετε!
      (Κι εδώ χιόνιζε το πρωί, αλλά δεν το ‘στρωσε)

      Σματς, και για τις αλλαγές!
      😉

      amalia
      28 Φεβρουαρίου 12 στις 21:49

      Φοβερό το τραγούδι,απίθανο το χιόνι,καταπληκτικό το βίντεο.Αγαπημένο σημείο;Το πασπαλισμένο με χιόνι ,αεροπλανάκι.
      Το χάρηκα πραγματικά το βιντεάκι,πραγματικά.Ευχαριστώ.

      ainafets
      28 Φεβρουαρίου 12 στις 23:21

      Η γυναίκα σου σ’ ευχαριστεί…
      Η Στεφανία έχτισε μεν το ξύλινο σπίτι,
      αλλά ο Παραμυθάς και η Άιναφετς θα το χαίρονται, όσο η ζωή τους το επιτρέψει… 😉

      ΑΦιλάκια σε όλους! :))

      Mika
      29 Φεβρουαρίου 12 στις 10:42

      Πολύ συγκινητικό και όμορφο αυτό που έκανες!
      Αλλά το ότι οδηγάς με ένα χέρι και τραβάς βίντεο την στιγμή που οδηγάς σε χιονοθύελλα είναι για να σε μαλώσω…!!
      Τελοσπάντων το βιντεάκι είναι όμορφο και το χιόνι με γοητευε πάντα!

      Φιλια

      teleytaios
      1 Μαρτίου 12 στις 11:27

      Πολύ ωραίο το βίντεο! Εντύπωση μου έκανε το χιονισμένο αεροπλανάκι!

      Έχετε την καλημέρα και τα φιλιά μου.

      Α1 1ου Δημ. Σχ. Γαζίου
      1 Μαρτίου 12 στις 13:38

      Μας άρεσε πάρα πολύ το τραγούδι και τα χιόνια στο βίντεο, αλλά δεν είναι σωστό να οδηγείτε με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στο κινητό! Σας παρακαλούμε να μην το ξανακάνετε και να είστε πολύ προσεχτικός στην οδήγηση.

      Με πολλή αγάπη και πολλά φιλιά τα παιδιά του Α1

Σχολιάστε