Λυκούργος Καλλέργης


Πάνω που τέλειωνα το δεύτερο και τελευταίο μέρος του post για το Τείχος του Βερολίνου, άκουσα την είδηση ότι πέθανε ο Λυκούργος Καλλέργης. Έτσι για άλλη μια φορά θα αναβάλλω  το ανέβασμα αυτού του post, για να γράψω δυο λόγια για τον Λυκούργο Καλλέργη και να βάλω ένα μονόλεπτο απόσπασμα από κάποια ελληνική ταινία, που δεν έχω ιδέα ποια είναι, όπου ο Καλλέργης παίζει με τον Αντρέα Ντούζο. Η φωτογραφία  που διάλεξα, είναι από την εποχή που τον έβλεπα.

Ο Λυκούργος Καλλέργης ήταν ένας από τους ηθοποιούς που μου άρεσαν από μικρό παιδί που τον έβλεπα να παίζει στο θέατρο ή τον άκουγα στο ραδιόφωνο (ελληνικές ταινίες δεν έβλεπα ποτέ) και που τον είχα κατασυμπαθήσει όταν τον γνώρισα, εκεί γύρω στα δέκα μου. Γι’ αυτό και χάρηκα πολύ, όταν στην τελευταία τάξη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, τον είχα Δάσκαλο Υποκριτικής. Αυτός, από τους Δάσκαλους της Υποκριτικής και ο Άγγελος Τερζάκης από τους Δάσκαλους θεωρητικών, ήταν οι πιο αγαπημένοι μου  από όλους στα τρία χρόνια της Σχολής. Ο Λυκούργος ήταν ο μόνος Δάσκαλος, που δεν είχε καθόλου ύφος Δάσκαλου. Ήταν απλός και ανθρώπινος, δηλαδή κανονικός. Απ’ αυτόν έμαθα για πρώτη φορά στα είκοσί μου, ότι ο Δάσκαλος –είτε είναι Θεάτρου, είτε Ιατρικής είτε Εσωτερικής Εργασίας- είναι ένας άνθρωπος σαν το μαθητή που περπατάνε στο ίδιο μονοπάτι, το μονοπάτι της αγάπης και του πάθους γι’ αυτό που κάνουνε. Κι ο Δάσκαλος μπορεί να είναι πιο μπροστά, γιατί τον έχει περάσει από πριν αυτό το δρόμο, αλλά δεν είναι αυτός που θα δώσει την αγάπη και το πάθος στο μαθητή γι’ αυτό που θέλει να μάθει, ούτε και θα τον πάρει στους ώμους του για να τον κουβαλήσει. Απλώς δείχνει το δρόμο κι ο άλλος αν έχει την ενέργεια και τη δύναμη που δίνουν η αγάπη και το πάθος, θα περάσει το δρόμο μόνος του, έχοντας σεβασμό για το Δάσκαλό του, αλλά χωρίς να υποτάσσεται σ’ αυτόν και χωρίς να τον έχει ψυχολογικό δεκανίκι. Αργότερα στη ζωή μου, σε άλλους χώρους, συνάντησα ανθρώπους που το παίζανε Δάσκαλοι, όχι για τη χαρά αυτού που έκαναν, ούτε από αγάπη και πάθος γι’ αυτό, αλλά για να τα κονομάνε και να αντλούν απ’ αυτό δύναμη και να ασκούν εξουσία πάνω στις ψυχές άλλων ανθρώπων.
Ο Λυκούργος Καλλέργης ήταν ένας αληθινός Δάσκαλος και δεν είναι τυχαίο, που με τον ρόλο που μου έδωσε εκείνος, πήρα το ΑΡΙΣΤΑ των Διπλωματικών εξετάσεων εκείνης της χρονιάς. Ήταν ο μόνος Δάσκαλος που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε να παίξω έναν γέρο!!! Το ρόλο του στρατηγού Ρεβούνωφ  Καραούλωφ, από το μονόπρακτο του Άντον Τσέχωφ, «Ο γάμος». Όσοι είστε περίεργοι να το διαβάσετε κάντε κλικ  ΕΔΩ και θα το δείτε. Το βρήκα μόλις πριν λίγο στο ίντερνετ, ψάχνοντας χωρίς να έχω πολλές ελπίδες ότι θα το βρω και συγκινήθηκα!
Ο Καλλέργης, λοιπόν, μ’ εμπιστεύτηκε να μου δώσει ένα ρόλο «καρατερίστα» -όπως λέγονται αυτοί οι ρόλοι στο θέατρο- κι όχι ένα ρόλο «ζεν-πρεμιέ», που λένε, που ταίριαζε με την ηλικία μου και που ήταν το είδος των ρόλων που μου είχαν δώσει οι άλλοι τέσσερις Καθηγητές Υποκριτικής. (Χα, χα, χα… Πρώτη φορά το είδα αυτό: Άλλο Δάσκαλος, άλλο Καθηγητής. Φαντάζεστε να αποκαλούσαν τον Χριστό ή τον Βούδα ή ξέρω εγώ ποιον αυτής της κατηγορίας, «Κύριε Καθηγητά»;  Χα, χα, χα…)  Ο Δάσκαλός μου, ο Καλλέργης, λοιπόν, όχι μόνο μου εμπιστεύτηκε ένα ρόλο που μου έδωσε τη δυνατότητα να πάρω το Δίπλωμά μου με ΑΡΙΣΤΑ, που έτσι μπόρεσα να πάρω μόνος μου και τις 5.000 δρχ. που ήταν το Βραβείο τότε (το 1963, ε;) , αλλά να μου δώσει την ευκαιρία να φτιάξω τον πρόγονο του… «Παραμυθά»!!  Επειδή, όμως αυτό το post είναι αφιέρωμα στον Λυκούργο Καλλέργη, για τον πρόγονο του Παραμυθά, που του τον χρωστάω,  θα σας πω στο επόμενο post. Εδώ θα τελειώσω, ανεβάζοντας το μικρό βίντεο από μία ελληνική ταινία που σας είπα στην αρχή.
Γεια σου Λυκούργο.
Νίκος


3 Σχόλια στο “Λυκούργος Καλλέργης”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      27 Αυγούστου 11 στις 17:37

      Όμορφη ιστορία από τα σπουδαστικά σου χρόνια. Επειδή μου αρέσει ο Ελληνικός κινηματογράφος τον έχω δει σε κάποιες παλιές Ελληνικές ταινίες. Ήταν καλός ηθοποιός. Συλληπητήρια για τον θάνατο του δασκάλου σας…

      Φιλί…

      Λένα Μαντά
      29 Αυγούστου 11 στις 12:08

      Πολύ όμορφο αυτό που σου έμαθε για τον δάσκαλο… Τι κρίμα που δεν το έχουν ως δόγμα τους όλοι οι καθηγητές. Τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί ήσουν τόσο καλός δάσκαλος και για μας πριν κάποια χρόνια. Εϊχες σπουδαίους ανθρώπους να σε μάθουν την ουσία της ζωής….

Σχολιάστε