«Κώλους πεσμένους ξέρετε να τους σηκώνετε…»

Σήμερα, ήθελα – και έπρεπε – να σας πρήξω για άλλη μια φορά με τα επαγγελματικά μου, αλλά βλέπετε δεν έχει και τόση σημασία αυτό μπροστά στα δύο e-mail που υπάρχουν στο blog που μ’ έστειλε να δω το natassaki με το σχόλιό του στο τελευταίο μου post. Είναι από τα ωραιότερα και πιο δυνατά κείμενα που έχω διαβάσει στη ζωή μου! Είναι από εκείνα τα σπάνια κείμενα που σε κάνουν να βουρκώνεις για εκείνα που διαβάζεις, αλλά χωρίς να λυπάσαι εκείνον που τα γράφει. Δεν τον λυπάσαι γιατί έχει απίστευτη ανθρώπινη δύναμη και καλοσύνη μέσα του. Γιατί μόνο αν έχεις αυτά τα δύο μπορείς να έχεις το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό που έχει αυτή η γυναίκα – η ειρωνεία ξέρετε δεν είναι χιούμορ, είναι κακία. Κι αυτό το ανατρεπτικό χιούμορ που έχει αυτή η γυναίκα, δικαιώνεται από τον αλύπητο αυτοσαρκασμό της, κι έτσι μπορείς να ξεσπάς σε γέλια για πράγματα που ταυτόχρονα σε κάνουν να πονάς. Αυτό το ανατρεπτικό χιούμορ είναι μεγάλη δύναμη στη ζωή και είναι αυτό που κάνει το κείμενο αυτής της γυναίκας ενώ επιφανειακά μοιάζει να είναι σαν να ζητάει βοήθεια, στην πραγματικότητα εκείνη βοηθάει όποιον το διαβάζει καθώς δίνει ένα απίθανο μάθημα αντιμετώπισης του πόνου, αντιμετώπισης όλης της ζωής. Προσωπικά την ευχαριστώ πολύ (η καρδούλα σου το ξέρει τι τραβάς μωρό μου με όλα αυτά που γράφεις) και με όλη μου την καρδιά βάζω εδώ το δικό της κείμενο. Συγνώμη natassaki που δεν κάνω αυτό που μου ζητάς στο σχόλιό σου και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που μου έδειξες να διαβάσω. Είναι, τα δύο e-mail που ακολουθούν και υπάρχουν στο blog που έβαλα link.

1ο e-mail

«Γεια σου Κωνσταντίνα. Ίσως αυτό είναι το πιο κουλό mail που έχεις λάβει. Άλλα μπορεί και όχι. Με λένε «x» . Αυτό στη φωτό είναι το αριστερό μου χέρι. Και να πώς έγινε: 15 μέρες μετά τη γέννηση μου, βρέφος, παρουσίασα βρογχικό άσθμα. Δύσπνοια δηλαδή, που με έπιανε πολύ συχνά και απαραίτητα κάθε φορά που αρρώσταινα, δηλαδή δυο φόρες το μηνά σίγουρα έπεφτα με πυρετό. Το παιδικό μου κωλαράκι είχε φάει όλες τις ενέσεις του κόσμου. Ο παιδίατρος έλεγε πως θα μου περνούσε γύρω στην ηλικία των 10 ετών όπως και – ευτυχώς – έγινε, άλλα οι γονείς μου θελαν να δοκιμάσουν και καμιά άλλη θεραπεία πέρα από τα φάρμακα, από αυτές τις καλές, τις παραϊατρικές. Κάποιοι τους είπανε για βότανα. Πεύκο και θυμάρι αν θυμάμαι καλά, να τα βράζουμε, λέει, κι εγώ να κάνω εισπνοές. Και το δοκιμάσαμε πολλές φόρες. Κατσαρόλα με τα μαντζούνια να βράζουν στο υπέρογκα, καρεκλίτσα να πατάω κι εγώ από πάνω να ρουφάω.

Πολλές φόρες, δεν θυμάμαι πόσες, αλλά την τελευταία θα τη θυμάμαι πάντα. Μεσημεράκι, οι γονείς στο άλλο δωμάτιο κι εγώ στην κουζίνα να κάνω την κουρά. Άλλα στραβοπάτησα στην καρέκλα, ίσως με το μυαλουδάκι των 7 χρονών να σκέφτηκα στην απόγνωση του, «πέφτω, από πού να κρατηθώ», να πιαστώ από την κατσαρόλα· και το καυτό νερό μού έκανε το χέρι μπουγάδα για ασπρόρουχα. Ήταν και χειμώνας, φόραγα πολλά ρούχα και το νερό δεν κύλησε, άλλα μου μούλιασε το χέρι καλά. Μαζί με τα ρούχα βγαίνανε και πέτσες. Πολλές πέτσες, τραβούσες και όλο βγαίνανε και βγαίνανε. Έγκαυμα τρίτου βαθμού. Το μαρτύριο ήταν μετά, οι αλλαγές των γαζών. Οι γάζες κολλάγανε πάνω στις πληγές και μαζί με τις γάζες κάθε φορά ξεκολλάγανε και σάρκες και εγώ ούρλιαζα. Από τότε μην ακούω για γιατροσόφια και μαλακίες. Ούτε χαμομήλι για βήχα δεν φτιάχνω. Όποιος καεί στο χυλό…
Άλλα κάποτε έγιανε. Πήγα στο σχολείο. Δημοτικό, Γυμνάσιο. Ποτέ δεν με απασχόλησε το σημαδεμένο μου χέρι, ποτέ δεν ντράπηκα γι’ αυτό. Και πάντα ευχαριστούσα την καλή μου τύχη που δεν μου έπεσε το καυτό νερό στο κεφάλι.
Τα παιδάκια στο δημοτικό και στο γυμνάσιο ποτέ δεν με κορόιδεψαν, ποτέ δεν με έκαναν να κλάψω. Τα παιδιά, που είναι πιο σκληρά, αυθόρμητα και λένε αθώα ότι τους κατεβεί. Κι αν κανένα με ρωτούσε «τι έπαθες στο χέρι;» χωρίς ντροπή απαντούσα ότι κάηκα και μπορεί και να με άγγιζε τρυφερά και να το χάιδευε.
Όσο όμως μεγάλωνα, άρχιζα να το βλέπω αλλιώς. Ήθελα να αρέσω. Άλλα διαισθανόμουν πως κάτι επάνω μου δεν πήγαινε καλά. Διέφερα σε κάτι.
Μεγάλωνα, και το μάτι μου ψάρευε «βλέμματα». Έντονα, αδιάκριτα βλέμματα, άλλοτε έκπληκτα, τρομαγμένα, ακόμα και αποτροπιασμένα και αηδιασμένα, και άλλοτε «συμπαθητικά». Κάποτε μια γυναίκα στο λεωφορείο -αχ αυτά τα λεωφορεία, όταν ήταν γεμάτα και δεν βόλευε πάρα να κρατηθώ από μια κωλοχειρολαβή που ήταν μόνο αριστερά μου- με κοίταζε έντρομη και μουρμούριζε «αχ κοριτσάκι μου τι έπαθες», σα να μην είχε δει φρικτότερο πράγμα στη ζωή της. Ντρεπόμουν – και ντρέπομαι – να κυκλοφορήσω το καλοκαίρι με το σημάδι εκτεθειμένο. Το καλοκαίρι για μένα όταν έρχεται είναι πρόβλημα. Και όλες ρε γαμώ το, πριν καλά πατήσει η άνοιξη βιάζονται να ξεγυμνωθούν. Μου φοράνε τα τιραντέ και τα στράπλες και περπατάνε κορδωτές. Εγώ έξω από το σπίτι «κρυώνω» ακόμη και τον Αύγουστο. Ναι ρε, τι κοιτάτε, μπορεί εσείς να ιδρώνετε άλλα εγώ είμαι μια χαρά με το μακρυμάνικο καφτάνι μου.
Για το γάμο μου γάνιασα να βρω νυφικό με μακρύ μανίκι. Όλο τιραντέ και στράπλες ξώβυζα υπήρχαν και όταν με ρωτάγανε «μα νέο κοριτσάκι εσύ, τι το θες το μακρυμάνικο», ανέβαζα το μανίκι και τους έλεγα: «γι’ αυτό». Μούγκα ξαφνικά. Δεν υπάρχουν νυφικά για νύφες με καμένα χεριά. Την πρώτη φορά που βρέθηκα ερωτικά με τον άντρα μου, αρνιόμουνα πεισματικά να βγάλω την μπλούζα μου. Μήπως και μόλις το δει λακίσει. Λες και δεν θα το έβλεπε, θα μου πεις… Είναι κι αυτή η κωλοεποχή που όλοι σε κρίνουν από την εμφάνιση. Όλοι. Και μόνο. Προσπάθησα πολύ να ξεριζώσω αυτή την εμμονή από το κεφάλι μου. Είπα πολλές φόρες στον εαυτό μου τα κλισέ «δόξα τω θεώ, να λες, άλλοι δεν έχουνε ούτε χέρι κι εσύ που έχεις γκρινιάζεις» και άλλα τέτοια ωραία, που είναι μεν αληθινά άλλα δεν πιάνουν. Δεν είμαι μίζερος άνθρωπος, έχω συμβιβαστεί με τα λίγα ως τώρα στη ζωή μου, άλλα με αυτό όχι. Είμαι άνθρωπος, όχι αγία.
Πλαστική δεν παίζει. Δεν υπάρχουν φράγκα. Άλλα και αν υπήρχαν πάλι δεν παίζει. Το έψαξα. Η καμένη επιφάνεια είναι μεγάλη και για να καλυφτεί χρειάζεται πολύ δέρμα. Δέρμα που πρέπει να κοπεί από αλλού: μπούτια, κώλο ή πλάτη. Από μπουτάκια και κώλο δόξα τω θεώ και ουδεμία αντίρρηση θα είχα να μου τον κόψουν κομμάτι, άλλα να το χέσω αφού όπως μου είπανε θα μείνουν κι εκεί ουλές. «Και είσαι και γυναίκα και είναι ερωτικές περιοχές και δεν κάνει…» μου λέγανε. Γαμημένοι γιατροί: Κώλους πεσμένους ξέρετε να τους σηκώνετε, βυζιά ξεφούσκωτα ξέρετε να τα γεμίζετε σαν μπαλόνια, μύτες κορακίσιες ξέρετε να τις κάνετε γαλλικές, χείλια ανύπαρκτα ξέρετε να τα κάνετε παχιά παθιάρικα, βλέφαρα κατεβασμένα βασωπαπανδρείστικα ξέρετε να τα ανεβάσετε. Για τα εγκαύματα που μας γαμούνε την ψυχολογία δεν σκοτιστήκατε να βρείτε μια λύση. Θα μου πεις εδώ δεν βρήκαν φάρμακα για αρρώστιες κακές και επάρατες, τι παπαριές μου λες τώρα.
Τα σκέφτομαι όλα αυτά, άλλα είπαμε, είμαι άνθρωπος, είμαι γυναίκα. Δεν θέλω να φουσκώσω το στήθος μου, καλό είναι κι έτσι. Και ο κώλος μου τη δουλειά του την κάνει. Και η μύτη μου. Και τα σημάδια στα μάγουλα, κι αυτά τα γουστάρω. Να φορέσω ένα τιραντάκι τώρα που κάνει ζέστη θέλω, χωρίς να δίνω εξηγήσεις δεξιά και αριστερά, τι έπαθα, πώς, πού. Να μη παθαίνει το χέρι μου αγκύλωση έτσι που το διπλώνω πιάνοντας το λουρί τής τσάντας μου στον ώμο για να κρύβεται. Να μη βγαίνω πάντα από τη θάλασσα με τα χέρια δήθεν να στύβουν τα μαλλιά, εκεί στις πλαζ που όλοι είναι παραταγμένοι μπροστά σου και σε κοιτάνε. Να μην ψάχνω το πιο σκοτεινό μπαρ. Είμαι κομπλέξαρα, άλλα τι να κάνω. Άνθρωπος είμαι και γυναίκα. Και σήμερα τα ψεγάδια και οι μειονεξίες δε συγχωρούνται. Τα αδιάκριτα βλέμματα ολόγυρα σου σού το θυμίζουν συνεχώς.
Και τώρα στο ζουμί: Εσύ Κωνσταντίνα που είσαι αισθητικός πες μου: υπάρχει τρόπος να το κρύβω τουλάχιστον με κάποιο είδος μακιγιάζ; Μπορεί να πεις «και τι το πέρασες ρε βλαμμένο, τσάμπα συμβουλές μέσω mail; τράβα σε κάνα ινστιτούτο και ρώτα». Δεν έχω καμιά γνώστη αισθητικό και πριν πάω να γίνω θέαμα πήρα το θάρρος να σε ρωτήσω. Μια φορά πήγα σε φαρμακείο να ρωτήσω για ένα makeup που καλύπτει λέει τατουάζ και ευρυαγγείες – τι διάολο λέω άμα κρύβει τατουάζ μπορεί να κρύβει και τούτο το μωσαϊκό – αλλά εκείνο το σκηνικό: να μου βάζει η κοπέλα το makeup να το δοκιμάσουμε και να μπαινοβγαίνουν οι πελάτες και να κοιτάνε και να ρωτάνε, δεν το ξαναπερνάω. Και μάπα και το makeup ─ καλά που δεν το πήρα.
Μπορεί εσείς οι αισθητικοί να ξέρετε τρόπους να το καλύπτετε. Αν θες πες μου. Μη φοβασαι, δεν πρόκειται να σου μπαστακωθω, δεν μένω στην Αθήνα άλλωστε. Ίσως αυτό είναι το πιο κουλό mail που έχεις λάβει (…)

2ο e-mail

Για laser το ρώτησα, άλλα οι γιατροί μου είπανε ότι δεν είναι δοκιμασμένη μέθοδος – δηλαδή επειδή και το laser κάνει ένα μικρού βαθμού έγκαυμα δεν ξέρουν ποια θα είναι η αντίδραση σε μια ήδη καμένη επιδερμίδα. Θα ψάξω για εξειδικευμένη μακιγιέζ όπως λες, να ρωτήσω. Κωνσταντίνα, ξέρω κατά βάθος πως υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα που πρέπει μας στενοχωρούν. Υπάρχει πολύς μα πάρα πολύς πόνος εκεί έξω. Άλλα να: με πιάνει το παράπονο πολλές φόρες.
Αν θες να τa δημοσιεύσεις κάν’ το – δίχως το όνομα μου όμως, έτσι; – για να σκεφτούν μερικοί, για πρώτη φορά στη ζωή τους ίσως, πως όταν κάνουν ότι δεν τα βλέπουν τα εγκαύματα, τα κομμένα χεριά, τα κουτσά πόδια, τα αναπηρικά καρότσια και τα φαλακρά κεφάλια, είναι για όλους εμάς μεγάλη ανακούφιση, μπορεί και ευτυχία. Αυτή η έστω ψευδαίσθηση ότι δεν διαφέρουμε, μας είναι απαραίτητη κι ας μην μας την γκρεμίζουν συνεχώς με την αδιακρισία τους.
Σε ευχαριστώ και πάλι και χάρηκα που τα είπαμε
».

Ελπίζω να συμφωνήσατε με την απόφασή μου να βάλω ένα κείμενο που δεν είναι δικό μου. Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

26 Σχόλια στο “«Κώλους πεσμένους ξέρετε να τους σηκώνετε…»”

      natasaki
      7 Ιουνίου 07 στις 21:54

      Δεν πειράζει Παραμυθά-παππού! Αυτό που έκανες είναι πιο δυνατό! Είναι ίσως ένα παράδειγμα αυτή η κοπέλα.Κι επειδή κι εγώ-στην οικογένειά μου δηλαδή-έχουμε αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο, όχι τόσο έντονα βέβαια, και μπορώ να την καταλάβω, γι’ αυτό στο ζήτησα.Ευχαριστώ & καλό βράδυ.
      Τα περιμένουμε τα επαγγελματικά σου νέα με αγωνία πάντως 😉

      xpsilikatzoy
      7 Ιουνίου 07 στις 23:14

      «ενώ επιφανειακά μοιάζει να είναι σαν να ζητάει βοήθεια, στην πραγματικότητα εκείνη βοηθάει όποιον το διαβάζει καθώς δίνει ένα απίθανο μάθημα αντιμετώπισης του πόνου, αντιμετώπισης όλης της ζωής».

      έχετε απόλυτο δίκιο.-

      tsaperdona
      8 Ιουνίου 07 στις 12:40

      μακαρι όλοι οι άνθρωποι που τους συμβαίνει κάτι αντίστοιχο να έχουν το θάρρος να φλερτάρουν όπως εκείνη, να παντρευτούν όπως εκείνη, και να μας βρίσουν όταν το αδιάκριτο βλέμμα μας σταματήσει πάνω τους , όπως εκείνη ….

      σας φιλώ παραμυθά μου

      υγ και σας περιμένω στην Θεσσαλονίκη για συνέντευξη όποτε βρεθεί ευκαιρία!

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 13:16

      Τί να πω; Στα 8 μου είχα καεί ολόκληρη ή καλύτερα, για να κυριολεκτώ, είχαν γλυτώσει το πρόσωπό μου, το αριστερό μου χέρι και οι γάμπες μου. Το λοιπό σώμα ήταν ένα τρελό μωσαϊκό. Σήμερα, έχω ένα μεγάλο έγκαυμα στο δεξί μου χέρι και ένα πολύ μικρό στο δεξί μου μπούτι. Και ξέρεις γιατί; Γι’ αυτές τις κωλογαμημένες γάζες!!! Τούτα είναι τα λόγιά σου: « Το μαρτύριο ήταν μετά, οι αλλαγές των γαζών. Οι γάζες κολλάγανε πάνω στις πληγές και μαζί με τις γάζες κάθε φορά ξεκολλάγανε και σάρκες και εγώ ούρλιαζα.» Όντως μαρτύριο…Το λοιπό σώμα όμως που υπέστη εγκαύματα, ο γιατρός βαριόταν να του κάνει αλλαγές και έτσι το άφησε ελεύθερο…Το αποτέλεσμα ήταν να εξαφανιστούν πλήρως τα εγκαύματα…
      Ποτέ όμως δεν ένιωσα κόμπλεξ για το καμμένο μου χέρι τα καλοκαίρια. Χέστηκα για τα αδιάκριτα βλέμματα. Τα κοντομάνικα και τα τιραντέ δεν έλειψαν ποτέ. Ακόμη και στους αρραβώνες και στους γάμους των αδελφών και των ξαδελφών μου φορούσα τιραντέ φορέματα. Χέστηκα που φαίνεται το χέρι μου στις φωτογραφίες και στα βίντεο. Άλλωστε αυτό το χέρι έχω. Είμαι ευτυχής που γλύτωσα την αγκύλωση και τη δυσλειτουργία του χεριού μου. Απλώς ένα έγκαυμα φέρει.
      Μόνο που τα τελευταία χρόνια κοντεύουν να με καταστήσουν οι γονείς μου κομπλεξική για το έγκαυμα του χεριού μου. Με όποιον αποκτώ ερωτικές σχέσεις και τυχαίνει να μαθαίνουν την ύπαρξή του το πρώτο που με ρωτάνε είναι: «Για το χέρι σου τί είπε;». Δεν γαμιούνται λέω εγώ που, ενώ έσπασε το χερούλι της κατσαρόλας, αντί να την αντικαταστήσουν, συνέχιζαν να την χρησιμοποιούν, μεταφέροντάς την με πανί και ας είχαν τέσσερα μικρά παιδιά στο σπίτι; Και εκείνη την ημέρα το πανί ήταν αραχνοϋφαντο σχεδόν. Επόμενο ήταν να τους πέσει η κατσαρόλα…το νερό που περιείχε έκαιγε…Το ακόμη χειρότερο είναι πως ακόμη δεν απαλλάχτηκαν από αυτή τη μίζερη τακτική: ραγισμένα ποτήρια και πιάτα, κατσαρόλες χωρίς χερούλια, μπρίζες ξεχαρβαλωμένες…Α, όσο για όποια επισκευή ένα είναι το υλικό που κατά κόρον χρησιμοποιούν: το σάλιο!!!!

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 13:25

      Α, όσο για την πλαστική…Όντως μεγάλη η επιφάνεια. Πού να βρεθεί τόσο δέρμα; Όσο για τον κώλο μου, τον θέλω χωρίς ουλές. Αρκεί το έγκαυμα. Μόνο, εμένα, επειδή θα τα τσέπωναν γερά από το ταμείο -κάποτε πλήρωνε γερά, το φάγανε όμως και αυτό- κανείς δεν προνόησε να μου πει ότι μετά την πλαστική θα είχα πλην του λοιπού εγκαύματος, που δεν υπήρχε περίπτωση να καλύψουν, και έναν σημαδεμένο κώλο!!! Εγώ το αντελήφθην και τους ρώταγα και προσπαθούσαν με όποιο τρόπο να με πείσουν ότι η ουλή θα ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη…

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 14:07

      Να σημειώσω πως το μόνο που άργησα να αντιληφθώ -πρόσφατα το αντελήφθην, πριν κανα δυο χρόνια. Σήμερα είμαι 34 -ή ορθότερα δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να δω ήταν το ποιός ή ποιοί έφταιγαν για το ατύχημά μου. Με την παιδική μου φαντασία είχα απαλλάξει τους γονείς μου από την ευθύνη τους. Είχε βοηθήσει, βλέπετε, και το σκηνικό. Εγώ διάβαζα στο τραπέζι του καθιστικού και κάτω από το ίδιο τραπέζι ο αδελφός μου έπαιζε με τα αυτοκινητάκια του. Δεν ήταν επομένως δύσκολο. Η μάνα μου περνούσε με την κατσαρόλα, γεμάτη καυτό νερό…Εμ, βλέπετε κάναμε οικονομίες στα πάντα…ακόμη και το νερό το βράζαμε πάνω στη σόμπα. Ο θερμοσίφωνας κόστιζε…Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν θεωρούσα ότι ο αδελφός μου έπιασε τη μάνα μου από τα πόδιά της και την ταρακούνησε, με αποτέλεσμα να της γλυστρήσει από τα χέριά της η κατσαρόλα…Ευθύνη όμως δεν έρριχνα στον αδελφό μου, γιατί τί ευθύνη θα μπορούσα να ζητήσω από ένα εφτάχρονο παιδί; Αν ήταν δυνατόν να γνώριζε εκ των προτέρων ότι θα προκαλούσε ένα τέτοιο ατύχημα πιάνοντας τα πόδια της μάνας μας!!! Βαθιά μέσα μου όμως ήξερα πως αυτό ποτέ δεν συνέβη και ότι εγώ το είχα πλάσει…Τρόμαξα όμως να το παραδεχτώ. Και η μάνα μου ακόμη πιάνει τα ταψιά και τις κατσαρόλες με αραχνοϋφαντα πανιά ή και χωρίς πανιά (αναρωτιέμαι πώς δεν αισθάνεται τη θερμότητα που εκπέμπουν) και ο πατέρας μου ακόμη ωρύεται για οικονομία, π.χ. κάνει πως δεν βλέπει ή δεν ακούει για τα σπασμένα αντικείμενα και, αν ανάψεις το θερμοσίφωνα, κρατά ώρα με το ρολόι…Ευτυχής που σπάνια τους επισκέπτομαι…

      x
      8 Ιουνίου 07 στις 15:25

      Κυριε Νικο σας ευχαριστω για τα καλα σας λογια.
      Υπαρχουν ωστοσο ανθρωποι που υποφερουν στ’αληθεια,και διαθετουν ενα μεγαλειο ψυχης,που εγω ουτε σταγονα δεν διαθετω.
      Να ειστε παντα καλα.

      Μαρια,εχω κι εγω κατηγορησει τους δικους μου,καποιες στιγμες,αδικα,κι εχω μετανιωσει,γιατι ειμαι σιγουρη πως ειναι το τελευταιο που θα τους αξιζε.

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 16:06

      Δεν νομίζω ότι τους κατηγορώ άδικα, αλλά αντιθέτως πολύ δικαίως. Δες τη Νατάσα, αντί να τα βάλει με τους γονείς της, που έδειξαν εγκληματική αμέλεια και ανευθυνότητα-αφήνεις μόνο του ένα εφτάχρονο παιδί ανεβασμένο πάνω σε μια καρέκλα και σκυμένο πάνω από μια κατσαρόλα, της οποίας το περιεχόμενο κοχλάζει και εσύ σαλιαρίζεις σε άλλο δωμάτιο;- τα έβαλε με τα γιατροσόφια…Και ασφαλώς δεν ευλογώ τα γιατροσόφια, αλλά δεν τα ευλογώ για άλλους λόγους..
      Ό,τι συνέβη σε εμένα δεν αλλάζει, αλλά με την τακτική τους μπορεί να προκαλέσουν κανένα ατύχημα σε κάποιο από τα εγγόνιά τους, και το χειρότερο θα είναι να μην παίρνει γιατρειά…καταλαβαίνεις τί εννοώ…
      Και αυτό πάλι που λένε τί είναι; «Για το χέρι σου τί είπε;» Τί εννοούν; Ότι ο οποιοσδήποτε με κρίνει από το έγκαυμα του χεριού μου και όχι από την προσωπικότητά του ή ότι όποιος άνθρωπος είναι μαζί μου, είναι μαζί μου, επειδή με λυπάται; Τί είδους άφεση αμαρτιών είναι αυτή που επιζητούν μειώνοντάς με; Λάβε, τέλος, υπ’ όψιν σου πως ποτέ δεν τους κατηγόρησα ανοιχτά, αλλά το υποπτεύονται…βλέπουν πώς αντιδρώ με τα σπασμένα αντικείμενα, με τις επισκευές με σάλιο…

      x
      8 Ιουνίου 07 στις 16:18

      Τα ατυχηματα ειναι απροβλεπτα και ο τελειοτερος γονιος δεν μπορει να προβλεψει τα παντα.Εφ’οσον ειμαστε εν δυναμει μελλοντικοι γονεις ας μη λεμε μεγαλα λογια.
      Οσο για τους γονεις σου που ρωτανε τι αισθηση προκαλει το σημαδι σου στους συντροφους σου,αναγνωρισε τους την αγωνια -την αγωνια ολων των γονιων-να δουν το παιδι τους αποκατεστημενο,οσο «μικρο» κι αν σου φαινεται αυτο.
      Και παιρνω ορκο,πως,ακομη κι αν δεν εχουν τον τροπο να σου το δειξουν,υπεφεραν οσο εσυ και πιο πολυ ισως,γι’αυτο που σου συνεβη.

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 16:28

      Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να παραδεχτούν την ενοχή τους και να αλλάξουν τακτική. Λίγη πολυτέλεια δεν βλάπτει. Ακόμη και τα αραχνοϋφαντα πανιά είναι λόγω οικονομίας…Τί κάθε τόσο θα αγοράζουν πιατόπανα; Και αυτά που έχουν, παρά του ότι έχουν τριφτεί από τις πολλές πλύσεις και την πολλαπλή χρήση, κάνουν τη δουλειά τους.
      Όσο για την αίσθηση που προκαλεί το σημάδι στους συντρόφους μου, μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε πρόβλημα. Ποτέ τους δεν αναρωτήθηκαν. Τώρα κοιτάζουν πώς να με ξεπαστρέψουν -καλά, να με παντρέψουν- και τώρα πρωτοανησύχησαν. Δεν ήταν καλύτερα πριν που δεν αναρωτιόντουσαν; Γιατί μετά από 26 χρόνια πρέπει να αρχίσω να έχω κόμπλεξ για το έγκαυμα που φέρω;
      Βλέπεις και οι γονείς ενίοτε πρέπει να παραδέχονται τα λάθη τους και να το βουλώνουν…

      natasaki
      8 Ιουνίου 07 στις 18:33

      Να ξεκαθαρίσω μόνο, για να μην παρεξηγηθώ, ότι τα mail δεν είναι δικά μου.Εγώ απλά τα έδειξα στον Παραμυθά, επειδή υπέθεσα ότι θα τα έβρισκε ενδιαφέροντα. Κατά τα άλλα, συμφωνώ ότι είναι εγκληματική αμέλεια και ανευθυνότητα να αφήνεις ένα 7χρονο μόνο του πάνω σε μια καρέκλα, αλλά στην περίπτωση της δικής μου οικογένειας-του άντρα μου συγκεκριμένα-ήταν ατύχημα.Δεν έφταιγε κανείς. Οι γονείς του βεβαίως αδιαφόρησαν εντελώς, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

      marie
      8 Ιουνίου 07 στις 18:43

      Συγνώμη, Νατάσα, αλλά εγώ σας πέρασα για δύο διαφορετικά πρόσωπα με το ίδιο όνομα…
      Επόμενο όμως ήταν·ζαλίστηκα βλέπεις… μια που πρώτη φορά διηγήθηκα την πλήρη ιστορία και πρώτη φορά κατανόμασαν τους πραγματικούς αίτιους, και το χειρότερο ήταν πως έπρεπε να δηλώσω πως δεν έβαλαν μυαλό από το ατύχημα, αλλά συνεχίζουν την ίδια και απαράλλακτη τακτική…Αυτό είναι που με εξοργίζει περισσότερο…

      Manos S.
      8 Ιουνίου 07 στις 21:15

      Marie….η x που «μίλαγες» νωρίτερα, ήταν η παθούσα, όχι το natassaki. Και η αλήθεια είναι πως εγώ την καταλαβαίνω, νομίζω… Είναι λογικό να νιώθει άσχημα, γιατί εμείς όλοι με την αδιακρισία μας την κάνουμε να νιώθει άσχημα. Ζούμε στην κοινωνία, που το αυτοκίνητο που έχεις, η πισίνα, τα ρούχα που φοράς και οι σηκωμένοι κόλοι και βυζιά κρίνουν τον άνθρωπο αν είναι καλός ή κακός. Είμαι βιοτέχνης, και πήγαινα σε καναν καινούριο προμηθευτή καμμιά φορά, με το φορτηγάκι μου, και ακόμα και αν πλήρωνα μετρητά, αν οι παραγγελία μου ήταν «δυνατη», με κοίταγαν με μισοκακόμοιρο ύφος. Παντρεύτηκα όμως, έκανα τον γιο μου (παρεπιπτώντος παραμυθά μου, τελικά η γυναίκα μου εγκυμονεί κοριτσάκι όπως προαισθανόμουν παλαιότερα), και αποφάσισα να πάρω ένα καλό αυτοκινητάκι μου με τις οικονομίες μου. Πήγα σε μία αντιπροσωπεία Mercedes-Benz, είδα το τζιπάκι της το ML και λέω: ας το πάρω να το κρατήσω καμμιά 10αρια χρόνια τουλάχιστον. Το πήρα λοιπόν. Απο τότε, τι προσφορές μου κάνουν, τι προσπαθούν να με πιάσουν πελάτη, άλλο να σας λέω. Να μην πω για το πως με κοιτάνε οι γυναίκες (δεν λέω περισσότερα γιατί διαβάζει και η γυναίκα μου και η αδερφή μου το blog).
      Έτσι είναι πια η κοινωνία μας, σε κρίνουν μόνο έτσι και ας είσαι παλιάνθρωπος, και ας έχεις λερώσει τα χέρια σου με ανηθικότητα…αρκεί να είσαι όμορφος, με Armani και Porche, και να αγόρασες πρόσφατα εξοχικό στη Μύκονο….
      Αυτα αδέρφια και παππουλοπατέρα μας….

      Manos S.
      9 Ιουνίου 07 στις 0:43

      Επίσης natassaki και ο πατέρας μας έβαλε το χέρι του στη φωτιά όταν ήταν 2 ετών(1937), έκαψε όλο το εσωτερικό και όταν πήγε φαντάρος (1954) του έκαναν μια πλαστική (ήταν τσάμπα στον στρατό) παίρνοντας κομμάτια κρέατος από την κοιλιά, γεμίζοντας του με αυτά το αριστερό χέρι. Του είπαν να κάνει και άλλες αργότερα, που δεν έγιναν ποτέ όμως. Μέχρι τα 30 του, δεν μπορούσε να ανοίξει τα δάχτυλα, ενώ η τριχοφυία ήταν εμφανής. Αργότερα κατάφερε να ανοίξει λίγο τον χοντρό και τον δείκτη, λιγότερο τον μέσο και σχεδόν καθόλου παράμεσο και μικρό. Αυτό ισχύει έως σήμερα που είναι 72, που πλέον έχει συνιθίσει και στην ιδέα, αλλά και στις κινήσεις. Όποιος το παρατηρεί, τον ρωτάει πάντα και εξιστορούμε αυτή την ιστορία. Για μια σημερινή κοπέλα μπορεί όμως να ισχύσει το ίδιο?????????
      Καληνύχτα αδέρφια…

      natasaki
      9 Ιουνίου 07 στις 14:20

      Είδες; ούτε που το θυμήθηκα του μπαμπά! Δεν έδωσα ποτέ σημασία στο ελάττωμά του, δεν το θυμήθηκα καν! Του μπαμπά δεν του δημιούργησε πρόβλημα ούτε στη δουλειά του ούτε στη ζωή του-έμαθε να ζει με αυτό! Βέβαια δεν φαίνεται τόσο πολύ, και δεν είναι κοπέλα…

      marie
      9 Ιουνίου 07 στις 16:57

      Manos S, νομίζω πως συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. Άλλο είναι να κυκλοφορεί κανείς σαν «κακομοίρης» και άλλο να φέρει ένα σημάδι. Από τον τρόπο ντυσίματος, συμπεριφοράς και ό,τι άλλο ο καθένας σε κρίνει, αλλά όχι και από ένα σημάδι. Ουδέποτε αντιμετώπισα πρόβλημα στη δουλειά μου εξαιτίας του εγκαύματός μου, και όχι μόνο στη δουλειά μου αλλά και σε όποια σχέση μου. Πιθανότατα, επειδή δεν γυρίζω γύρω από το έγκαυμά μου, όλοι το βλέπουν, όπως και εγώ, ένα σημάδι και τίποτε άλλο, που απλά συνέβη από ατύχημα. Δεν δαγκώνει κιόλας.
      Όσο για παραμορφώσεις που συνοδεύονται από προβλήματα κίνησης ή ό,τι άλλο, εγώ δεν είμαι η κατάλληλη, για να δώσω την όποια συμβουλή, γιατί απλούστατα δεν αντιμετωπίζω προβλήματα κίνησης. Δεν ξέρω πως είναι να μην λειτουργεί φυσιολογικά ένα μέλος του σώματός σου…Και λανθασμένως η κοπέλα της αρχικής ιστορίας εξομοιώνει το έγκαυμα με ένα κομμένο χέρι, με ανθρώπους που είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια ή με ανθρώπους που φέρουν φαλακρά κεφάλια λόγω μάλλον χημειοθεραπειών. Δεν είναι το ίδιο να έχεις ένα απλό σημάδι από το να έχεις προβλήματα κίνησης ή να μην φέρεις ένα μέλος του σώματός σου ή να παίζεις με το θάνατο. Συνεπώς, ούτε για τον πατέρα σας μπορώ να μιλήσω πώς νιώθει, αλλά ούτε για τον δικό μου που έχει κόψει τρία δάκτυλά του, και δη σε τρία διαφορετικά ατυχήματα…ένα δάκτυλο κάθε φορά…

      Manos S.
      9 Ιουνίου 07 στις 17:19

      marie μου, νομίζω πως δεν με κατάλαβες καλά, αλλά ούτε και τη x που έστειλε εκείνα τα mail. Κατ’ αρχήν χαίρομαι πάρα πολύ για σένα, που δεν έχεις κανένα πρόβλημα από το «σημάδι» που φέρεις. Η άλλη κοπέλα όμως, είναι σαφές πως λόγω της κοινωνικής και οικογενειακής συναναστροφής της, ένιωσε στο παρελθόν πολύ άβολα, ίσως και για φορές που δεν έπρεπε καν. Και αυτό το πρόβλημα της το δημιούργησαμε ΕΜΕΙΣ. Οι γονείς της που ανησυχούσαν συνέχεια για το αν θα βρει άντρα, κτλ. Όσο για τον πατέρα μου, είναι άλλη γενιά, άλλη κατάσταση, άλλο στυλ, άλλη συγκιρία ίσως… Η κοπέλα είπε πως ΣΙΓΟΥΡΑ το πρόβλημα της είναι πολύ μικρότερο από όλα αυτα που συμβαίνουν γύρω μας, έλα όμως που πονάει ψυχικά.
      Όσο για τα δάχτυλα, προχτες έβλεπα κάποιους επιστήμονες που βρήκαν τρόπο να «ξαναφυτρώσουν» κομμένα δαχτυλα…

      marie
      9 Ιουνίου 07 στις 17:50

      Μάνο, κοίτα, και εμένα οι γονείς μου -και εδώ δεν μπορώ να τους κατηγορήσω διόλου- ένιωθαν άβολα λόγω του εγκαύματός μου και προσπαθούσαν να με πείσουν να φορώ μακρυμάνικα τα καλοκαίρια -έβαλε το χεράκι του βέβαια και ένας γιατρός που θεώρησε καλό να μην βλέπει το χέρι μου ο ήλιος-, αλλά εγώ δεν τους άκουσα, γιατί έσκαγα το πλάσμα από τη ζέστη…Η δική μου στάση και συμπεριφορά δεν τους επέτρεψε να μου μεταφέρουν τις ανασφάλειές τους και τα κόμπλεξ τους. Και το θέμα πλαστική το κλείσαμε πριν μερικά χρόνια: οφείλω να ομολογήσω πως εγώ δεν το έψαξα καθόλου το θέμα, εκείνοι το ψάξανε -και γι’ αυτό δεν μπορώ να τους κατηγορήσω ότι λόγω ενοχών φρόντισαν να ελέγξουν αν υπάρχει περίπτωση ίασης-. Όταν όμως συνειδητοποίησα πως ουσιαστικά δεν θα γίνει τίποτα παρά την πλαστική, τους δήλωσα πως δεν θέλω να την κάνω και να μην με ξαναενοχλήσουν γι’ αυτό το θέμα. Αν υπήρχε περίπτωση να εξαφανιστεί το έγκαυμα, ναι, θα την έκανα. Αλλά δεν υπάρχει…Να τονίσω πως διόλου δεν συνδέω το θέμα της ενοχής τους με όποια προσπάθεια τους περίθαλψής μου. Ασφαλώς και δεν ενεργούν με σκοπό να εξιλεωθούν στα μάτιά μου. Αυτό δα έλειπε να διακατεχόμασταν και οι τρεις μας από μια τέτοιου είδους παρανοϊκότητα σκέψης!!!
      Όσο για τα δάκτυλα του μπαμπά μου, εκείνο που με ανησυχεί είναι μόνο ως προς το πώς αυτοεξυπηρετείται. Ψυχολογικό πρόβλημα δεν φαίνεται να έχει -εγώ τρομάζω, όταν τα βλέπω, και φροντίζει να μην εκφράζεται με κινήσεις των χεριών, όταν μιλά και είμαι μπροστά, γιατί ξέρει ότι τρομάζω-. Και δεν νομίζω να πάει να «φυτρώσει» δάκτυλα. 63 χρονών είναι, σχεδόν της γενιάς του δικού σου μπαμπά.

      marie
      9 Ιουνίου 07 στις 18:24

      Όσο για το αν οι γύρω της δημιούργησαν το πρόβλημα ή αν εκείνη το δημιουργεί, δες καλύτερα εδώ http://xpsilikatzoy.wordpress.com/2007/06/06/0106062007/(τα δύο τελευταία σχόλια διάβασε, του Indictos και το δικό μου)
      Εγώ, αν πρόσεξες δεν παραπονέθηκα για αδιάκριτα βλέμματα ή για ειρωνικά σχόλια τρίτων…Είναι φυσικότατο οι άνθρωποι που με βλέπουν να ρίχνουν μια ματιά στο χέρι μου, αλλά το πράγμα μένει εκεί και μόνο.

      Manos S.
      10 Ιουνίου 07 στις 15:59

      Πάντως ως τώρα, δεν λες κάτι άλλο από αυτά που έχω πει κι εγω…
      Μάλλον δεν καταλαβαινόμαστε όμως…..

      Ο Μαύρος Γάτος
      11 Ιουνίου 07 στις 2:17

      Καλησπέρα αγαπημένε Παραμυθά.

      Απόψε θα διαφωνήσω μαζί σου. Η Χ μπορεί να έχει μεγάλη καλωσύνη, αυτό δεν το αμφισβητώ, αλλά «απίστευτη ανθρώπινη δύναμη» όπως λες σίγουρα δεν έχει… αντίθετα, έχει ένα τεράστιο κόμπλεξ, και ταυτόχρονα αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότητα… κατά τη γνώμη μου έχει άμεση ανάγκη από την βοήθεια ειδικών, και όχι από χάδια συμπαράστασης στην αδυναμία συμφιλίωσής της με το σώμα της. Αντικειμενικά η δυσμορφία της είναι ελάσσων, και λειτουργικά δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Επομένως η φράση » Για τα εγκαύματα που μας γαμούνε την ψυχολογία δεν σκοτιστήκατε να βρείτε μια λύση.» μόνο σαν λαϊκίστικο φάουλ μπορεί να ακουστεί, και σε καμμιά περίπτωση σαν κραυγή αγωνίας… λύσεις για τα εγκάυματα υπάρχουν, και χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο εργάζονται σε αυτήν την κατεύθυνση, αλλά προς το παρόν ο στόχος είναι να επιβιώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποιμε μεγάλα ή και καθολικά εγκάυματα, και όχι στο να λύσουν τα ψυχολογικά προβλήματα που πιθανόν να δημιουργούν επουλωμένα εγκαύματα, που είναι αρμοδιότητα άλλης ειδικότητας, της ψυχιατρικής. Αυτά είμαι σίγουρος ότι τα είχε μάθει η Χ. όταν έγραφε το γράμμα της…

      Λυπάμαι αν ακούγομαι σκληρός και αυστηρός, αλλά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται…

      ΚΑλή εβδομάδα

Σχολιάστε