Μία συνέντευξη του 1928

Σ’ ένα παλιότερο post, αυτό με τις ευχές στην  Άιναφετς, «η Μάγισσα Κίρκη»,  έκλεινε το σχόλιό της  με τη φράση:  «…μα ποιός είναι επιτέλους αυτός ο Κρισναμούρτι που χουν φάει όλοι τις κάλτσες τους με δαύτον;!» Χα, χα, χα… Αν και τώρα πια νομίζω ότι θα ξέρει το ποιος είναι βασικά, γιατί το «να τρώει κανείς τις κάλτσες του» γι’ αυτόν είναι προσωπικό θέμα, θυμήθηκα ότι τότε είχα σκεφτεί να βάλω ένα μικρό βίντεο από μία σπάνια σύντομη συνέντευξη του Κρισναμούρτι που είχε δώσει το 1928 στη Νέα Υόρκη, για την ταινία με ΕΠΙΚΑΙΡΑ, κάτι που παιζόταν παλιά σους κινηματογράφους πριν την κυρίως ταινία. Είναι 33 χρονών και είναι… «καλλονός»!. Η σύντομη ταινία που θα δείτε, είναι χωρίς μοντάζ, έτσι όπως έμεινε στα αρχεία από τότε και την αφήνω ολόκληρη. Έχει ενδιαφέρον κατ’ αρχήν ότι είναι κάπως διαφορετική η φρασεολογία που χρησιμοποιεί τότε από τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του (1965 -1985) και κυρίως έχει ενδιαφέρον ότι έτσι απλά, χαμογελαστά, μιλάει για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Ενδεικτικό εκείνου που έλεγε στους ακροατές του, όταν τους προέτρεπε να παρατηρούν τους εαυτούς τους και να έχουν επίγνωση για να μαθαίνουν γι’ αυτούς, να το κάνουν σαν παιχνίδι, όχι σαν πειθαρχία, βαριά και καταπιεστικά, με σοβαροφάνεια, όπως συμβαίνει στις διάφορες Σχολές «αυτογνωσίας» τύπου γκουρούδικα που ξεφυτρώνουν συνέχεια.
Η συνέντευξη αυτή κρατάει ένα λεπτό και σας βάζω εδώ τη μετάφραση όσων λέγονται, πρώτα γιατί δεν μ’ έπαιρνε η ώρα να φτιάξω υπότιτλους κι ύστερα είναι καλύτερα έτσι για να μην απασχολείται το μάτι με το διάβασμα.
Δικό σου «μάγισσα Κίρκη», μια κι εσύ μου έδωσες την ιδέα.
Καλό βράδυ.
Π.

Κρισναμούρτι: Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αναζητάνε παρηγοριά, αλλά όχι κατανόηση. Και όσο θα αναζητάνε παρηγοριά δεν θα βρουν ποτέ ψυχική παρηγοριά, γιατί πίσω από τη αναζήτησή τους δεν υπάρχει αληθινή κατανόηση της ζωής. Και για την κατανόηση της ζωής χρειάζεται να γεννηθεί μία αρμονία μέσα απ’ αυτό το απέραντο χάος που επικρατεί στους ανθρώπους και σε όλες τις χώρες. Για την εδραίωση αυτής της αρμονίας χρειάζεται να μην είσαι δεμένος με ό,τι περιορισμούς  υπάρχουν στη ζωή…Είναι αρκετά αυτά;

Δημοσιογράφος: Περίφημα… Μια χαρά. Σας ευχαριστώ πολύ πραγματικά.

9 Σχόλια στο “Μία συνέντευξη του 1928”

      Fwtino_Asteraki
      3 Φεβρουαρίου 11 στις 0:48

      Ναι οντος ειναι σαν να τα λεει σημερα…
      Βασικα περα αυτου εμενα μου εκανε εντιπωση πως μιλουσε αργα αργα και ελεγε πραγματα απλα και κατανοητα σε ολους…αλλα πολυ φιλοσοφιμένα…
      Φυσικά πολυ μπροστα για την εποχη του……….ή εμεις πολύ πίσω για την δική μας….

      Σορρυ που θα το «διακομοδισω» λιγάκι… αλλα μου θυμισε και λιγο παιδακια μικρα που λενε το ποιημα ή μιλάνε σε κάποιον που δε γνωριζουν καλα…και κουνιουνται συνεχια αριστερα δεξια χαμογελαστα! χιχι!

      dimitrisp
      3 Φεβρουαρίου 11 στις 21:05

      H αλήθεια είναι ότι άν σε «αγγίξει» ο Κ, όχι μόνο τις κάλτσες…ούτε φανελάκι από τα ρούχα σου δε μένει αφάγωτο 🙂

      «When he entered my room I said to myself, ‘Surely the Lord of Love has come.'»
      Χαλίλ Γκιμπράν

      Μάγισσα Κίρκη
      4 Φεβρουαρίου 11 στις 10:59

      «Για την εδραίωση αυτής της αρμονίας χρειάζεται να μην είσαι δεμένος με ό,τι περιορισμούς υπάρχουν στη ζωή…Είναι αρκετά αυτά;»

      Πόσο το πιστεύω αυτό και πόσες φορές το έχω βρεί σαν «εμπόδιο» επικοινωνίας με τους γύρω μου.Είμαι άνθρωπος που του τη σπάνε τρομερά οι νόρμες και τα κλισέ.Αυτό πρέπει να γίνει με αυτή τη σειρά, το άλλο με αυτό τον τρόπο. Γιατί; ρωτάς. Γιατί έτσι πρέπει-έτσι γουστάρει η κοινωνία, η μάνα, ο πατέρας, ο απέναντι.Ποτέ δεν μπόρεσα να συμβαδίσω με αυτό.Δεν είμαι αναρχικό στοιχείο, απλά θέλω να είμαι ελεύθερη να διαλέγω.Από τα 25 άρχισαν οι περισσότεροι να με ρωτάνε για γάμο και παιδιά, τους έγραφα κανονικότατα κι αν δεν έπινα τον άμπακα εκείνο το επίμαχο βράδυ να σου πω την αλήθεια δεν θα παντρευόμουνα και ποτέ!Η κολλητή μου δε, είναι παντρεμένη 4 χρόνια κι ενώ περνάει μια χαρά με τον άντρα της, της έχουν πρήξει τα συκώτια «Πότε θα κάνετε παιδί;» «Έχετε βάλει μπρος;». Άστους κυρία μου να συνουσιαστούν οι άνθρωποι με την ησυχία τους που μόνο από πάνω δεν πας να δώσεις εντολές!Καλά τα λέει ο Κρισναμούρτι κι ακόμη καλύτερα εσύ.Μπράβο σου που γράφεις αυτά που λέει και στο βίντεο γιατί υπάρχουν και άτομα με κώφωση που διαβάζουν και ντρέπομαι που δεν το είχα σκεφτεί κι εγώ.Χίλια συγγνώμη που έχω ψιλοχαθεί αλλά η μέση είναι Jenga απο το βάρος (+15 κιλά είναι ένα θέμα!) χίλια ευχαριστώ για το αφιέρωμα και ακόμη περισσότερο για την τροφή για σκέψη που μου έδωσες στις 10.59 και μάλιστα χωρίς καν να έχω πιεί καφέ!!

      ELENI GOLEMA
      5 Φεβρουαρίου 11 στις 1:43

      ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΤΟ SITE ΣΑΣ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ..ΣΑΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΗ ΚΩΛΕΤΤΗ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ 35ο ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΟ 37ο ..ΕΙΜΑΙ ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΝΤΕΠΥΣ.. ΕΥΓΕ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΛΕΝΗ ΓΚΟΛΕΜΑ

      tulpoeid
      6 Φεβρουαρίου 11 στις 2:30

      Αγαπητέ φίλε, πραγματικά ανυπομονώ για τη μέρα που θα ασχοληθείς με το να δεις τι ακριβώς είναι η ψυχανάλυση (ναι τό’χω ξαναπεί και το ξαναπιάνω :). Πιστεύω πως τότε σε όσα γράφεις, σκέφτεσαι και μεταδίδεις θα εμφανιστεί καινούργια πνοή (ναι, αν είναι δυνατόν μετά από τόσα πολλά να υπάρχει περιθώριο για ακόμα περισσότερο!). Και το κυριότερο, θα έχεις ιδία γνώμη για έναν έμπρακτο τρόπο να αποκτήσει κάποιος κατανόηση του εαυτού του και απελευθέρωση από τους περιορισμούς χωρίς να περιμένει την τύχη να τον βοηθήσει ή έναν «γκουρού», όπως πχ εσένα τον ίδιο που μπορείς διαισθητικά να φωτίσεις κάποιους απ’τους μηχανισμούς μας.

Σχολιάστε