Οι «συνάδελφοί μου» Κρουζ και Άντερσεν.

Τα εισαγωγικά στο «συνάδελφοί μου»,  θέλουν να υποδηλώσουν ότι με τον Τομ Κρουζ υπήρξα συνάδελφος, αφού κάποτε ήμουν ηθοποιός, αλλά τώρα δεν είμαι . Για τον Άντερσεν σημαίνουν ότι γράφω  κι εγώ παραμύθια, αλλά εκείνος είναι χιλιόμετρα πιο μπροστά και δεν υπάρχει σύγκριση! Ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος  μου παραμυθάς από μικρό παιδί. Και ποιο ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι του; «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Μου κόλλαγε η μελαγχολία που έβγαζε – για να περάσουμε μαλακά από το προηγούμενο  post, εδώ. Επίσης, την  πρώτη φορά που έπαιξα στο θέατρο  στα οκτώμισι, ήταν σε ένα θεατρικό έργο  διασκευή δικού του παραμυθιού, της «Νεράιδας του χιονιού».  Τώρα: δεν είναι η -παραλίγο ή περίπου- δική μου σχέση με αυτούς τους δύο που με έκανε να τους αναφέρω εδώ. Η αιτία είναι κάτι κοινό που έχουν αυτοί οι δύο μεταξύ τους: Είναι και οι δύο δυσλεκτικοί. Ναι, το post αυτό έχει σχέση με τη δυσλεξία.  Η πρώτη φορά που σκέφτηκα να γράψω κάτι γι’ αυτήν ήταν όταν πριν κάνα μήνα έκανα μια συζήτηση με ένα νέο κορίτσι για τη δυσλεξία του, που είχε πρόβλημα πώς θα το πει στους γονείς της, που δεν είχαν καταλάβει τίποτα! Η δεύτερη και οριστική ήταν πριν λίγες μέρες, που είχα πάει στο γάμο ενός παιδιού (παιδιού για την ηλικία μου) που το ξέρω από τα 17 του. Τότε ήταν το παιδί που μας έφερνε τις πίτσες που παραγγέλναμε τα βράδια, τώρα είναι ένας από τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας της τηλεόρασης και σίγουρα θα έχετε δει ρεπορτάζ του στις ειδήσεις του MEGA, που παίζονται καθημερινά.
Έχω βρει μπροστά μου διάφορες φορές το θέμα της δυσλεξίας. Οι καθοριστικές για τη στάση μου απέναντι στο θέμα ήταν τρεις: Η πρώτη φορά που έμαθα για τη δυσλεξία ήταν το 1977, όταν μια φίλη μου ανακάλυψε ότι ο γιος της –μικρό παιδί τότε, τώρα ιδιοκτήτης ενός από τα μεγαλύτερα γυμναστήρια της Αθήνας- ήταν δυσλεκτικός. Μου είχε εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει. Δυο  χρόνια αργότερα, δουλεύοντας  στην Ε.Ρ.Τ.  έκανα μια συζήτηση για την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για τη δυσλεξία, που το άκουσε τυχαία ο Σπύρος Ορνεράκης, που τότε δούλευε σε μια παραγωγή μου, και μας είπε να μας συστήσει στη γυναίκα του, που ήταν Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Δυσλεκτικών Παιδιών, γιατί ήταν δυσλεκτικός και εκείνος και ο γιος του.  Η τρίτη φορά ήταν όταν ανακάλυψα πως το παιδί που είχα πάει πριν μέρες στο γάμο του ήταν δυσλεκτικό. Όταν τον γνώρισα το ‘89, τον συμπάθησα και του πρότεινα να έρθει να δουλέψει μαζί μου για την τηλεόραση, στην εταιρία παραγωγής που τότε είχα ανοίξει. Ξεκίνησε ως βοηθός παραγωγής, ώσπου μια μέρα, βλέποντας  κάτι εξαιρετικές φωτογραφίες που είχε βγάλει του είπα να σταματήσει να σπουδάζει μηχανικός αυτοκινήτων και να γίνει οπερατέρ.  Πράγμα το οποίο και έκανε. Βοηθώντας τον στις πρώτες εξετάσεις του στη Σχολή Κινηματογράφου, ανακάλυψα ότι ήταν δυσλεκτικός. Του το ’πα και άσπρισε. Το ήξερα, αλλά το θεωρούσε κάτι φοβερό.  Ζήτησα και είδα τη μητέρα του -ο πατέρας του είχε πεθάνει- και τότε ανακάλυψα ότι η άγνοια για τη δυσλεξία είναι χειρότερη από την ίδια την πάθηση. Αυτός είναι και ο λόγος που γράφω αυτό το post. Όσοι έχετε ή πιθανόν αποκτήσετε δυσλεκτικά παιδιά ή έχετε γνωστούς που έχουν τέτοια παιδιά,  μάθετε ή πείτε ότι η δυσλεξία δεν σημαίνει τίποτα το τραγικό, αν ανακαλυφθεί νωρίς κι αν το παιδί βοηθηθεί. Για παράδειγμα: τα δυσλεκτικά παιδιά, δεν δίνουν ποτέ, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, γραπτές εξετάσεις.

Η δυσλεξία είναι πια κάτι πολύ συνηθισμένο. Τα παιδιά που την παρουσιάζουν δυσκολεύονται στο διάβασμα και στο γράψιμο και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί. Κυρίως όταν ξέρουν ότι είναι το ίδιο έξυπνα όσο και οι φίλοι τους. Έτσι  η δυσλεξία τους γίνεται πραγματική πηγή δυστυχίας. Πολλά παιδιά χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και αυτό μπορεί να τα οδηγήσει σε απογοήτευση, επιθετικότητα, ακόμη και αντικοινωνική συμπεριφορά. Ωστόσο, πολλοί δυσλεκτικοί έχουν εξαιρετικά ταλέντα σε πολλά διαφορετικά, από τον αθλητισμό και την επιστήμη έως τις τέχνες,  αρκεί τα πρώτα προβλήματα σε σχέση με την ανάγνωση και το γράψιμο να μην τους κάνουν να χάσουν την αυτοπεποίθησή τους. Έτσι  η κατανόηση της δυσλεξίας δεν είναι ενδιαφέρουσα μόνο για την κατανόηση της ίδιας της διαταραχής, αλλά και για την αντιμετώπιση του ψυχολογικού αντίκτυπού της, δηλαδή της δυστυχίας που μπορεί να φέρει στο άτομο που την έχει. Στην Ελλάδα υπάρχουν τα Κ.Δ.Α.Υ. (Κέντρα Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης) και μπορεί κανείς να μάθει γι’ αυτά εδώ:  http://www.focusonchild.gr/content/view/55/78/
Επίσης, στον ιδιωτικό τομέα, σημαντικός είναι ο Παυλίδης με το τεστ του, αν και πολλοί το αμφισβητούν -υπάρχουν πληροφορίες γι” αυτό  εδώ:  http://www.dyslexiacenters.gr/TEST.htm.
Ξέρω ότι αυτό το post, δεν ενδιαφέρει και πολλούς , αλλά ίσως και  να είναι κάποια μικρή  βοήθεια για άλλους. Κλείνοντας , θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το post στη φίλη μου τη Βαγγελίτσα, την τελευταία περίπτωση δυσλεξίας που συνάντησα και να σας γράψω εδώ μερικούς από τους διάσημους δυσλεξικούς που ανακάλυψα. Όλοι αυτοί εξηγούν γιατί η δυσλεξία λέγεται και «νόσος των χαρισματικών», όπως σημειώνεται σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ».

Δύο ζωγράφοι: Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Πάμπλο Πικάσο.
Δύο εφευρέτες:
Τομ Έντισον. Γκράχαμ Μπελ .
Έξη ηθοποιοί:
Τομ Κρουζ. Γούπι Γκόλντμπεργκ. Κιάνου Ρηβς. Ρόμπιν Γουίλιαμς. Ανν Μπράκφορντ.
Δύο τραγουδιστές
Η Σερ και ο Τζον Λένον.
Ένας πυγμάχος:
Μωχάμετ Άλη.
Ένας μπασκεμτμπολίστας: Μάτζικ Τζόνσον.
Τρεις Πολιτικοί:
Τζωρτζ Ουάσινγκτον.  Γουίνστον Τσόρτσιλ. Τζον Κένεντυ.
Τέσσερις συγγραφείς:
Σκοτ Φιτζέραλντ. Γκούσταβ Φλομπέρ. Αγκάθα Κρίστι. Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Ένας κινηματογραφιστής:
Γουώλτ Ντίσνεϋ.
Μία μεγαλοφυΐα:
Άλμπερτ  Αϊνστάιν.

Σας φιλώ πολύ.
Π.

Dys 2.

37 σχόλια στο “Οι «συνάδελφοί μου» Κρουζ και Άντερσεν.”

      dimitrisp
      11 Αυγούστου 09 στις 17:15

      ο μεγάλος μου γιος ξεκινάει σε ένα μήνα την 1η γυμνασίου. οταν είχε κλείσει τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής του είχαμε παρατηρήσει με τη μητέρα του ότι είχε μια έντονη κινητικότητα -ζωηράδα ενώ δε μιλούσε ακόμα πολύ καθαρά. έτυχε να ακούσω και μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου ένας παιδίατρος μιλούσε σχετικά για τη δυσλεξία και έτσι η περιπέτεια άρχισε…
      πήγαμε σε ειδικούς που μας σύστησαν και αποφάνθηκαν ότι το παιδί ανήκει στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ,υπερκινητικό και ανώριμο…
      ξεκινήσαμε αμέσως συνεδρίες με λογοθεραπευτές ,εργοθεραπευτές και παιδοψυχολόγους… το ψυχολογικό κόστος για δυο νέους γονείς τεράστιο.
      οι συνεδρίες κράτησαν 3-4 χρόνια. δε μπορώ ακόμη να ζυγίσω τα κέρδη και τις ζημιές από το πήγαινε-έλα στους ειδικούς. πιστεύω ότι όσον αφορά τις σχολικές του επιδόσεις το παιδί βοηθήθηκε γιατί όλα τα χρόνια στο δημοτικό τα μηνύματα από τους δασκάλους ξεπέρασαν τις φιλοδοξίες μας αν και στο σπίτι δυσκολευόμασταν να τον «στρώσουμε» στο διάβασμα. θα δούμε τώρα στο γυμνάσιο πως θα πάει…
      τεστ δυσλεξίας είχε κάνει και είχε βγει αρνητικό αλλά θα το ξανακάνουμε γιατί έχει τα χαρακτηριστικά της σε ήπια μορφή γιατί τα γραπτά του κρίνονται αρκετά καλά (δε γράφει πχ το μέχρι μέρχι) αλλά καλό είναι να το ξαναδούμε. επίσης είναι αριστερόχειρας όπως οι περισσότεροι δυσλεξικοί.
      κατά τη γνώμη μου όλο το παιχνίδι παίζεται στο να μη λυγίσουν οι γονείς από το βάρος της δικιάς τους ανασφάλειας ψυχολογικής, να μη μεγεθύνουν διαρκώς στο μυαλό τους τη διαφορετικότητα αυτή του παιδιού τους και τη θεωρήσουν ασθένεια και να μη λάβουν καθόλου υπόψη τον περίγυρο που κοιτάει με μισό μάτι την οποιαδήποτε διαφορετικότητα… Εύκολο να τα αραδιάζουμε έτσι σε λέξεις, δύσκολο να τα ζεις και να τα αντιμετωπίζεις κατά μέτωπο…
      εδώ έχω την υποχρέωση να ευχαριστήσω ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών που δίδαξαν το γιο μου ως και την 4η δημοτικού.πρόκειται για τον κύριο Τηλέμαχο και την κυρία Γιασεμί Κουντούρη, δυο νέους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν τα παιδιά μας χωρίς να κατηγοριοποιούν τους μαθητές με βάση το πόσο καλό βαθμό έχουν αλλά κάνοντας ομαδικές εργασίες και χωρίς το πνεύμα της ατομικότητας και ανταγωνιστικότητας να κυριαρχεί μέσα στην τάξη μάθαιναν ότι «…είμαστε ένα όλοι εμείς…»
      οι εκπαιδευτικοί ας κάνουν όσο μπορούν κι αυτοί προσπάθεια να μάθουν περισσότερα γι αυτά τα παιδιά που αν προσεχτούν εγκαίρως μπορούν να αναδείξουν το ταλέντο τους …εδώ να σου πω Παραμυθά μου ότι εκτός του Τ. Κρούζ έχεις και το γιο μου συνάδελφο μια και 4 χρόνια τώρα πηγαίνει στο θεατρικό εργαστήρι »παιδιά επί σκηνής» και έχουν ανεβάσει μέχρι τώρα 2 θεατρικές παραστάσεις.

      για άλλη μια φορά θα σου πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όσα κάνεις για τα παιδιά μας αλλά και για μας! να είσαι πάντα καλά!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      11 Αυγούστου 09 στις 18:26

      Nίκο μου αντιθέτως τέτοια post νομίζω ότι χρειάζονται για να μπορούμε να εμβαθύνουμε σε έννοιες που δε κατανοούμε πλήρως.Έχω και εγώ ένα φίλο δυσλεκτικό και το μόνο που γνώριζα είναι ότι έδινε εξετάσεις προφορικώς γιατί δε μπορούσε να γράψει σωστά.Ασχολούνταν επίσης ερασιτεχνικά με την αθλητική ποδηλασία.

      Σε φιλώ και σε ευχαριστώ.

      Fwtino_Asteraki
      11 Αυγούστου 09 στις 19:31

      Καλησπεραααααα σε ολους..
      Θεωρω πως ειναι ενα πολυ ενδιαφερον ποστ για ολους μας ακομα και αν δεν ειμαστε δεν εχουμε παιδια η καποιον αλλο γνωστο μας με δεισλεξια γιατι μας βοηθαει εκτος το να μαθαινουμε νεα πραγματα και λειπα ισως καποια φορα μας βοηθησει να καταλαβουμε οχι μονο καποιον αλλον αλλα και πως να αντιδρασουμε σε κατι το «αγνωστο»…Π.χ. ο χλεβασμος μιας τετοιας καταστασης ειναι νομιζω οτι χειροτερο οχι μονο στην περιπτωση της δυλεξιας αλλα και σε καθε περιπτωση!
      Για αρχη ορισμος : Ό όρος δυσλεξία υποδηλώνει τις ειδικές μαθησιακές δυσκολίες της ανάγνωσης και της γραφής οι οποίες δεν συνδέονται με άλλες οργανικές ή διανοητικές διαταραχές.Η δυσλεξία είναι η δυνατότητα που έχει κανείς να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον πολυδιάστατα. Το άτομο τείνει να σκέφτεται με εικόνες.Η δυσλεξία είναι μια κατάσταση κατά την οποία αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται το γραπτό λόγο.Τα παιδιά με δυσλεξία είναι συχνά δημιουργικά κι ως εκ τούτου η σχολική αποτυχία είναι συχνά απρόβλεπτη.
      Μιλωντας με καποιο Φιλο για το θεμα ο οποιος έχει σπουδασει ψυχολογια μου τονισε πως το ολο «προβλημα» δεν ειναι μονο η αποδωση σε ενα Α η Β σχολειο και λειπα αλλα τοσο στον ψυχολογικο τομεα τοσο για τους γονεις οσο και για το ιδιο το παιδι στο οποιο πιστευω πως ετσι απαντουνται πολλα απ τα «γιατι» που εχει ….Ακομα πως η ενασχοληση του με κατι η με τον αθλητισμο και λειπα βελτιωνει κατα πολυ την κατασταση του και του προσφερει μεγαλυτερη ισοροπια στις κινησεις του…
      Ως παιδι και γω -ανθρωπος ξερω πως ολοι θελουμε να ανηκουμε καπου σε μια ομαδα σε κατι..ενα παιδι οντας δυσλεκτικο νομιζω πως παρατηρει διαφορες μεταξυ αυτου και τον υπολοιπον συνομιλικων του και αυτο το κανει πιο δυσκολο να ενταχτει καπου που πιστευω πως ειναι ιδιαιτερα σημαντικο να ενδυναμωθει ψυχολογικα αυτο το ατομο…
      Ναι η δυσλεξια ειναι πια αρκετα συνηθησμενο φαινομενο οπως διαβασα σε μια σχετικη σελιδα-το παραθετω ακριβως οπως ειναι γραμμενο- ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΥΣΛΕΞΙΚΟΙ?
      Οι δυσλεξικοί αποτελούν 3-5 % του πληθυσμού. Υπολογίζεται ότι αν όλοι οι Έλληνες δυσλεξικοί κατοικούσαν μαζί με τις 4μελέίς οικογένειές τους στην ίδια πόλη, τότε η «Δυσλεξιούπολη» θα ήταν η 2η μεγαλύτερη πόλη και θα είχε περισσότερους από 2.000.000 κατοίκους.

      Όμως, μόνον 1 από τα 5 δυσλεξικά ελληνόπουλα έχουν διαγνωσθεί στην τρίτη λυκείου. Δηλαδή, το 80% των πραγματικών δυσλεξικών φεύγουν από το εκπαιδευτικό μας σύστημα αδιάγνωστοι!-Ειχα μια απορια διαβαζοντας για το θεμα ειδικα αυτο το τελευταιο κομματι..Εχουν αραγε οι δασκαλοι-καθηγητες την απαραιτητη γνωση για να αντιληφθουν ενα δυσλεκτικο ατομο ωστε να βοηθηθει???Ετσι ρωτησα εναν καθηγητη για αυτο απαντηση?? Ναι καποιοι εχουν μια ορισμενη γνωση αλλα λιγοστη και οχι ιδιαιτερα εφαρμοσημη για να αντιληφθουν το ολο θεμα!-χωρις να παμε στο ποσο σωστα λειτουργουν τα σχολεια σημερα η οχι-
      Πριν λιγες μερες εψαξα σε διαφορες σελιδες εδω στο ιντερνετ και βρηκα καποια πραγματα για το συγκεκριμενο θεμα συγκεντρωσα καποια πραγματα που εγω θεωρησα σημαντικα και τα (αντ)εγραψα αυτουσια στα πρακατω links οποιος θελει μπορει να ριξει μια ματια.. http://paramithoxora.spaces.live.com/blog/cns!91CBEC287E401B68!830.entry και http://paramithoxora.spaces.live.com/blog/cns!91CBEC287E401B68!831.entry

      Ιδιαιτερα σημαντικο για το θεμα τις δεισλεξιας ειναι οτι «Δεν υπάρχουν δύο δυσλεκτικοί που να παρουσιάζουν ακριβώς τα ίδια συμπτώματα»
      Ακομα το φαινομενο τις δυσλεξιας λεν οτι σχετιζεται με καποια σημασια του εγκεφαλου (υπαρχει φωτο σε ενα απ τα παραπανω links)
      Διασημη δυσλεκτικοι ηταν επισης και Σ. Σταλόνε,η Γούπι Γκόλντμπεργκ, ο Ταραντίνο, ο Μπ. Γέιτς!!!

      Φιλε dimitrisp δεν πιστευω πως το να εισαι διαφορετικος σε κανει και ανωριμο αλλωστε με τα χρονια και τις επιριες ολοι οριμαζουν..και αν δεν γινομαι αδιακριτη θα ηθελα να σε ρωτησω για τις συνεδριες και λειπα που λες ο παιδοψυχολόγος κολαει στην δυσλεξια αυτη καθε αυτη εννοω για βοηθεια αυτης η για ψυχολογικη υποστηριξη του παιδιου απ αυτη? δεν ξερω αν εγινα κατανοητη τι ακριβως ρωταω..θα ηθελα επισης να ρωτησω αν ξερεις αν το παιδι οντας δυλεκτικο καθε 3-4χρονια αν θα πρεπει να ανανεωνει την «βεβαιωση» δυσλεξιας?Ζητω συγνωμη αν σε κουρασα με τις ερωτησεις μου και τα λειπα και σε ευχαριστω εκ τον προτερον..
      Ναι ειναι ιδιαιτερα σημαντικο αυτο πιστευω οι γονεις να αντεξουν τοσο τους γυρω που στην Ελλαδα ζουμε δεν γινεται ευκολα χωρις κοτσομπολιο νομιζω καθως και να μην προσθεσουν επιπλεον «βαρος» στο παιδι κανοντας το να νιωθει μειονεκτικα η πως εχει κατι..Αξιο σημασιας ακομα νομιζω πως ειναι και το οι γονεις να μην το κρατανε κρυφο απ τους Φιλους-συγγενεις δημιουργοντας ετσι στο παιδι την αισθηση οτι εχει κατι που ειναι σοβαρο η θα πρεπε να ντρεπεται για αυτο!!!!

      Παλι παρασυρθηκα νομιζω χιχι!καλο απογευμα σε ολους Φιλια αγκαλιτθεθ και σε ευχαριστουμε πολυ πολυ για ολα αυτα παραμυθοΦιλαρακι μας!Μακια! :)

      Fwtino_Asteraki
      11 Αυγούστου 09 στις 19:37

      Υ.Γ. τα 2 links που εβαλα δεν ανοιγουν δυστηχως με απευθειας κλικ πανω τους γιατι δεν ειναι ολη η «διευθηνση» μπλε αλλα οποιος ενδιαφερεται μπορει να κανει copy ολο το link και paste σε μια καινουργια σελιδα την διευθηνση

      athinovio
      11 Αυγούστου 09 στις 20:55

      καλησπέρα Παραμυθά.

      άσχετα με το ποστ που είναι πολύ αληθινό και χρήσιμο, είχα και μία ιδέα.
      Αν έγραφες ένα θεατρικό έργο, με πράξεις και σκηνικά και απ’όλα, δεν θα ήταν πολύ όμορφο? Ειδικά αφού η οικογένεια είναι όλη μαζί ταγμένη στον ίδιο σκοπό, θα είναι κάτι το διαφορετικό και πρωτάκουστο. Με μεγάλες ζωγραφιές.

      Αααα….σα να το βλέπω μπροστά μου!

      να-τασσσάκι
      11 Αυγούστου 09 στις 22:54

      Κι όμως αφορά πολύ περισσότερους από ότι νομίζεις… Κάνοντας λογοθεραπεία στον Άκη λίγο πριν πάει στην πρώτη δημοτικού (είχε μια δυσκολία στην άρθρωση του σ και των διπλών συμφώνων), ανακάλυψα παιδιά που πήγαιναν χρόνια στον ίδιο παιδικό σταθμό και παιδάκια από γνωστές μας οικογένειες που πήγαιναν εκεί για διάφορες μαθησιακές δυσκολίες. Και απλά ντρεπόντουσαν να το πουν. Μου φάνηκε απίστευτο…

      Το θέμα δε είναι πολύ πιο πολύπλοκο, μια και σύμφωνα με τους ανθρώπους που ασχολούνται με τα παιδιά, η δυσλεξία είναι απλά ένα κομμάτι από ένα σύνολο μαθησιακών δυσκολιών, σε ένα τοπίο αρκετά «θολό». Και συνήθως δεν είναι καθόλου εύκολο να προσδιορίσεις τι ακριβώς συμβαίνει, πολλά από τα συμπτώματα είναι κοινές συμπεριφορές υπερδραστήριων ή εξαιρετικά «διαφορετικών» παιδιών, χωρίς να έχουν κάτι άλλο. Άσε που η δυσλεξία δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει σαν «δυσκολία» ξεχωριστή και ότι δεν είναι μέρος άλλων. Και υπάρχουν δάσκαλοι «ειδικής αγωγής» -και στα δημόσια σχολεία- που «αναγνωρίζουν» αυτά τα παιδιά, και υπάρχουν και δάσκαλοι και καθηγητές που ενδιαφέρονται και ενημερώνονται, αλλά είναι λίγοι.

      Να ξέρετε πάντως ότι είναι μάλλον κληρονομικά, και ότι μέχρι τώρα σε μεγαλύτερο ποσοστό εμφανίζονται σε αγόρια.

      Φιλί.

      Καλό βράδυ σε όλους :)

      Fwtino_Asteraki
      12 Αυγούστου 09 στις 3:42

      Ναι οντος το τοπιο τις δυσλεξιας ειναι «θολο»,οπως λενε ειναι δυσκολο-αδυνατο να βρεθουν 2 δυσλεκτικα ατομα που να μοιαζουν τοσο τα συμπτωματα οσο και γενικοτερα για αυτο η δυσλεξια αποτελει κομματι που ειναι αυτη καθε αυτο και χρειαζεται ιδιαιτερη προσοχη και λειπα ανα ατομο και καθε περιπτωση ειναι ξεχωριστη!
      Ειναι σημαντικο νομιζω να τονιστει αυτο το ΜΑΛΛΟΝ στο θεμα τις κληρονομικοτητας διοτι δεν ειναι συγουρο ακομα αν εχει να κανει με αυτο ακομα ερευνατε απ οτι ξερω..
      Και αν θυμαμαι καλα η αναλογια κοριτσια αγορια ειναι 1 προς 4 αγορια

      Καληνυχτες και ονειρα γλυκα σε ολα τα παραμυθοπαιδακια μακια!

      Κυρία φουφού
      12 Αυγούστου 09 στις 9:54

      «Τα παιδιά που την παρουσιάζουν δυσκολεύονται στο διάβασμα και στο γράψιμο και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί. Κυρίως όταν ξέρουν ότι είναι το ίδιο έξυπνα όσο και οι φίλοι τους. Έτσι η δυσλεξία τους γίνεται πραγματική πηγή δυστυχίας.

      Απ τις τρεις προτάσεις σου αυτές , που για μένα είναι σημαντικά κλειδιά στο θέμα, λέω να ξεκινήσω Παραμυθά μας :) κι απ το θολό του δυσλεκτικού τοπίου που λέει και ταστεράκι και το νατασσάκι…το τοπίο είναι σίγουρα θολό, μας λείπουν πληροφορίες και μέχρι να τις βρούμε…πρέπει να δούμε τι έχουμε σίγουρο γιαυτά τα παιδιά

      Και λέω Παραμυθά είναι αυτά που λες, ειδική δυσκολία στήν ανάγνωση και τη γραφή και…κιλά δυστυχίας

      Και τι θα με βοηθήσει να μειώσω τή δυστυχία μου, που για μένα είναι και το πιο σημαντικό…να μου πουν γιατί είμαι δυσλεκτικός; ή να μου εντοπίσουν πού ακριβώς δυσκολεύομαι, γράμματα, συλλαβές, πώς τις διαβάζω πώς τις γράφω, τι συγχέω, τι παραλείπω, τι αλλάζω…και να μου δείξουν δρόμο… να με διδάξουν με πρόγραμμα κομμένο και ραμμένο για μένα πώς να μειώσω τις δυσκολίες μου και να φτάσω στο επιθυμητό;

      Για να το πω αλλιώς πώς θα με βοηθήσει ένα τεστ σαν του κ. Παυλίδη, μετά το οποίο θα μου πουν ότι τα μάτια μου, όταν προσπαθώ να διαβάσω δεν ακολουθούν μια ομαλή πορεία προς τα μπρος…άλλά πάνε μπρος πίσω, πηδώντας λέξεις και συλλαβές και άρα είμαι δυσλεκτικός. Και αν μου το πουν… και με κάποιο τρόπο με ειδοποιούν την ώρα που διαβάζω… πώς θα πείσω τα μάτια μου νακολουθήσουν μια ομαλή πορεία προς τα μπρος, που θα με βοηθήσει να διαβάζω καλύτερα;

      Τα μάτια μου πάνε έτσι γιατί είμαι δυσλεκτικός ή επειδή τρέμω τις λέξεις γιατί δε μπορώ να τις διαβάσω ;

      Να μην σας κουράσω άλλο, ελπίζω να έγινε κατανοητό τι θέλω να πω…στο μόνο που βοηθάει για μένα ένα τέτοιο διαγνωστικό τεστ είναι να μπορέσει το παιδί να δώσει προφορικές εξετάσεις…παγκόσμια πρωτοτυπία η χώρα μας, σόλες τις άλλες τα δυσλεκτικά παιδιά γράφουν το διπλάσιο χρόνο απ τους συμμαθητές τους.

      Τη διάγνωση αυτή, όμως μπορεί το παιδί να την πάρει κι απ τα ΚΔΑΥ, δωρεάν, αφού αξιολογηθεί με έττερους τρόπους αξιολόγησης

      Να σαι καλά παραμυθά μας, που ανέδειξες τη δυστυχία απ την απόρριψη, που βιώνουν αυτά τα παιδιά μέσα στα σχολειά μας :)

      dimitrisp
      12 Αυγούστου 09 στις 16:33

      ποτέ δε θεώρησα και ούτε θεωρώ κάποιον ανώριμο από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο και από το ίδιο με εμένα ως το διαφορετικό…
      η λέξη ανώριμος ήταν στην αρχική διάγνωση και σίγουρα είναι μια λέξη που σημαδεύει…
      οι συνεδρίες προτάθηκαν από τους ειδικούς για επιπλέον ψυχολογική υποστήριξη του παιδιού αλλά νομίζω εκτός το οικονομικό όφελος γι’αυτούς είναι και μια ευκαιρία να ερευνήσουν τα παιδιά μας μια και η επιστήμη ειδικά στο κεφάλαιο εγκέφαλος-ψυχολογία κινείτε σε ρηχά και θολά νερά…εδώ να σημειώσω ότι δεν κατηγορώ σε καμιά περίπτωση τους επιστήμονες από το εργαστήρι λογοθεραπείας για εκμετάλευση ή οτιδήποτε άλλο αντίθετα είχαμε μια καλή συνεργασία 3-4 χρόνια που είχε σκοπό την όσο καλύτερη ένταξη του παιδιού στο σχολείο…όμως σίγουρα δεν υπάρχει συνταγή και το τοπίο είναι ομιχλώδες.
      από 3-4 συνεδρίες με τους παιδοψυχολόγους περάσαμε και εμείς σα γονείς αλλά όλοι αναλυτής και αναλυόμενοι βρισκόμασταν σε μια προσπάθεια αλληλοκατανόησης που όμως δεν προσέφερε πολλά γιατί ο καθένας το έβλεπε απο την πλευρά του διαφορετικά…
      κάποια στιγμή όταν βρεις΄τη δύναμη και βάλεις το χέρι σου επάνω στην πληγή καταλαβαίνεις , κατανοείς και μπορείς να πάψεις πια να μαστιγώνεις και να μαστιγώνεσαι…
      δεν καταλαβαίνω τη χρησιμότητα της επανάληψης των τεστ από τη στιγμή που κάποιος είναι δυσλεκτικός …αν μπορείς εξήγησέ μου φωτεινό αστεράκι και σ΄’ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου.
      αυτό που έχω να καταθέσω από την εμπειρία που είχα και συνεχίζω να έχω είναι ότι σε καμιά περίπτωση δε πρέπει κανείς να ταράζεται και να καταβάλλεται από οποιεσδήποτε διαγνώσεις οποιονδήποτε ειδικών …χωρίς να ισοπεδώνω κανέναν,χωρίς να μειώνω κανέναν αμφισβητώ τα πάντα …και πάλι απότην αρχή.
      εύχομαι σε όλους καλό απόγευμα!

      Fwtino_Asteraki
      12 Αυγούστου 09 στις 17:51

      Μια γλυκια καλησπερα και απ μενα!

      Φιλη Κυρία φουφού ναι ειναι μια αποψη και αυτη αλλα θα μου επιτρεψεις να διαφωνησω μαζι σου διοτι δεν τιθεται μονο θεμα βελτισωσης η οχι και λειπα απ το θεμα τις δυσλεξιας οσο ενα απ τα βασικοτερα κομματια ειναι ο ψυχολογικος τομεας…Π.χ. ασχετα με την δυσλεξια αν εσυ εκανες κατι και οι αλλοι γελουσαν μαζι σου η αν εβλεπες οτι προσπαθουσες να κανεις κατι που θεωρουσες αξιολογο για σενα και οσο και αν προσπαθουσες δεν απεδιδες τοσο ψυχολιγικα δεν θα επεφτες?Πιστευω πως ναι..Εκτος αφου θα ηθελες να κανεις κατι για να το διορθωσεις…αποψη μου ετσι..Δευτερον αν εσυ,χτυπα ξυλο,χτυπαγες το ποδι σου δεν θα πηγαινες στο γιατρο,στους καλυτερους γιατρους για να το δουν και να το βοηθησουν να γινει πιο συντομα και πιο ευκολα οπως πρωτα?Νομιζω πως καπως ετσι ειναι και με το θεμα της δυσλεξιας…

      Φιλε dimitrisp απλα μου «χτυπησε» καπως η λεξη ανοριμος για αυτο το σχολιασα ετσι…Μαλιστα καταλαβα απολυτα αυτο που ειπες σε ευχαριστω για την εξηγηση..απλα ηθελα να μαθω αν ηταν στο ολο συνολο η δικιας σας ενεργια ο παιδοψυχολογος.Ειμαι λιγακι μικρουλα σε ηλικια και πολλες φορες δεν ειμαι σε θεση να καταλαβω τους γονεις-ασχετα του οτι ο καθενας σκεφεται διαφορετικα-για αυτο και ρωτησα.Πολυ μου αρεσε αυτο που ειπες «κάποια στιγμή όταν βρεις…….να μαστιγώνεσαι» ακουγεται πολυ σωστο μακαρι να ναι και αληθεια..Ελπιζω να το ανακαλυψω..Δεν ξερω γιατι ακριβως να γινει επανεξεκταση και λειπα μετα απ καποιο χρονικο διαστημα στο ακουσα ψαχνοντας για το θεμα..και υπεθεσα οτι ισως επειδη το θεμα της δυσλεξειας ειναι τοσο «λαβυρινθοδες» τοσο «θολο» ως ενα σημειο καθως και τα συμπτωματα και λειπα ειναι εξατομικευμενα για καθε ατομο ξεχωρισα μηπως για αυτο το λογο προτινεται το θεμα τις επανεξετασης..Και απ οτι εμαθα εδω ατομα παρακολουθουνται απ τα Κ.Δ.Α.Υ. ακομα και αφου τελειωσουν το σχολειο..αλλα οντας εκτος του θεματος ειπα μηπως ξερεις εσυ κατι παραπανω..Εγω σε υπερευχαριστω για την απαντηση σου!
      Καλο απογευματακιιιιιιιιιιιιιιιι σε ολα τα παιζακια χιχι! μακια! :)

      να-τασσσσάκι
      12 Αυγούστου 09 στις 20:16

      @ Φωτεινό Αστεράκι, δίνεις λάθος παράδειγμα – η δυσλεξία ΔΕΝ είναι αρρώστια για να την αντιμετωπίσεις όπως το σπασμένο πόδι. Και η κυρία Φουφού λέει ότι δεν αρκεί/ δεν έχει νόημα να σου πουν τι έχεις, να γίνει απλά η διάγνωση, να σου βάλουν την «ταμπέλα» (πολλοί, με τα τεστ αυτό ακριβώς κάνουν). Το σημαντικό είναι να σου δείξουν τον καλύτερο τρόπο να το αντιμετωπίσεις, ό,τι κι αν είναι αυτό. Και να σε βοηθήσουν να καταλάβεις τι σου συμβαίνει, και κυρίως να σου πουν ότι μπορείς να τα βγάλεις πέρα όπως και οι υπόλοιποι.

      @ Δημήτρη μας, είναι όντως «βαρύ» και για τους γονείς. Και θέλει κουράγιο και στήριξη, αυτό είναι η αλήθεια.

      Τις καλησπέρες μου σε όλους σας

      Παπαστρατής Ιωάννης
      12 Αυγούστου 09 στις 22:01

      Δεν έχω καμία ενημέρωση επί του θέματος ώστε να μπορώ να εκφέρω σωστή και τεκμηριωμένη άποψη.Ξέρω κάποια γενικά πράγματα.Τώρα που το σκέφτομαι ξέρω μόνο ένα πράγμα.Ότι ένα πρόβλημα των δυσλεκτικών είναι ότι δε μπορούν να γράψουν καλά.Δεν έχω ψάξει εις βάθος τι άλλα συμπτώματα έχουν τα άτομα με δυσλεξία επειδή δεν έχει υπάρξει στον οικογενειακό η φιλικό-κοινωνικό μου περίγυρο,ώστε να έχω εμπεριστατωμένη και σαφή πληροφόρηση.Ακριβώς και για αυτό τό λόγο δε μπορώ ούτε να επικροτήσω όυτε να απορρίψω οποιαδήποτε από τις παραπάνω απόψεις.

      Σίγουρα υπάρχει ψυχολογικό κόστος και για το παιδί και για τους γονείς του.Το να μαθαίνουν οι γονείς ότι το παιδί τους έχει δυσλεξία σίγουρα στην αρχή είναι άσχημο.Σε αυτή τη περίπτωση χρειάζονται βοήθεια και δύο πλευρές.

      Από τη μία έχουμε το παιδί που,σε περίπτωση που η δυσλεξία ανακαλυφτεί σε μικρή ηλικία,είναι απλά ακατόρθωτο να κατανοήσει τι συμβαίνει.Θα το καταλάβει σταδιακά κατά τη πάροδο των σχολικών του χρόνων στο βαθμό που μπορεί να γίνει αντιληπτή η δυσλεξία από το κάθε παιδί.Δε βλέπω το λόγο όμως γιατί το παιδί να είναι ανώριμο όπως είπαν κάποιοι ειδικοί στον Δημήτρη για το γιο του.Ο δυσλεκτικός δεν είναι χαζός.Μπορεί να είναι και πανέξυπνος και όσο ώριμος χρειάζεται για την ηλικία του.Έχω φίλο δυσλεκτικό πού ήταν καί καλός μαθητής και ώριμος.

      Οι γονείς από την άλλη προχώρουν σε έναν δρόμο παραπλήσιο με αυτόν του παιδιού.Χρειάζονται,όπως και το παιδί,ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν ποιο δυναμικά το «πρόβλημα».Και παράλληλα σωστή ενημέρωση ώστε να γίνει όσο πιο ορθή αξιολόγηση τι επιπέδου και μορφής δυσλεξίας έχει το παιδί τους.Και να μπορούν να βοηθήσουν καλύτερα και το ίδιο το παιδί.Ίσως,ενδόμυχα,να υπάρχει και ο φόβος ότι τό παιδί τους στο σχολείο,ίσως,γίνει δακτυλοδεικτούμενο.Γιατί το «διαφορετικό» πάντα τρομάζει και διεγείρει ποικίλες αντιδράσεις από τον κοινωνικό και,μερικές φορές,οικογενιακό περιβάλλον.

      Αυτό συμβαίνει γιατί στην Ελλάδα έχουμε ελλειπή ενημέρωση σε πολλά θέματα περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά.Οι Έλληνες δε καθόμαστε να ασχοληθούμε,σε επίπεδο ενημέρωσης,με θέματα που δε μας αφορούν σε προσωπική βάση.Γιατί περιμένουμε πρώτα να δημιουργηθεί το πρόβλημα και μετά να το ψάξουμε.Αθάνατη Ελληνική «λογική».Εννοείται βεβαίως ότι το μόνο που πετυχαίνουμε έιναι να «φάμε» τα μούτρα μας.

      Να-τασσσάκι απορώ γιατί σου φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι οι γονείς των άλλων παιδιών,συμμαθητών του Άκη, στο παιδικό σταθμό δεν είχαν μιλήσει για τις μαθησιακές δυσκολίες των δικών τους παιδιών.Δεν νομίζω ότι το «ντρεπόντουσαν είναι ο σωστός όρος.Μάλλον ανησυχία και φόβος ήταν παρά ντροπή.Το κάθε ζευγάρι γονιών αντιμεωπίζει διαφορετικά το θέμα.Στη Ελλάδα θα μας κυνηγάει,εσαεί,ο φόβος του τι θα πει ο κόσμος.Από το πιό απλό πράγμα μέχρι το πιο περίπλοκο(όπως η δυσλεξία).

      Αυτό το «μικρό» λογύδριο αναλυεί αποκλειστικά τις απόψεις του γραφόντα έχοντας ως βάση το post του Νίκου και τα σχόλια των υπολοίπων παιδακίων της Παιδικής Χαράς μας.

      Fwtino_Asteraki
      13 Αυγούστου 09 στις 0:07

      Φιλη να-τασσσσάκι ναι ισως να εχεις δικιο για το παραδειγμα συγουρα ειναι παρατραβηγμενο απλα προσπαθησα να βρω κατι απλο κοινο και οσο γινεται περισσοτερο κατανοητο μαλλον αστοχισα..Και συμφωνω για την επεξηγηση..εγω αλλο καταλαβα διαβαζοντας το και αν παρερμηνεψα ζητω συγνωμη δεν ειχα τετοια προθεση..

      Φιλε Παπαστρατή Ιωάννη συμφωνω μαζι σου οτι αν ενα παιδι ειναι μικρο δεν καταλαβαινει ευκολα το ολο θεμα μα μπορεις να του εξηγησεις καπως να του πεις καπως να το παρεις με το καλο και αν δεν ακουστει υπερβολικα λαθος η λεξη να το ξεγελασεις καπως..Οταν το παιδι ομως ειναι σε μια Α ηλικια αρκετα μεγαλο ωστε να καταλαβαινει-η ακομα και ενηλικας που τοτε τα γιατι τα πως και αλλες τετοιες ερωτησεις οχι μονο δεινουν και περνουν αλλα δυστηχως και «αθελα» τους κοκαλα τσακιζουν τι κανεις???Πως το πειθεις οτι δεν εχει κατι??Πως του εξηγεις?Πως το βοηθας ψυχολογικα αν εχει- που μαλλον θα εχει αναλογες εμπιριες μιας και το θεμα τις δυσλεξιας αν υπαρχει δεν χανεται-Ειναι αλλα εκει περισσοτερο μπλεξιμο υποθετω..
      Οσο για τους γονεις ναι συμφωνω θελουν και αυτοι ψυχολογικη υποστηριξη αλλα πανω απ ολα νομιζω πως ιδιαιτερα οι γονεις,οπως και σχεδον σε ολες τις καταστασεις που αφορουν τα παιδια τους,πρεπει να συγκρατησουν τον πανικο τους…Να μαθουν,να ψαξουν ολοι μαζι το θεμα..και φυσικα να βοηθησει ο ενας τον αλλο..Οσο επικρατει πανικος μονο λαθος αποφασεις ενεργιες απομακρυνση των γονιων απ το παιδι τσακωμοι ισως και απ τα χειροτερα νομιζω ειναι να χαθει η εμπιστοσυνη και απ τις δυο μεριες..Το παιδι ναι ειναι παιδι μα ο γονιος πρεπει νομιζω να εχει καποια Α ηνια χωρις οστοσο να πνηγει το παιδι..
      Οπως παλια ετσι και σημερα σε κατι τετοια θεματα το διαφορετικο ισως λειτουγει δυστηχως ως κατι το «τρελο» κατι απ το «οποιο» πρεπει να «προσταστευτουμε» αυτο νομιζω ειναι κατι που μεγαλωνει και κανει πιο δυσκολο το ολο προβλημα…Καθως ισως πολλοι αν και ξερουν που θα βρουν τις πληροφοριες και τα λειπα που θελουν δεν ενεργουν ετσι…μην μαθευτει και «παθουν ζημια»!!!!

      Αυτα για σημερα χιχιχ! καληνυχτες και ονειρα γλυκα σε ολα τα παραμυθοπαιδακια!Μακια πολλααααααα

      Παπαστρατής Ιωάννης
      13 Αυγούστου 09 στις 21:21

      Φίλη Fwtino_Asteraki.Πιστεύω πως σε μεγαλύτερη ηλικία τα πράγματα είναι πιο απλά.Όταν λέω πιο απλά εννοώ μόνο από την πλευρά κατανόησης του προβλήματος από τον δυσλεκτικό.»Θεωρητικά» ένας ενήλικας θα το αντιμετωπίσει διαφορετικά από ένα μικρό παιδί.Γιατί θα έχει την ωριμότητα και τη καλλιέργεια μυαλού να το κατανοήσει πιο εύκολα.Όσον αφορά το ψυχολογικό κόστος δε νομίζω ότι έχει να κάνει με την ηλικία.Απλά ίσως το μικρό παιδί,λόγω ηλικίας,δε μπορει να κατανοήσει το ψυχολογικό αντίκτυπο που έχει εξαιτίας αυτού που του συνεβει.

      Όσο μεγαλώνεις και αποκτάς εμπειρίες και βιώματα κατανοείς και ερμηνεύεις πιο εύκολα τα διάφορα προβλήματα που υπάρχουν στο κόσμο.Γιατί έχεις τη γνώση.Κάτι που δεν έχει το μικρό παιδι.

      να-τασσσάκι
      13 Αυγούστου 09 στις 23:12

      Μια και βλέπω ότι η κουβέντα συνεχίζεται, και μια και έχω ασχοληθεί λίγο -αφού όταν μεγαλώνεις παιδιά ή ασχολείσαι με αυτά, καλό είναι να ενημερώνεσαι για ό,τι μπορεί να συναντήσεις.

      Σας αντιγράφω από εδώ:

      Το International association of dyslexia αναφέρει: «Η δυσλεξία δεν είναι ασθένεια, δεν έχει καμιά θεραπεία» βασιζόμενοι πάνω σ΄ αυτό αλλά και στο γεγονός ότι καμιά διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν έχει αναγνωρίσει μέχρι σήμερα κάποια συγκεκριμένη μέθοδο θεραπείας της δυσλεξίας, σας εφιστούμε την προσοχή. Ιδιαίτερα για όλα αυτά τα κέντρα «αξιολόγησης, υποστήριξης -και σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη και- θεραπείας!» τα οποία ξεφυτρώνουν καθημερινά στις γειτονιές μας.

      Κάθε βοήθεια είναι χρήσιμη, κάθε άτομο που θα καθίσει ν” ασχοληθεί με υπομονή και γνώση θα μπορέσει να βοηθήσει το δυσλεξικό παιδί, έφηβο ακόμη κι ενήλικο. Μην περιμένετε θαύματα, θα είναι σα να ζητάμε να αλλάξει κάποιος τη δομή και τη λειτουργία ενός διαφορετικού εγκεφάλου.

      Καθίστε με υπομονή και οπλισμένοι με γνώση δίπλα στο δυσλεξικό παιδί, έχει περισσότερη ανάγκη να βοηθηθεί στο τομέα του σχολείου από άλλα παιδιά, γι αυτό μην τα φέρνετε ποτέ σε σύγκριση με άλλους, είναι ένα απ΄ τα μεγαλύτερα λάθη που όλοι έχουμε κάνει και πιθανότατα να κάνουμε ακόμη.

      όσοι ενδιαφέρονται για περισσότερα, ας μπουν στη σελίδα -είναι πολύ κατατοπιστική. Και εδώ θα βρείτε κι άλλες, ελληνικές και ξενόγλωσσες σελίδες για το θέμα.

      Να πω μονάχα φίλε μου Γιάννη ότι εδώ κάνεις λάθος: Είναι το ίδιο δύσκολο για ένα μικρό παιδί και έναν ενήλικα, όταν «δει» ότι έχει κάποιο πρόβλημα που δεν το καταλαβαίνει. Και ίσως για έναν πιο μεγάλο να είναι πιο δύσκολο να αποδεχτεί ότι μέχρι τώρα στη ζωή του είχε κάποιο «πρόβλημα» που δεν το είχε καταλάβει. Σκέψου μόνο ότι

      η δυσλεξία είναι η δυνατότητα που έχει κάποιος να “δει” πολυδιάστατα, την συνολική εικόνα, ή από οποιαδήποτε θέση κάθε φορά. Η δυνατότητα να σκέφτεται με εικόνες και να καταχωρούνται αυτές οι εικόνες ως πραγματικές. Κατά συνέπεια, αναμιγνύεται η δημιουργική σκέψη με την πραγματικότητα αλλάζοντας πολλές φορές αυτό που βλέπει ή ακούει.

      Φαντάσου λοιπόν έναν άνθρωπο που έχει φτάσει σε μια ηλικία και έχει συνηθίσει να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο, και νομίζει ότι απλά έχει δυσκολίες στην ανάγνωση και στην ορθογραφία, και ξαφνικά του βάζουν μια «ταμπέλα» και του λένε ότι πρέπει να μάθει να λειτουργεί αλλιώς…

      Επίσης, να μου επιτρέψεις να διαφωνήσω και στο προηγούμενο σχόλιό σου: οι άνθρωποι που συνάντησα να κάνουν θεραπεία για τις μαθησιακές δυσκολίες των παιδιών τους, από ντροπή δεν το έλεγαν στους υπόλοιπους. Φόβο και αγωνία και ανησυχία ένιωθαν σίγουρα για τα παιδιά τους, αλλά το «με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος» κυρίως ντροπή δείχνει. Ντροπή γιατί έχουν ένα παιδί «διαφορετικό». Και τη μεταφέρουν και στα παιδιά τους, και πάει αλυσίδα. Και όλα αυτά -φόβος, ντροπή, ανησυχία- πηγάζουν από την άγνοια, μια και δεν φροντίζει κανείς να ενημερώσει τους ανθρώπους γι” αυτό. Κι εγώ, για να πω την αλήθεια, αν δεν είχε τύχει η εμπειρία μου με τον Άκη και αν μια από τις καλύτερες φίλες μου δεν ήταν δασκάλα ειδικής αγωγής, όπως λέγονται, πιθανόν να μην ήξερα τίποτε απ” αυτά.

      Καλό βράδυ σε όλους :)

      Fwtino_Asteraki
      14 Αυγούστου 09 στις 3:52

      Φιλε Παπαστρατή Ιωάννη «διαφωνω» και παλι μαζι σου-και οπως ειναι αναμενομενο συμφωνω με αυτο που λεει το να-τασσσάκι- για ενα μεγαλο ατομο ειναι πιο δυσκολο το ολο θεμα..π.χ.-ελπιζω να μην ειναι τελειως εκτος το παραδειγμα,ειναι λιγακι παραπερα αλλα οκ νομιζω θα βοηθησει να καταλαβεις τι θελω να πω- ενα παιδι σε μικρη ηλικια ξερει οτι 1δαχτιλακι και 1 ακομα δαχτυλακι-οπτικος ειναι δυο- αρα το αποτελεσμα ειναι 2………..Ενα μεγαλυτερο ατομο ξερει προσθεση 1+1=2(ξερει τα συμβολα,ξερει τις πραξεις ολες,ξερει πως να γραφει ολα αυτα,ξερει να κανει το αθρισμα και ολα τα συναφι παρ ολο που κοιταντας τα χερια του ισως καταλαβει το ιδιο με το μικρο παιδι)…Θελω να πω οτι ενας μεγαλος εχει αλλες πιο δυσκολες σε ανατροπη παραμετρους για την ζωη του καθως και ισως και αναλογες εμπιριες για το θεμα…-π.χ. αν εγω κανω ενα «λαθος» μπροστα σε κοσμο και αυτοι γελασουν μαζι μου δεν το ξεχναω ποτε! Παντα θα το θυμαμαι και παντα θα προσεχω και ισως ζω με το «κινδυνο» αυτου..-
      Φιλη να-τασσσάκι καταρχας σε ευχαριστω για τα κομματια που προσθεσες νομιζω ειναι ιδιαιτερα σημαντικες πληροφοριες για τον καθενα μας..Απ τα πιο περιεργα του θεματος νομιζω ειναι «Η δυνατότητα να σκέφτεται με εικόνες και να καταχωρούνται αυτές οι εικόνες ως πραγματικές» αυτο…προσωπικα εμενα μου φανταζει πολυ μπερδεμα…Θα ηθελα να πω επισης πως συμφωνω μαζι σου,οταν καποιος εχει ενα παιδι » διαφορετικο» και λειτουργει ετσι αθελα του δυστηχως του μεταβιβαζει κατι πολυ μεγαλυτερο απ οτι εχει..καθως και του δημιουργει την αισθηση να θελει να «κρυβεται» ισως και το ιδιο ασχετα αν εκεινο ξερει οτι ειμαι ΜΙΑ ΧΑΡΑ!Τελος εκτος απ την αγνοια και λειπα που λες οτι ισως πηγαζουν ολα αυτα οτι δυστηχως υπαρχουν μερικοι ανθρωποι ασχετα με την μορφωση τους η οχι..που ακομα και αν τους εξηγησεις κατι…ακομα και αν λεν-βλεπεις οτι δειχνουν να το καταλαβαν πραττουν εντελως αντιθετα…λες και δεν ξερουν τιποτα για ολο ζητημα που «μολις» τους εξηγησες…νομιζω ειναι αρκετα σκληρο αυτο για ολους..

      Καληνυχτα σε ολα τα παραμυθοπαιδακια με μακια πολλα πολλα και αγκαλιτθεθ! :)

      dimitrisp
      14 Αυγούστου 09 στις 12:18

      καλό μας νατασσακι το χειρίστηκες «μαστορικά» το θέμα με όλες αυτές τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες που αναφέρεις στο σχόλιό σου , να” σαι καλά!
      να ευχηθώ σε όλους υγεία και χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν και να περνάτε καλά αυτές τις λίγες μέρες καλοκαιρινής ξενοιασιάς που απομένουν!
      και να ένα τραγουδάκι μαζί με ένα αληθινό φιλί για όλους!

      http://www.youtube.com/watch?v=jR9jQbiEwbk&feature=related

      Fwtino_Asteraki
      14 Αυγούστου 09 στις 14:29

      Χαρα υγεια και ευτηχεια και σε σενα dimitrisp και παντα με χαμογελα και αγαπη!Να σε καλα! σε ευχαριστουμε πολυ πολυ! Μακια! :) Καλα να περνας!

      να-τασσσάκι
      14 Αυγούστου 09 στις 15:11

      @ Φωτεινό αστεράκι χαρά μου να βοηθάω, όπως μπορώ. Ναι, έχεις δίκιο -είναι εντυπωσιακό αν το σκεφτείς, αλλά είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα: οι άνθρωποι με δυσλεξία «σκέφτονται» με εικόνες, και δυσκολεύονται να τις «μεταφράσουν» σε σύμβολα, όπως οι υπόλοιποι -αυτή περίπου είναι η περιγραφή. Γι” αυτό και η δυσκολία τους είναι στο γραπτό κυρίως λόγο.

      Για όλα τα ζητήματα των μαθησιακών δυσκολιών, πάντως, επιμένω ότι μεγάλο ρόλο παίζει η ενημέρωση -η γνώση, που βοηθάει να μειωθούν οι φόβοι, τα άγχη και όλα τα άλλα αρνητικά συναισθήματα που ακολουθούν συνήθως. Και θέλει πολύ αγάπη και πολύ υπομονή, για να μπορέσεις να βοηθήσεις.

      @ Δημήτρη, τι νομίζεις, τσάμπα τα πήρα τα «γαλόνια» ??? :lol: :lol: :lol:
      (υπέροχο το ποίημα/τραγούδι :) και νομίζω μαθαίνουμε σιγά σιγά ;) )

      Φιλιά κι από μένα σε όλους σας, να περνάτε καλά όπου κι αν είστε :)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      14 Αυγούστου 09 στις 16:28

      Κορίτσια μη μαστιγώνετε!!! :lol: :lol: Πρώτα από όλα έχετε δίκιο!!!Συμφωνώ και επαυξάνω.Fwtino_Asteraki μια παράκληση μόνο.Σκέτο Γιάννης από δω και πέρα.Εξάλου εδώ μέσα είμαστε όλοι μια παρέα!!

      Δημήτρη μου τί να πω για το τραγούδι.Ο Αρχάγγελος της Κρήτης εδώ και δυό χρόνια είναι από τους αγαπημένους μου.Είδικα αυτό πού είναι σε ποιήση Ρίτσου,και αφήγηση του ίδιου,είναι από τα καλύτερά του!!!Ε Να-τασσσΆκι;Η Γυναίκα του και ο γιός του έχουνε δισκοπωλείο στη στοά Πεσματζόγλου στη Πανεπιστημίου.

      Δημήτρη να “σαι καλά και ανταποδίδω τις ευχές.Τις ίδιες ευχές και για την υπόλοιπη παρέα μας.Και το Μαράκι.

      Να-τασσσΆκι πολύ σωστή.Μόνο η σωστή ενημέρωση φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα ενημέρωση.

      Fwtino_Asteraki
      15 Αυγούστου 09 στις 1:03

      Καλησπερες καλησπερες σε ολα τα παιζακια παλι :)

      Να-τασσσάκι πιστεψε με το καταλαβαινω απολυτα αυτο…ειναι «εκπληκτικο» μα ταυτοχρονα και απιστευτα δυσκολο να εκφραστεις!Ναι η γνωση ειναι ενα βασικο σκαλοπατι αλλα θα πρεπει να θελεις και να αποδεχτεις το ολο θεμα…Πολλες φορες γνωριζεις πραγματα για ενα θεμα μα εφοσον δεν το αποδεχεσαι ειναι σαν να μην τα γνωριζεις καθολου…Οσο για την αγαπη και την υπομονη συγουρα αυτα ειναι οι καλυτεροι συμαχοι για ολα!

      Ενταξει Γιαννη απο ζω και περα Γιαννης με το μαντιλη σου χιχι!Αστειευομαι απλα…χιχι!Σε ευχαριστω…

      Καλο βραδακια σε ολα τα παραμυθοπαιδακια με πολλα μακια και αγκαλιτθεθ! :)

      Nelli Nezi
      17 Αυγούστου 09 στις 12:47

      Για το όνομα στην εφημερίδα , έχω κάποιες αντιρρήσεις….όχι ότι αμφισβητώ, τις ικανότητές του….αλλά αμφισβητώ την τόση εμπορευματοποίηση του προβλήματος . Μου θυμίζει κάτι σε…»άντε…όσους πιάσουμε! Όσους πελάτες τραβήξουμε»….και μετά βαράμε στο ψαχνό. Ναι, η δυσλεξία είναι δώρο….αλλά τα δώρα χαρίζονται να τονίσω!

      Δεν ακριβοπληρώνονται την τρέλα μου μέσα!

      Η δυσλεξία για να εκληφθεί ως δώρο εν ολίγοις….πρέπει να τα σκάσεις χοντρά . Το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι «στ αρ……α μας» . Ψάχνεις τρόπους έξω από τα πλαίσια της δημόσιας παιδείας για να βρεις λύση , κι εκεί συναντάς την απόλυτη εκμετάλλευση.

      Συνεπώς ο τίτλος έπρεπε μάλλον να είναι » Η δυσλεξία είναι δώρο για τα πλουσιόπαιδα» …ή αλλιώς…»Γονείς στήστε κ….ο ….για να χαρείτε το δώρο της δυσλεξίας που ήρθε στην οικογένειά σας» !

      Αντε, τα πήρα τώρα!

      Παραμυθούληηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη σματς σμουτς! :-P

      Nelli Nezi
      17 Αυγούστου 09 στις 13:01

      Και για να το συνεχίσω , ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ, που ήταν η Παιδεία στην εποχή σου παραμυθούλη, όσον αφορά γενικευμένα το θέμα «μαθησιακές δυσκολίες» .

      Και τότε, υπήρχαν παιδιά , που είχαν δυσλεξία ή άλλες μαθησιακές δυσκολίες και τα έλεγαν κούτσουρα και ξύλα απελέκητα και τα σταματούσαν από το σχολείο γιατί τάχα μου «δεν τα έπαιρναν» !

      Τώρα εξευγενιστήκαμε τρομάρα μας και δεν τα στιγματίζουμε τα παιδάκια έτσι ….τουλάχιστον εμφανώς ….γιατί προσωπικά έχω ακούσει κι εκπαιδευτικούς να μιλάνε με τέτοιους χαρακτηρισμούς για παιδιά που δυσκολεύονται και φυσικά παραιτούνται των προσπαθειών τους.

      Ούτε σταματάμε τα παιδιά από το σχολείο. Τα αφήνουμε να συνεχίζουν το μαρτύριό τους.
      Γιατί ναι, μαρτύριο είναι για τα καημένα τα παιδιά , να μην μπορουν να συμβαδίσουν με την υπόλοιπη τάξη, με το να πασχίζουν να καλύψουν τα κενά, με το να πέφτει η αυτοεκτίμησή τους στα τάρταρα …

      Και έρχεται το υπουργείο και τα ΚΔΑΥ να σου κλείνουν ραντεβού μετά από δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια….με το να σου δίνουν ένα χαρτί που να ορίζει την προφορική εξέταση ως μέθοδο εξετάσεων τουλάχιστον όσον αφορά τη δυσλεξία κι άντε…όξω απ την πόρτα. Αν θες παραπανω….πλήρωνε μαλάκα.

      «Πού θα τα βρεις; Και τι μας νοιάζει εμάς ρε; Εμείς το καθήκον μας το κάναμε! Κάναμε τη διάγνωση!»

      Τέλος πάντων, έχω όρεξη να βρίσω χοντρά τώρα και το σταματώ εδω για να κρατήσω το επίπεδο ψηλά, εκεί που θα έπρεπε να το κρατήσουν κι όλοι οι μαλακουπεύθυνοι .

      Fwtino_Asteraki
      17 Αυγούστου 09 στις 23:42

      Γμτ δηλαδη οταν τα ειχα γραψει ολα και τελειωνα το pc εκανε τα μαγικα του και αντε παλι απ την αρχη! τι να κανουμε χιχι! :)

      Φιλη Nelli Nezi θα μου επιτρεψεις να διαφωνησω μαζι σου στο οτι «Η δυσλεξία για να εκληφθεί ως δώρο εν ολίγοις….πρέπει να τα σκάσεις χοντρά.» Δεν σου ειπε κανεις αν εχεις δυσλεξια και λειπα να πληρωσεις για να προκοψεις…Περα απ μια διαγνωση για το αν εχεις η οχι,κατι το οποιο ξερω οτι γινεται δωρεαν στα ΚΔΑΥ εκεινο που χρειαζεται για να διαπρεψεις να κανεις κατι να γινεις κατι νομιζω ειναι απλα αγαπη και στοργη απ το περιβαλοντα χωρο σου…Καποιον στο πλαι σου που να σε αγαπαει και να σε βοηθαει να τα καταφερεις σε ολα! Νομιζω αυτο ειναι το πιο πολυτιμο..Κατι το οποιο σε καμια περιπτωση δεν μπορει να αναλογιστει με οποιοδηποτε χρηματικο ποσων!

      Συμφωνω μαζι σου οτι η παιδεια σημερα ειναι σε μια «αθλια» κατασταση μα εμεις πρεπει να κανουμε κατι να την αλλαξουμε…αλλα καθε χρονο τους ψηφιζουμε και μετα σκεφτομαστε τι θελουμε η δεν ξερω εγω…η οποιαδηποτε αλλαγη δεν γινεται απ την πολυθρονα μας…

      Κατα την γνωμη μου οποιος εκπαιδευτικος ονομασε ετσι η αλλιως ενα ατομο με οποιαδηποτε δυσκολια μαλλον θα πρεπει να κοιταξει πρωτα τον εαυτο που πριν μιλησει…Εκανε κατι που να παρακινηση το μαθητη να γινει καλλυτερος?Του κινησε το ενδιαφερον?Ασχοληθηκε μαζι του η απλα αλλος ενας για τα «αχρηστα»??!!

      Να σταματησεις το παιδι απ το σχολειο? Γιατι επειδη δεν ειναι «αριστος» η «μετριος» μαθητης??Οτι και να ειναι παντα του ειναι χρησιμη η γνωση που θα παρει ακομα και ενας κοκος μπορει να προκαλεσει θεαματικες αλλαγες στην ζωη του…Αν το σταμτησεις το κατηγοριοποιεις το κανεις ισως να αισθανεται διαφορετικα το κανεις να μην ανηκει σε μια απ τις βασικες ομαδες που εντασετε λιγο μετα την γενηση του αυτη του σχολειου!Του στερεις εκτο τις μορφωσης τοσο το παιχνιδι οσο και το να μαθει πως ειναι μια κοινωνια γιατι το ιδιο το σχολειο αποτελει μια μικρη κοινωνια για τα παιδια!Το σταματας απ το να προσπαθει ισως να γινει καλυτερος ….να ανακαλυψει νεες πτυχες του εαυτου του και γιατι οχι να διαπρεψει με λιγη βοηθεια του γονιου εκπαιδευτικου η οποιαδηποτε αλλου!Το να δυσκολευεις αναλογα με τις δυνατοτητες του καποιον τον κανεις να θελει και να προσπαθει για μεγαλυτερα πραγματα!Για αυτο κατα την αποψη μου ειναι τοσο σημαντικο το να εχεις καποιον διπλα σου να σε στηριζει…μια αγκαλια να σε κραταει…καποιος να σε ακουσει…

      Τωρα για τις λιστες-ουρες η οχι των ΚΔΑΥ δεν ξερω να σου πω την αληθεια..

      Α! και Φιλε dimitrisp καλα θυμομουν οτι το ειχα διαβασει/δει καπου αυτο που σε ρωτησα(αν καθε 3-4χρονια χρειαζεται να ανανεωνει την «γνωματευση» της δυσλεξιας)…επεσα παλι πανω του στην παρακατω σελιδα.. λεει χαρακτηριστηκα «Η διαγνωστική αυτή έκθεση ισχύει για τρία (3) χρόνια από την έκδοσή της.»(στο Άρθρο 27 κοντα στην αρχη) αλλα και παλι δεν λεει η εγω τελοσπαντον δεν καταλαβαινω να εξηγει το γιατι να γινεται αυτο! ( http://www.alfavita.gr/egiklioi/eg16_1_9_833.php )

      Καλο βραδυ σε ολους! Μακια!

      Nelli Nezi
      18 Αυγούστου 09 στις 16:06

      «Φιλη Nelli Nezi θα μου επιτρεψεις να διαφωνησω μαζι σου στο οτι «Η δυσλεξία για να εκληφθεί ως δώρο εν ολίγοις….πρέπει να τα σκάσεις χοντρά.» Δεν σου ειπε κανεις αν εχεις δυσλεξια και λειπα να πληρωσεις για να προκοψεις…Περα απ μια διαγνωση για το αν εχεις η οχι,κατι το οποιο ξερω οτι γινεται δωρεαν στα ΚΔΑΥ εκεινο που χρειαζεται για να διαπρεψεις να κανεις κατι να γινεις κατι νομιζω ειναι απλα αγαπη και στοργη απ το περιβαλοντα χωρο σου…Καποιον στο πλαι σου που να σε αγαπαει και να σε βοηθαει να τα καταφερεις σε ολα! Νομιζω αυτο ειναι το πιο πολυτιμο..Κατι το οποιο σε καμια περιπτωση δεν μπορει να αναλογιστει με οποιοδηποτε χρηματικο ποσων!»

      άσε μικρή…ξέρω τι λέω, εκπαιδευτικός είμαι και μάνα δυο αγοριών ….

      Nelli Nezi
      18 Αυγούστου 09 στις 21:15

      κοριτσάκι, ελπίζω να μη σε έθιξα …δεν εννοούσα ότι δεν μπορείς να πεις τη γνωμη σου ….φυσικά , όσο μικρός και να είναι κανείς, μπορεί και μπορείς να μιλήσεις ελεύθερα παντού…και πάντα αυτό να κάνεις! Συμβουλή από μεγαλύτερη ;-)

      Απλά αυτο το «άσε μικρή»…το έγραψα με πίκρα, όχι για αυτά που είπες, αλλά γι αυτά που έχω δει να συμβαίνουν κι αυτά που τρέχω να προλάβω…μπας και τα προλάβω…Τέλος πάντων, μάκια πολλά …μικρή !! :-D :-))

      Fwtino_Asteraki
      19 Αυγούστου 09 στις 0:33

      Οχι αγαπητη Φιλη Nelli Nezi δεν με εθιξες καθολου…απλα ισως οντος «φταιει» το οτι ειμαι μικρουλα…και συγουρα δεν εχω τις εμπιρειες που εχει ενας μεγαλος…ποσο μαλλον εσυ ως εκπαιδευτικος για αυτο το θεμα..Απλα ειχα/εχω καποια «ονειρα» ,που ισως μεινουν «ονειρα»,για τον κλαδο σου και δεν περιμενα τετοια κατασταση….

      Οσο για την συμβουλη μου την εχει μαθει ο καλυτεροτερος ανθρωπος στον κοσμο :oops: :oops: πριν χρονια…ηταν ο παππους μου..στη σημερινη εποχη κοντευω να το ξεχασω ομως αλλα το παλευουμε…ευτηχως ειναι δω και η «παιδικη μας χαρα» και στανιαρουμε λιγο χιχιχι! :)

      Ως μαθητηρια πριν λιγα χρονια ξερω στο «περιπου» για τι μιλας,σημειωτεον οτι εχω περασει μια ολοκληρη χρονια στο δημοτικο χωρις σχεδον καθολου βασικο δασκαλο-οποτε κατι εχω υποψην μου-,απλα συγουρα ειναι τελειος διαφορετικη η οπτικη δικα σου γωνια..

      Θα ρθω να τρεξουμε μαζι…χιχιχι!
      Καλο βραδακι σε ολους! Μμμμμακια! :) :) :)

      Κυρία Παραμυθά
      19 Αυγούστου 09 στις 17:43

      Ναι, μικρό, γλυκό και τρυφερό «φωτεινό αστεράκι», όχι μόνο ο παππούς σου και ο άλλος φίλος σου, (ξέρεις ποιος!) σου έδωσαν και θα σου δίνουν αγάπη και σε αυτό το blog, ξεχειλίζει…έτσι δεν είναι:
      Πολλά φιλιά σε όλους σας από την πανέμορφη Σκιάθο!
      Ως καλή μάγισσα «βλέπω» πως δεν διάλεξες τυχαία το ψευδώνυμο: fwtino asteraki, πολλά υπόσχεται στο μέλλον….ΧιΧιΧι! Τελικά μου αρέσει ν” αναλύω τα ψευδώνυμα…γενικά!

      Fwtino_Asteraki
      20 Αυγούστου 09 στις 2:41

      Τσουπ να μαι και γω! Αν δεν σας διαβασω καθε μερα απ λιγο δεν γινεται χιχιχι!
      Κυρια Παραμυθα εχω γινει περισσοτερο κοκκινο απ την πυγολαμπιδα δω χιχι! :oops:
      Ο παππους μου τωρα απλα με βλεπει απο κει ψηλα…μου λειπει παρα πολυ μα ο αλλος ο Φιλος μου πηρε την θεση του εδω για αυτο τον λατρευω τοσο :oops: :oops:

      Χωρις αυτη την αγαπη τωρα δεν θελω να σκεφτομαι τι θα μπορουσε να χε γινει…….Οσο για το μπλοκ ειναι οτι καλυτερο μου εχει συμβει στην ζωη μου εδω και αρκετα χρονια…:D

      Να κανετε και κανενα μπανακι για μας στην ομορφη Σκιαθα ε,και τα σκιαθητικα φιλια ειναι πολυ οεα νομιζω χιχιχιιχι! αστειευομαι…. :D

      Το ψευδωνυμο μου ηρθε τυχεα μα ηρθε και εδεσε με ενα ποιηματακι που εφτιαξα μια μερα,ποιματακι κι ομως τοσο αληθινο…νομιζω το εχει ο Φιλος μου,αλλα ξερω οτι στην ζωη μας τιποτα δεν ειναι τυχαιο…οσο για το μελλον μονο αυτο ξερει :)

      ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! :)

      Κυρία Παραμυθά
      20 Αυγούστου 09 στις 9:11

      Μωρά και μωράκια του Παραμυθά και όχι μόνο…παρακολουθώ αυτά που γράφετε σιωπηλά όλο αυτό τον καιρό, δεν σας ξεχνώ!
      Τώρα όμως θα ήθελα να ζητήσω αν γίνεται και φυσικά αν το θέλει αληθινά και όχι πραγματικά, (μεγάλη διαφορά!), το fwtino asteraki, να γράψει στο blog της καλής μάγισσας Άιναφετς αυτό το ποιηματάκι, δλδ το πως εμπνεύστηκε το ψευδώνυμο της, γιατί είμαι σίγουρη ότι τ΄άλλα αστεράκια, οι νεράιδοι, οι νεράιδες, οι καλές μάγισσες, η φεγγαρένια, οι φεγγαρολουσμένοι και τα άλλα σιωπηλά ξωτικά που θα το διαβάζουν, θα χαρούν ιδιαίτερα…
      Φιλιά σε όλους!

      Fwtino_Asteraki
      20 Αυγούστου 09 στις 17:14

      Καλησπερες και απ δω!
      Το μωρα και μωρακια μου θυμισε λιγακι το κυριες και κυριοι χιχι! :)
      Μ αρεσει η «ιδεα» αν και νομιζω θα σας βασανισω αρκετα με το ποιηματακι μου…δεν ειναι πολυ καλα και ουτε ιδιαιτερα χαρουμενο…μα οτι γραφει ειναι 100%αληθεια οπως το εχω «παρατηρισει» εγω..

      Εχω μια μικρουλα να τοση δα μικρουτσικη αποριουλα τι διαφορα έχει το «αληθινα» απ το «πραγματικα» κατι εχω στο μυαλο μου αλλα φοβαμαι μηπως ειναι λανθασμενη εξηγηση…εγκυκλοπαιδικη ερωτηση! :)

      Υ.Γ. περασα μια βολτα απ το blog της καλης και γλυκιας μαγισσα Αιναφετς(το οποιο δεν εχω μελετησει ακομα μα δεν μου την γλιτωνει)…αλλα δεν ξερω που ακριβως να βαλω το ποιηματακι μου…την βοηθεια του ……………………….κοινου παρακαλω? χιχιχι!

      Φιλακια πολλα πολλα σε ολους!

      Κυρία Παραμυθά
      20 Αυγούστου 09 στις 20:17

      Για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, ο πιο κατάλληλος να εξηγήσει την τεράστια διαφορά αλήθειας από την πραγματικότητα είναι ο κάτοχος αυτού του blog! Σίγουρα δεν θα έχει αντίρρηση… Η ίδια θα πω μόνο πως το αισθάνομαι: Η αλήθεια βγαίνει χωρίς σκέψη από την καρδιά, ενώ η πραγματικότητα είναι διανοητική, η αλήθεια είναι μια, ενώ ο καθένας μπορεί να έχει την δικιά του πραγματικότητα….λίγο γρίφος, η τελευταία ιστορία περί πετρόσουπας αυτό διαπραγματεύεται…τα έκανα χειρότερα; Ε! αληθινά φιλιά και όχι πραγματικά! ΟΚ;

      Κυρία Παραμυθά
      20 Αυγούστου 09 στις 20:25

      Α! Ξέχασα στείλε εσύ το ποιηματάκι σου, στο «ένα καθαρό τοπίο» της Άιναφετς και μην ανησυχείς για το αν θα με βασανίσει… έχω «εμβολιαστεί» στον πόνο από τον περασμένο Οκτώβριο, θυμάσαι είχα μιλήσει για μια ιστορία «επιστημονικής φαντασίας» όπου βρέθηκα μπλεγμένη και εσύ μόνο είχες συλλάβει…την υπόθεση, μήπως είσαι μαγισσούλα και δεν το ομολογείς;

      Fwtino_Asteraki
      21 Αυγούστου 09 στις 0:00

      Τσου ηρθα και γω…

      Κυρια Παραμυθα ακριβως αυτο ειχα και γω στο μυαλο μου..Ειναι σημαντικη διαφορα μα τοσο «παρομοιες» λεξεις…Αλλο το θελω τις καρδιας του εγω και αλλο το «πρεπει» εν μερη…προσωπικα εδω μεσα και τελευταια ειμαι στην αληθεια! Την λατρευω την αληθεια πολυ!Γιατι με αυτη τα καταφερνεις ολα καλυτερα ετσι νομιζω εγω.Χειροτερα με τιποτα το καταλαβα πληρως ασχετα που ειναι ενα θεμα που μπορεις να μιλας «χρονια» για αυτο και να μην τελειωνει! :) ;)

      Φαντασια απλα…αυτο τα κανει ολα πιο ευκολα! :)

      Οσο για το ποιηματακι τοποθετητε σε λιγο…περιμενα να βραδιασει λιγο να βγουν τα φωτα του ουρανου… ;)

Σχολιάστε