Ο φίλος μου ο κροκόδειλος και περί δούρειου ίππου

Έτσι γι’ αλλαγή λέω να σας πω σήμερα μια από τις περιπέτειές μου. Είναι για τη γνωριμία μου με το φίλο μου τον κροκέδειλο. Πριν σας την πω, όμως, θα ήθελα να σας πω ότι αν δεν είδατε το χθεσινό post που σας ζητάω τη γνώμη σας ρίξτε του ματιά. Όσοι το είδατε και κάνατε τον κόπο να μου γράψετε με βοηθάτε πολύ με τα σχόλιά σας – και μου δίνετε κουράγιο – και σας ευχαριστώ πολύ. Να ξεκαθαρίσω όμως κάτι για το χρηματικό που λέτε κάποιοι από σας: Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο, είναι να κερδίζει το ψωμί του κάνοντας αυτό που αγαπάει να κάνει και μόνο. Κι εγώ αγαπάω να γράφω (σενάρια, βιβλία, άρθρα και τελευταία εδώ), καθώς και να φτιάχνω εκπομπές – για παιδά, νέους και την οικογένεια γενικότερα – για την τηλεόραση. Έτσι, όταν λέω ότι δεν θέλω να βγάλω χρήματα από το blog εννοώ αυτό και μόνο. Δεν είναι ιδεαλιστικό το θέμα είναι ζήτημα εντιμότητας. Ελληνικό είναι το σύμβολο της ανεντιμότητας: ο δούρειος ίππος. Ο πολυμήχανος Οδυσσέας που στο σχολείο μας έμαθαν να τον θαυμάζουμε, είναι η αποθέωση της ελληνικής κουφαλιάς (της ανεντιμότητας δηλαδή) από αρχαιοτάτων χρόνων. Για σκεφτείτε το: τι είναι ανεντιμότητα; Δεν είναι, «άλλα σκέφτομαι, άλλα λέω, κι άλλα κάνω»; Για παράδειγμα, λοιπόν, δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτό εδώ το blog (σαν δούρειο ίππο) για να σας στείλω στον Ιανό να αγοράσετε τα βιβλία μου. Μόνοι σας το ανακαλύψατε και κάποιοι από σας – παρ’ όλο που σας απέτρεψα απ’ αυτό – ήρθατε. (Άσχετο αν το χάρηκα που σας είδα). Αλλά μακάρι να βρεθεί ένας ξεκάθαρος και άμεσος τρόπος να βγάζω το ψωμί μου κάνοντας αυτά που αγαπάω να κάνω.
Άντε… πάλι έπιασα το μπλα μπλά!! Με εμπνέετε!!! Ας πούμε τώρα για τον φίλο μου τον κροκόδειλο.

Μια φορά που είχα πάει ταξίδι στη ζούγκλα μ’ ένα φίλο μου, εκεί που κάναμε βόλτα στο ποτάμι, ακούμε ξαφνικά ένα «ωχ, ωχ, ωχ». Ο φίλος μου, παίρνοντας μία τρομαγμένη έκφραση, άρχισε να τραβάει σαν τρελλός κουπί κι ώσπου να πεις κύμινο βρεθήκαμε στην παραλία, πετάχτηκε έξω από τη βάρκα και το έβαλε στα πόδια. Κοιτάζω στο ποτάμι και τότε βλέπω εκείνο που είχε τρομάξει το φίλο μου: έναν κροκόδειλο! Τον πλησίαζω κι εγώ, χωρίς να φοβηθώ και βλέποντας το γουρλωμένο βλέμμα του τον ρωτάω: «Τι έπαθες»; «Με πονάει το δόντι μου», μου λέει, «έχω τρεις νύχτες να κοιμηθώ». Ευτυχώς φορούσα το μαγικό γιλέκο που με βοηθούσε να γίνομαι μικρός και να πετάω και του λέω: «Στάσου να γίνω μικρός, ναcrocodile-1.jpg μπω στο στόμα σου να δω τι τρέχει». Μπήκα μέσα στο στόμα του κι άρχισα να ψάχνω τα δόντια του. Κάποια στιγμή πάτησα κάποιο και λίγο έλειψε να κλείσει το στόμα του. «Ωχ, με πέθανες», φώναξε. «Αυτό είναι το χαλασμένο», του είπα, «μήπως τρως πολλά γλυκά;». «Ναι» μου απάντησε χαμηλώνοντας το κεφάλι. «Και μήπως δεν πλένεις τα δόντια σου;», ξαναρώτησα. «Ναι», είπε κι έγινε από πράσινος, κόκκινος σαν καρπούζι από ντροπή. «Πρέπει να πας σε οδοντογιατρό», του πρότεινα. «Φοβάμαι τους οδοντογιατρούς», μου λέει. «Έλα, τώρα! Ούτε τα μικρά παιδιά δεν φοβούνται πια τους οδοντογιατρούς». Τον έφερα στο φιλότιμο κι έτσι σε λίγο είμαστε στον οδοντογιατρό κι ο φίλος μου ο κροκόδειλος, κάθισε στην καρέκλα και είπε: «Μην με πονέσετε, γιατρέ μου». «Μη μιλάς», του λέει ο οδοντογιατρός και του κάνει μια ένεση. «Τώρα θα μουδιάσει το δόντι σου και δε θα καταλάβεις τίποτα». Περίμενε λίγο κι ύστερα του είπε αυστηρά: «Άνοιξε καλά το στόμα σου, κύριε κροκόδειλε», και αμέσως του το στερεώνει με ένα γρύλο απ’ αυτούς που σηκώνουν τ’ αυτοκίνητα. Ύστερα του σφραγίζει στο πι και φι τη δοντάρα του κι ο φίλος μου ο κροκόδειλος, τόσο πολύ ανακουφίστηκε που άρχισε να κάνει τούμπες από τη χαρά του. Ύστερα με πήρε στην πλάτη του και με πήγε μια υπέροχη βόλτα στο ποτάμι, που διέσχιζε τη ζούγκλα από τη μια άκρη στην άλλη. Κι από τότε, ο φίλος μου ο κροκόδειλος κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι και κάθε βράδυ, πλένει τα δόντια του.

Καληνύχτα και πολλά φιλιά
Π.

9 Σχόλια στο “Ο φίλος μου ο κροκόδειλος και περί δούρειου ίππου”

      Manos S.
      4 Μαΐου 07 στις 0:59

      Κάποιος που ξέρει από 3D animation, ή γενικώς κάποιο πρόγραμμα γραφικών, ας μας βοηθήσει να δώσουμε και εικόνα σε αυτά τα πανέμορφα παραμυθάκια, για να τα βλέπουν τα παιδάκια μας….pleeeeease!!!!!!!
      Καληνύχτα παραμυθά μου….

      yianna
      4 Μαΐου 07 στις 6:04

      Γεια σου αγαπημενε μας Παραμυθα!
      Αυτη την ιστορια σου σαν να την θυμαμαι οτι την εχω δει…νομιζω, ή ειναι στην φαντασια μου που εγινες μικρος και μπηκες στο στομα του κορκοδειλου για να τον βοηθησεις? πω…πω…σαν να το ειδα σημερα το επεισοδιο!! Υπαρχει αραγε στο αρχειο σου να την βλεπαμε?
      Σε διαβαζω καθε μερα! Καλη δυναμη να εχεις και καθε επιτυχια στα σχεδια σου.
      :o)

      yianna
      4 Μαΐου 07 στις 6:07

      (ζητω συγνωμη απο τον φιλο σου «κροκοδειλο» που του αλλαξα το ονομα κατα λαθος…)

      despina
      4 Μαΐου 07 στις 8:33

      Το καταπληκτικό είναι πως διαβάζοντας την ιστορία «την ακούω» με την φωνή σου καλέ μου Παραμυθά!
      Μπορώ να καταλάβω που θα χρωμάτιζες την φωνή σου, πότε θα σταματούσες λίγο, πότε θα μεγάλωνες την ένταση.
      Φαντάζομαι ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλους όσους μεγάλωσαν με τα παραμύθια σου.

      Ειρήνη
      4 Μαΐου 07 στις 11:55

      Όχι, πείτε μου εσείς καλύτερο τρόπο για να μάθουν τα παιδιά μας να προσέχουν τα δοντάκια τους και να μη φοβούνται τον οδοντογιατρό. Μόνο ο παραμυθάς θα μπορούσε να βρει τον κατάλληλο τρόπο…
      ΕΣΕΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!! 🙂

      despina
      4 Μαΐου 07 στις 17:59

      Βρήκα χορηγούς για την νέα εκπομπή:
      1) Crest
      2) AIM
      3) Colgate
      4) Oral -B
      & τον Πανελλήνιο Οδοντιατρικό Σύλλογοοοοοο!!!!!!!!!!

      tinkerbell
      4 Μαΐου 07 στις 18:07

      εεε,

      εσύ είσαι ο παραμυθάς που έβλεπα στην τηλεόραση όταν ήμουν μικρή για να φάω το φαγητό που με το ζόρι με ταιζαν;;; με τα άσπρα μαλλιά και το μουστάκι;;; που πετούσες;;;….

      πω πω….

      μετά, όταν μεγάλωσα λίγο περισσότερο, έβλεπα και τον κήπο με τα αγάλματα και το κάμπινγκ και στα κρυφά έβλεπα τον γιάννη με την μαρία και εκείνο, πως το λέγανε να δεις, με τους ρεμπέτες που είχαν μουστάκι και έπαιζε αργά και δεν με άφηναν να το βλέπω αλλά εγώ σηκώνομουν κρυφά και πήγαινα και άνοιγα την τηλεόραση και το έβλεπα κι όταν με τσάκωνε η μάνα μου όλο μου φώναζε θυμάμαι… πως το λέγανε να δεις…τώρα δεν θυμάμαι…

      αλλά θυμάμαι που με τον παππού μου, που σου έμοιαζε γιατί κι αυτός είχε άσπρα μαλλιά, καθόμασταν και βλέπαμε το monty pythons flying cicrus και όλο γελούσε ο παππούς μου κι όλο γελούσα κι εγώ με τον παππού μου…

      που λες κύριε παραμυθά, εγώ δεν την διάβασα την ιστορία με τον κροκόδειλο, τώρα είμαι μεγάλο παιδί και μου αρέσουν άλλου είδους παραμύθια αλλά, ήθελα να σου πω ευχαριστώ γιατί μόλις κατάλαβα οτι είσαι εσύ, μου ήρθε ένα χαστούκι απο ωραίες αναμνήσεις και χάρηκα πολύ που εγώ μεγάλωσα με αυτή τη τηλεόραση.

      αυτά.

      natasaki
      4 Μαΐου 07 στις 22:52

      Αχ, δεν είναι ανάγκη να γίνει με 3D animation! Και να το διάβαζες απλά, Παραμυθά μας, να ακούγαμε τη φωνή σου……… 🙂

      Ο γιος μου θέλει να ζωγραφίσει εκείνος, όπως το μαγικό μολύβι! Μόλις τελειώσει τις ζωγραφιές, θα σου τις στείλουμε.

Σχολιάστε