Μια Κρητικοπούλα

Αυτό το post είχα σχεδιάσει να το βάλω ως επίλογο στα posts για το ταξίδι μου στην Κρήτη. Είναι ένα e-mail που μου έστειλε μία φίλη μου από το Ηράκλειο με ένα διάλογο που είχε με την κόρη της που είναι τριών χρονών, λίγες μέρες πριν φύγω για την Κρήτη. Καθώς σ’ αυτά τα posts ακολούθησα ανάποδη χρονολογική σειρά, αυτό το mail που ήταν κανονικά για την αρχή, θα το έβαζα στο τέλος, μετά το post για τη Γωνιά, αλλά ξεχάστηκα. Έτσι, πριν περάσω στο post για την επίσκεψη στη Ρόδο, θα το βάλω εδώ.

Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι βγαλμένη στο Ηράκλειο. Το κοριτσάκι που κοιτάζει με πονηρό βλέμμα κάποιον πελάτη, του Ζαχαροπλαστείου όπου βρισκόμαστε, στ’ αριστερά της, είναι η Διώνη, δηλαδή η «Κρητικοπούλα» του τίτλου και είναι τριών χρονών! Δεξιά της είναι  ο «Παραμυθάς», ντυμένος «Νίκος Πιλάβιος».  Κι επειδή -πράγμα που μ’ αρέσει κάθε τόσο να το διαπιστώνω – κανείς δεν έχει περισσότερη φαντασία από τη ζωή, να σας πω ότι τη μαμά τής Διώνης, την είχε φέρει η δική της η μαμά όταν ήταν περίπου στην ηλικία της Διώνης, από την Κρήτη στην Αθήνα και γνώρισε στην ΕΡΤ τον… «Παραμυθά»! Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω και που μου άρεσε πολύ όταν το διάβασα, είναι μία συζήτηση της Διώνης με τη μαμά της για τον «Παραμυθά», λίγο πριν πάω στην Κρήτη. Η συλλογιστική και το λεξιλόγειο της Διώνης έχουν μείνει χωρίς καμία παρέμβαση.
Θα τα ξαναπούμε λίγο πριν το τέλος της εβδομάδας με το post για την επίσκεψη στη Ρόδο, που την πέρασα… κλαίγοντας! Χα, χα, χα… Θα δείτε…
Φιλιά
Π.

         Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΤΡΙΧΡΟΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΤΗΣ
«Χθες το βράδυ είπα στη Διώνη ότι την Τετάρτη θα έρθει ο Παραμυθάς στο Ηράκλειο και ίσως καταφέρουμε να τον συναντήσουμε.  Και σήμερα η πρωινή συζήτηση στο μπάνιο πήγε κάπως έτσι:

 – Μαμά, τον Παραμυθά τον εμπιστεύεσαι;
– Ναι, Διώνη, τον εμπιστεύομαι, είναι φίλος μου.
– Και πιστεύεις ότι λέει αλήθεια ότι πετάει;
– Ναι, πιστεύω ότι με το γιλέκο που του έφτιαξε η νεράιδα μπορεί να πετάει. Αφού τον έχεις δει κι εσύ να πετάει.
– Ναι τον έχω δει. Μπορεί να είναι ψεύτικο όμως.
– Μπορεί να είναι και ψεύτικο.
– Μαμά, πώς θα είμαι σίγουρη;
– Δεν μπορείς να είσαι σίγουρη μ’ αυτό τον τρόπο για τίποτα.
– Οι  γιαγιάδες πιστεύουν στο θεό. Εσύ πιστεύεις στο θεό;
– Όχι, δεν πιστεύω στο θεό, όπως πιστεύουν οι γιαγιάδες.
– Πιστεύεις όμως ότι ο Παραμυθάς μπορεί να πετάξει.
– Εσύ Διώνη πιστεύεις ότι ο Παραμυθάς μπορεί να πετάξει;
– Αλλά εγώ σε ρωτάω αν εσύ πιστεύεις ότι πετάει. Εγώ έχω πίστη  ότι πετάει. Και αφού είναι φίλος σου και τον εμπιστεύεσαι, έχω κι εγώ εμπιστοσύνη.
– Διώνη, ξέρεις το όνομα του Παραμυθά;
– Δεν έχει όνομα ο Παραμυθάς. Είναι φαντασμένος.
– Τί εννοείς;
– Είναι φαντασμένος μαμά! Δεν είμαι μωρό! Τον φαντάζεται ένας κύριος που τον λένε Νίκο και μετά κάνει έτσι, να… και κάνει ότι πετάει και τον βλέπω κι εγώ. Παραμύθι είναι.
– Ναι, έτσι είναι.
– Αλλά όταν πετάει τον πιστεύω. Μετά δεν τον πιστεύω. Αλλά δε με νοιάζει. Όταν πετάει ξανά τον πιστεύω ξανά.
– …
– Μαμά;
– Ναι.
– Αν δεν τον πιστεύω, θα πετάει; Ο μπαμπάς είπε μια φορά ότι ο θεός υπάρχει γιατί τον πιστεύει η γιαγιά.
– Εσύ έτσι νομίζεις;
– Ναι. Ο Παραμυθάς είναι σαν τον Πήτερ Παν, και εσύ είσαι η Γουέντυ, και εγώ είμαι η κόρης της η Τζέιν.
Και κάπου εκεί αισθάνομαι μία ανακούφιση ότι η συζήτηση έχει ολοκληρωθεί, η μικρή βγαίνει από το μπάνιο και περπατάει στο διάδρομο… και την ακούω να λέει στην κούκλα της:
– Όχι, ο μπαμπάς είναι σαν τον Πήτερ Παν. Ο Παραμυθάς είναι σαν Παραμυθάς…»

 

7 Σχόλια στο “Μια Κρητικοπούλα”

      δημήτρης
      9 Απριλίου 12 στις 21:25

      Να σου πω…η μικρή κουκλίτσα μοιάζει να έχει πάρει βαθιά ανάσα και να είναι έτοιμη να πετάξετε παρέα 🙂
      Να είναι καλά η κουκλίτσα Διώνη,να τη χαίρονται οι γονείς της!
      Φιλιά.

      Μαρία
      10 Απριλίου 12 στις 13:05

      κι οτι υπάρχει υπάρχει γιατι πιστευουμε πως υπάρχει…
      κι οτι δεν πιστευουμε πως υπάρχει δεν υπήρξε ποτέ…
      φιλάκια παραμυθούλη

      Mika
      10 Απριλίου 12 στις 15:24

      Να σου πω την αλήθεια το απόλαυσα τόσο πολύ αυτό το ποστ………!!!!!!!!!!!!!!!
      Τρελαίνομαι για τέτοιους σουρεαλ διαλόγους με τα παιδιά που όμως εμπεριέχουν και τόση αλήθεια.
      Τελειο κοριτσάκι, τέλειος διάλογος!!

      διώνη
      10 Απριλίου 12 στις 22:58

      σήμερα έβρεχε πολύ
      η μαμά με πήγε το απόγευμα εκεί που είχαμε πάει μαζί και είπε ότι σε λίγο θα ερχόταν και παρέα
      κάθισα στον ίδιο καναπέ έβαλα το Σταύρο τον Πειρατή δίπλα και κοίταζα συνέχεια την πόρτα
      η μαμά είπε ότι δε θα έρθεις εσύ όμως αλλά άλλη παρέα γιατί κάνεις πολλά ταξίδια αυτές τις μέρες και μετά θα γυρίσεις στο σπίτι σου στην Αθήνα να ξεκουραστείς
      στενοχωρήθηκα και έβαλα τα κλάματα
      αλλά μετά ήρθε το κέικ και σκέφτηκα ότι τώρα που δεν είσαι εδώ θα το φάω όλο μόνη μου και μου πέρασε

      Γιάννης Καραπιπέρης
      11 Απριλίου 12 στις 15:08

      «Αλλά όταν πετάει τον πιστεύω. Μετά δεν τον πιστεύω. Αλλά δε με νοιάζει. Όταν πετάει ξανά τον πιστεύω ξανά.»

      (Κι ένα μυστικό να σου πω μικρή Διώνη: -Να χαίρεσαι και να προσέχεις την υπέροχη μαμά σου!!!)

      mplahmplah
      12 Απριλίου 12 στις 0:36

      φοβερό…Απλά πανέμορφος διάλογος μαμάς και κόρης..
      ο παραμυθάς υπάρχει,γιατί τον πιστεύουμε όλοι..
      Καλησπέρα αγαπημένε παραμυθά..
      Πόσο λείπεις από την τηλεόραση σήμερα…

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      13 Απριλίου 12 στις 10:09

      Πολύ πετυχημένη η στολή «Νίκος Πιλάβιος» Παραμυθά μου!!!!

      Ο Σαββόπουλος κάτι ήξερε όταν αναρωτιόταν σε ένα τραγούδι του τι να μάθει στα παιδιά!!! Αφου τα ξέρουν ΟΛΑ!!! (Ιδού η απόδειξη!!!)

      Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα Νίκο μου!!!

      Πολλά φιλιά!!!

Σχολιάστε