Η κούκλα του Κωνσταντίνου

Ένα από τα πράγματα που μου συμβαίνει μ’ αυτό το blog, είναι πως όταν είναι να γράψω κάποιο από τα «σεντόνια» μου – τελικά καθιερώθηκε αυτός ο χαρακτηρισμός για τις διάφορες σκέψεις μου – αλλάζω μέσα στη μέρα αρκετές φορές άποψη για το τι θα γράψω. Πριν λίγο είχα αποφασίσει ότι σήμερα δεν θα γράψω τίποτα από όλα αυτά, αλλά ότι θα ζήταγα τη γνώμη σας για μερικά πράγματα που σκέφτηκα και θέλω να κάνω, με αφορμή κάποιες ιδέες που μου έγραψε απ’ ευθείας ένα κορίτσι από εσάς και που την παρακάλεσα να τις γράψει κι εδώ ως σχόλιο για να τις δείτε κι εσείς και να το συζητήσουμε. Με το που κάθισα, όμως, θυμήθηκα ότι μέρες τώρα σκέφτομαι να γράψω κάτι και για… «μπαμπάδες αγοριών», γιατί από αυτά έχω δύο. Κι αυτό που θα διαβάσετε είναι – ξανακοιταγμένο σήμερα, βέβαια – από τα κείμενά μου, «Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται» και έχει γραφτεί με αφορμή τον  «μάστορα» του blog όταν ήταν τεσσάρων χρονών.

«Α, να μια ωραία κούκλα για τον Κωνσταντίνο», είπε ενθουσιασμένη η γυναίκα μου δείχνοντας μια κούκλα στη βιτρίνα με τα παιχνίδια που χαζεύαμε.
Κοίταξα την καλοφτιαγμένη κοκκινομάλλα  κούκλα που μου έδειχνε. Έφερα για του δευτερόλεπτα στο νου μου την εικόνα του τετράχρονου γιου μας με την κούκλα στην αγκαλιά του και ρώτησα σα χαμένος: «Πώς σου ‘ρθε αυτή η ιδέα»;
«Μέρες τώρα μου ζητάει μία», μου απάντησε εκείνη.
Για άλλη μια φορά στη ζωή  μου συνειδητοποίησα πόσο εύκολα είναι να έχεις κατανοήσει κάτι λογικά και πόσο δύσκολο είναι να το έχεις «δει» με την καρδιά σου· πόσο εύκολη είναι η θεωρία και τα μεγάλα λόγια και πόσο δύσκολη είναι η πράξη! Όλες οι φεμινιστικές μου πεποιθήσεις  πήγαν – έστω και για λίγο – περίπατο καθώς σκέφτηκα: «ένα αγόρι, ο γιος μου, με μια κούκλα στο χέρι σαν κορίτσι»!
Αααχ, είναι πανεύκολο να πάψεις να αγοράζεις πιστόλια, τανκ και διάφορα πολεμικά παιχνίδια στο γιο σου, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να αρχίζεις να του αγοράζεις κούκλες ή κουζινικά – κι ας είναι άντρες οι καλύτεροι Σεφ. Δεν είναι θέμα γενικών φιλοσοφικών ή κοινωνιολογικών απόψεων, αλλά πρακτικό: Πώς αναθρέφει κανείς στην πράξη το γιο του και την κόρη του, όσον αφορά στις σχέσεις τους με τα άλλα αγόρια και κορίτσια; Γιατί το πρόβλημα έχει σχέση και με τις δύο πλευρές, μια και τα δύο φύλλα πληρώνουν σήμερα την κατάσταση που υπάρχει, που την κληρονομήσαμε και τους την κληρονομήσαμε.
Και πρώτ’ απ’ όλα: αρκεί να μεταφέρει κανείς στα παιδιά του μια ανθρώπινη νοοτροπία και όχι «ρατσιστική» για το άλλο φίλο, μόνο στα λόγια, χωρίς να είναι ο ίδιος ο πατέρας ή ίδια η μάνα, καθημερινό παράδειγμα των όσων λέει; Ένας πατέρας που λέει διάφορα ωραία στα παιδιά του για την ισότητα των δύο φύλων, δεν τα τινάζει όλα στον αέρα κάθε φορά που μπαίνοντας στο σπίτι φωνάζει στη γυναίκα του: «Βάλε τραπέζι γρήγορα να φάμε γιατί πεινάω» ή «δεν έστρωσες όλη μέρα το κρεβάτι;» ή «φτιάξε ένα καφέ» ή «τι έκανες όλη μέρα κι είναι τα παιδιά αδιάβαστα» ή δεν βοηθάει ποτέ στο τραπέζι γιατί «αυτά είναι γυναικείες δουλειές» και άλλα παρόμοια; Ή, από την άλλη μεριά, το ίδιο δεν κάνει κι η μάνα που μπροστά στα παιδιά της λέει «ναι, ναι, αγάπη μου» σε κάτι που της λέει να κάνει ο άντρας της και μόλις γυρίσει την πλάτη του, κάνει μια κοροϊδευτική γκριμάτσα στα παιδιά της, που σημαίνει, «σιγά μην κάνω ό,τι μου λέει αυτός» ή άλλοτε φωνάζει, «όλοι οι άντρες ίδιοι είστε» ή αφήνει σιωπηλά να υπάρχει στην ατμόσφαιρα η κρυφή της περιφρόνηση γι’ αυτόν;
Είναι στ’ αλήθεια στη φύση του ανθρώπου η «πάλη των δύο φύλων» ή είναι κι αυτή αποτέλεσμα του κοινωνικού ανταγωνισμού, της βίας, της έλλειψης επικοινωνίας,  των σεξουαλικών φόβων και λοιπά; Κι αν είναι έτσι, το θέμα της ισότητας των δύο φύλλων είναι νομικό θέμα; Ο νόμος μπορεί να λύσει κοινωνικά και εργασιακά θέματα των δύο φύλλων, αλλά και τα ψυχολογικά; Μπορεί να σου επιβάλει ο νόμος να αγαπάς; Είναι ζήτημα «πάλης των δύο φύλων» ή αποτέλεσμα του – έτσι κι αλλιώς και για τα πάντα – εγωκεντρισμού μας, όταν δεν νοιαζόμαστε για τον ή την σύντροφό μας; Είναι ζήτημα πάλης των δύο φύλων όταν ο ένας θεωρεί τον άλλον ιδιοκτησία του κι όχι σύντροφό του;

Μήπως έχουμε μέσα μας βαθιά ριζωμένες κοινωνικές και θρησκευτικές προκαταλήψεις για τις σχέσεις μας με το άλλο φύλλο  και μπερδεύουμε τις εργατικές διεκδικήσεις με τις βιολογικές διαφορές και τις ψυχολογικές ανάγκες; Συμμετέχουν ή όχι άντρες και γυναίκες το ίδιο στην ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη, στην ανθρώπινη μοναξιά, στη θλίψη, στο φόβο, στην ανασφάλεια, στην αναζήτηση της ηδονής, του έρωτα, της φιλίας, του πόνου, του φόβου για τον θάνατο; Όλα αυτά είναι ζητήματα φύλου ή του ανθρώπινου είδους; Οπότε όσοι έχουμε παιδιά – ή όσοι θα αποχτήσουμε – δεν πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, σήμερα, τώρα, γιατί και τα παιδιά μας αύριο θα γίνουν ίδια; Αν δεν μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με μία διαφορετική νοοτροπία από εκείνη που μας μεγάλωσαν και εκατό νόμους την kotsos-doll.bmpημέρα να ψηφίζουν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα….
Μπήκαμε με τη γυναίκα μου στο κατάστημα με τα παιχνίδια. Εκείνη του αγόρασε την κούκλα κι εγώ ένα καροτσάκι για την πηγαίνει βόλτα. Έτσι τραβήχτηκε η φωτογραφία που βλέπετε.

Καληνύχτα  και φιλιά.
Π.

15 Σχόλια στο “Η κούκλα του Κωνσταντίνου”

      natasaki
      1 Μαΐου 07 στις 22:42

      Αααα! Έχω κι εγώ παρόμοιες φωτογραφίες του γιού μου,όταν για ένα διάστημα μας ζήταγε «κουζινικά» -του αγοράσαμε μια εξοπλισμένη κουζίνα που έχει ακόμα, μέχρι και φούρνο μικροκυμάτων!- και κούκλες. Ο άντρας μου, είναι άλήθεια πως στην αρχή δυσκολεύτηκε να το δεχτεί,και κάποιοι «φίλοι» του τον δούλεψαν: ξέρετε, τα γνωστά ρατσιστικά σχόλια για το αν ο γιος μας γίνει «άντρας». Το συζητήσαμε, όμως, και να ο γιός μας, 7,5 χρονών πια, μια χαρά με το «φύλο» του και ο καλύτερος βοηθός της μαμάς στην κουζίνα!…. 😉

      Καλό μήνα και πολλά-πολλά φιλιά.

      amalia
      1 Μαΐου 07 στις 23:00

      σιγουρα οι μεγαλες αλλαγες στη ζωη μας ερχονται οταν ξεκιναμε να αλλαζουμε τα πιο απλα πραγματα! Και η συμπεριφορα απεναντι στο/στη συντροφο και στα παιδια ειναι το πρωτο που μπορει να κανει τη διαφορα! Το φυλο ενος παιδιου σιγουρα δεν προκειται να επηρεαστει απο ενα παιχνιδι. Παντως εγω οσο κι αν διεφερα απο τη μητερα μου, πολλα δικα της λαθη τα επανελαβα στα δικα μου παιδια, και ειδα πολλα προβληματα να δημιουργουνται για να σκεφτω: οπα τι κανεις; Η φραση «ελα να δουμε μαζι χερι-χερι πως μεγαλωνουν σωστα τα παιδια» με καλυπτει πληρως

      dimitris-r
      2 Μαΐου 07 στις 0:49

      Μεγάλες αλήθειες, αλλά όπως και να το κάνεις τα περισσότερα αγόρια και μάλιστα χωρίς καθοδήγηση, βρίσκουν τον τρόπο να κάνουν σπαθί ένα κομάτι ξύλο, τόπι ένα τενεκαδάκι από κονσέρβα κι από την άλλη τα κορίτσια ακόμα κι ένα κομάτι ρούχο, ένα κουρελάκι μπορούν να το νταντεύουν σαν κούκλα με τις ώρες.

      Και είναι έτσι όπως το λες: «είναι πανεύκολο να πάψεις να αγοράζεις πιστόλια, τανκ και διάφορα πολεμικά παιχνίδια στο γιο σου, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να αρχίζεις να του αγοράζεις κούκλες ή κουζινικά – κι ας είναι άντρες οι καλύτεροι Σεφ».

      ΧοΧλΙδΆκΙ
      2 Μαΐου 07 στις 2:15

      Παραμυθά μου, καμιά φορά μοιράζομαι και εγώ τις ίδιες απορίες χωρίς να έχω δικά μου παιδιά, αλλά βλέπω γνωστούς μου με τους ίδιους προβληματισμούς και ρωτώ τον εαυτό μου τι θα έκανα εγώ στην θέση τους. Είναι άραγε το φύλο κάτι που πλάθεται μέσα στην οικογένεια και τον περιγύρο,αρκεί να σε βάλει στο ρόλο σου τα μπλε ή ροζ ζιπουνάκια ή μια κούκλα ή ένα αυτοκινητάκι; Ή μήπως το φύλο είναι κάτι που είναι επίκτητο, που από την στιγμή που είμαστε έμβρυο ακόμα η χημεία του σώματός μας αποφασίζει για αυτό; Είναι το φύλο ένας ρόλος που μας τον ΄δινουν έτοιμο να τον παίξουμε ή γεννιόμαστε ξέροντας τα λόγια από πριν;
      Ζώντας στο εξωτερικό και βλέποντας καθημερινά–σε μεγαλύτερη συχνότητα από οτι στην Ελλάδα–καμιά φορά χωρίς να το θέλω το μυαλό μου κλωτσάει βλέποντας άντρες και γυναίκες σε «μη παραδοσιακούς ρόλους.» Δεν το θέλω και μόλις το αντιλαμβάνομαι θυμώνω με τον εαυτό μου.
      Πριν από μια βδομάδα έπαιξε στην τηλεόραση εδώ μια εκπομπή για transgendered παιδιά….σας δίνω εδώ την ιστοσελίδα : http://abcnews.go.com/2020/story?id=3072518&page=1 Ήταν πολύ ενδιαφέρον και με άφησε πάλι με το ερωτηματικό αν τελικά όλα «είναι γραμμένα και ραμμένα» πριν γεννηθούμε ή αν τελικά γινόμαστε αυτό που είμαστε.

      ΧοΧλΙδΆκΙ

      maria
      2 Μαΐου 07 στις 10:56

      Ολοι μέσα μας έχουμε τη θηλυκή και την αντρική πλευρά, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Ολο αυτό όμως καθορίζετε από τα γονίδια, δηλαδή έτσι γεννιόμαστε. Αλλά γιατί έχει τόση σημασία? Αυτό είναι κάτι τελείως προσωπικό για το καθένα – είναι η σεξουαλικότητα του καθένα. Αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε καλά -ψυχή και σώμα- αλλά δυστυχώς η κοινωνία μας με πίσμα προσπαθεί να καταστρέψει την ελευθερία και συνεπώς την ευτυχία κάθε «διαφορετικού» ατόμου μόνο και μόνο επιδή δεν μπορούν ν’ ανοίξουν τη καρδιά τους. Το πρόβλημα κατά τη ταπεινή γνώμη μου, το έχουν εκείνοι. Σας πληροφορώ πως
      οι άνθρωποι που έχουν παραπάνω στοιχεία του άλλου φίλου απο αυτό που φαίνεται, είναι πολύ ευαίσθητοι και με πολλά ταλέντα. Αφίστε λοιπόν τα παιδιά σας ελεύθερα ν’ αποφασίζουν μόνα τους ακόμα και για τα παιχνίδια γιατί μόνο καταπίεση και δυστυχία θα τους φέρετε. Φυσικά λέμε όχι στη βία και το «κακό»..
      με αγάπη.

      ΣΟΦΙΑ
      2 Μαΐου 07 στις 18:02

      γειά σε όλη την παρέα γιατί παρέα μου σας θεωρώ. Δε θέλω να σχολιάσω το κείμενο απλώς να ευχηθώ καλό μήνα σε όλους μας και η άνοιξη να μπει μες την ψυχή μας… Αγαπημένε μου παραμυθά εύχομαι να είσαι γερός και ευτυχισμένος με την οικογένειά σου… Ευχαριστώ που μ ακούσατε

      ARISTEA
      2 Μαΐου 07 στις 18:11

      αγαπητε Παραμυθα,ο δικος μου Κωνσταντινος που ειναι στα οκτω,μου ειπε δυο πανεμορφες κουβεντουλες τις προαλλες.
      Οτι αγαπαει την Κλαιρ και θελει να την παντρευτει και οτι επειδη την αγαπαει τοσο, θελει να της ραψει για δωρο ενα φορεμα (οπως αυτα που ραφω εγω για μενα),που θα του κεντισει πολλες πολυχρομες πουλιες!

      Τωρα γιατι δακρυζω ακομα και οταν σας το γραφω,σας αφηνω να το βρειτε εσεις!

      rodoula-kelly
      2 Μαΐου 07 στις 19:40

      Nα πω πόσο πολύ μου άρεσε το σχόλιο της marias,ειδικά εκείνο το »γιατί έχει τόση σημασία;» από το στόμα μου το πήρε που λένε.
      Καλό μήνα σε όλους.

      Manos S.
      2 Μαΐου 07 στις 23:28

      Εγώ πάλι, ως αγοροπατέρας, έχω μεταξύ μας το φόβο της άρνησης του «φυσικού» φύλλου του παιδιού μου. Δεν θέλω να διαφοροποιηθεί η σεξουαλική του ταυτότητα από αυτό «πρέπει» να είναι. Το πρέπει το καθορίζει η κοινωνία μας, που έχει δαχτυλοδεικτούμενους τους ομοφυλλόφιλους. Αυτά όσον αφορά τα σχόλια της Μαρίας. Σορρυ…
      Από κει και πέρα, δεν είναι κακό ένα παιδάκι να παίξει με παιχνίδια, που εμείς τους βάλαμε ταμπέλα φύλλου. Επίσης ο γιος μου παίζει με διάφορα κουκλάκια κ.α. Το άγχος μου, είναι να μην παίζει με όπλα περισσότερο…
      Και η μεγαλύτερη απορία μου: αυτή η ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ φωτογραφία παραμυθά μου, με αυτό τα τρομερό «μπεντένι» (κρητικά πρεβάζι) με τα λουλούδια, σε ποια παραλία είναι τραβηγμένη;

      Παραμυθάς
      2 Μαΐου 07 στις 23:45

      Δεν είναι παραλία Μάνο, είναι βεράντα σπιτιού πάνω σε βράχο στη Σκιάθο, που βλέπει προς την Εύβοια. Κι εμένα μ’ αρέσει η φωτογραφία. Την τράβηξα το καλοκαίρι που είχε αγοραστεί η κούκλα και το καροτσάκι κι ο «μάστορας» ήταν τεσσάρων χρονών.

      Manos S.
      4 Μαΐου 07 στις 1:03

      Καλά….αν μας δεις το καλοκαίρι όλους στο σπίτι σου (γιατί το σπίτι σου είναι κι ας μην μας το λες), να κάνουμε κατάληψη, εμείς θα φταίμε….;

      Χρήστος
      29 Μαΐου 07 στις 3:12

      Εχμ… χεχε… νομίζω πως όλοι μας τις έχουμε τις προκάτ αντιλήψεις μας…
      Και για του λόγου το αληθές… γιατί αρχίσαμε όλοι να συνδυάζουμε κούκλα και καρότσι με σεξουαλικότητες και ρόλους και τέτοια;

      Αυτό που εγώ είδα στη φωτογραφία είναι έναν τετράχρονο να πάει βόλτα το «μωρό» του στο καρότσι.

      Πατρότητα δηλαδή.

      Γιατί είναι ΟΚ να προπονούνται τα κορίτσια στη μητρότητα με τις κούκλες και δεν είναι ΟΚ να προπονούνται και τα αγόρια στην πατρότητα;

      Μια χαρά αρσενικό πρότυπο είναι και μάλιστα με την «παραδοσιακή» έννοια του όρου.

      Χρήστος
      29 Μαΐου 07 στις 3:20

      Υστερόγραφο:
      ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκα κάτι στο οποίο μπορώ να διαφωνήσω με τον κύρι Παραμυθά!!!!! Γιούπι!!!!!

      Τα όπλα σαν παιχνίδι ίσως να μην είναι και τόσο κακά.
      Αρκεί να είναι αληθινά όπλα και το παιδί να μαθαίνει ότι είναι αληθινά, επικίνδυνα και θανατηφόρα.
      Να κατανοεί δηλαδή τις συνέπειες της χρήσης τους.

      Ίσως, με το να ξορκίζουμε και να καταπιέζουμε τη βία (που κι αυτή είναι μια φυσικότατη λειτουργία), αφήνουμε τα παιδιά απροστάτευτα στην ωραιοποιημένη, φαντασιακή, πολύχρωμη και εντυπωσιακή βία της τηλεόρασης, του σινεμά και των βιντεοπαιχνιδιών.

      Ένας πυροβολισμός στην τηλεόραση είναι θεαματικός, ανώδυνος και, τελικά, ελκυστικός.

      Όμως, αν το παιδί παίξει μ’ένα αληθινό πιστόλι ή μ’ένα αληθινό σπαθί κι αναγκαστεί να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης…
      …Αν το παιδί φάει μια μπουνιά σε ένα ντότζο και ματώσει και ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ τι ακριβώς είναι η βία…
      …Τότε ίσως να είναι πολύ πιο προσεκτικό στα θέματα πολέμου και βίας, γιατί θα ξέρει ότι οι συνέπειες είναι ΑΛΗΘΙΝΕΣ και ΟΔΥΝΗΡΕΣ σε αντίθεση με όσα του δείχνει η τηλεόραση ή το playstation.

      hamomilaki
      14 Μαΐου 08 στις 13:23

      Καθίστε με το παιδί σας, μαζί, και φτιάξτε ένα παιχνίδι.

      Ένα παιγνίδι, μια κούκλα και θα δώσετε την μεγαλύτερη χαρά στο παιδί σας.
      Ένα κουβαράκι και λίγο πανί και χαρίστε του τον κόσμο όλο. Ασχοληθείτε με το παιδί σας, περάστε την ώρα σας μαζί του δημιουργικά, ακονίστε του την προσοχή, την σκέψη.
      Κάντε το να νοιώσει την αγάπη σας.
      Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.
      Μόνο η αγάπη σας. Αυτή μετράει. Δώστε την ευκαιρία να την εισπράξει το παιδί σας.
      Θα λάμψει το πρόσωπό του από χαρά. Θα είναι ευτυχισμένο. Αυτή η κούκλα θα είναι ισόβιο σημείο αναφοράς. Πάντα θα την θυμάται. Ποτέ δεν θα την αποχωριστεί.

      Δεν σημαίνει τίποτα για το παιδάκι σας η αγορά ενός παιγνιδιού.
      Λίγα λεπτά θα περάσει μαζί του, μέχρι να εξαντληθεί η περιέργειά του.
      Τίποτε δεν λέει αυτό το παιγνίδι, όσο ακριβό και να είναι. Μην εξαγοράζετε την «ησυχία» σας με ένα έτοιμο παιγνίδι.

      Μην εξαγοράζετε την αγάπη του παιδιού σας με ένα παιγνίδι της μόδας. Δεν εξαγοράζεται η αγάπη του παιδιού. Κι από την άλλη, δεν είναι παιγνίδια αυτά. Δεν είναι. Δεν προσφέρουν τίποτε.

      Κάντε μια δοκιμή. Ζήστε τις μοναδικές στιγμές να δείτε τα ματάκια του παιδιού σας να λάμπουν από ευτυχία, από χαρά, από αγάπη. Δεν υπάρχουν άλλες στιγμές. Δεν αξίζει τίποτε άλλο όσο η χαρά του παιδιού σας.

      Δυο κουρελάκια και αγάπη είναι αρκετά.

Σχολιάστε