Για το κόψιμο του τσιγάρου

8387
Έπεσα πάνω σε ένα κείμενο, στο βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας» που όπως ξέρετε μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι  για το κόψιμο του τσιγάρου! Ως πρώην βαρύς καπνιστής για 30 χρόνια (το έχω κόψει  29) ενθουσιάστηκα με αυτό το κεφάλαιο που ο τίτλος του είναι: «Για το κάπνισμα και το πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα». Το ότι έκοψα το τσιγάρο έχει έμμεση σχέση με τον Κρισναμούρτι και είχα ανεβάσει γι΄ αυτό ένα post πριν επτά χρόνια, σε δύο συνέχειες. Μπορείτε να τις δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. και μετά ΕΔΩ . Το σημερινό κείμενο, έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για όσους καπνίζουν, αλλά γενικότερα για τις συνήθειες.
Καλό βράδυ.
Π.

«  Ο Ν. Μ., που ήταν σε κάποια ομάδα φιλοσοφίας, περιέγραψε τις δυσκολίες που είχε για να κόψει το κάπνισμα. Είχε δοκιμάσει διάφορους τρόπους για να τελειώνει με αυτή τη συνήθεια, αλλά εκείνη συνεχιζόταν. Κάποια στιγμή, μετά από μεγάλη προσπάθεια, το είχε κόψει, αλλά εκείνο ξαναγύρισε με πιο έντονη την επιθυμία γι’ αυτό.

Τον ερώτησα ποια είναι η αιτία της επιθυμίας του να κόψει το κάπνισμα. Είναι επειδή θεωρεί το κάπνισμα αντιπνευματικό, ανάρμοστο ή επειδή βλάπτει την υγεία του ή γιατί ξοδεύει χρήματα γι’ αυτό; Κι αν θέλει να το κόψει για κάποιο λόγο κι όχι για την ίδια τη συνήθεια, τότε απλώς η αντικατάστασή του με κάποιο υποκατάστατο έχει τις δικές της δυσκολίες και το υποκατάστατο είναι μια αναβολή του βασικού προβλήματος. Και όταν τραβηχτεί η προσοχή από το υποκατάστατο, τότε το αρχικό πρόβλημα ξανάρχεται στην επιφάνεια. Η επιθυμία για υποκατάστατα –οποιασδήποτε συνήθειας- είναι πολύ λεπτή, αλλά όταν κανείς αναγνωρίσει την πλάνη του και έχει επίγνωσή της, τότε αυτή θα χάσει την έλξη της. Τότε μπορεί κανείς να αδράξει το ίδιο το πρόβλημα. Η σύγκρουση που εμφανίζεται ανάμεσα στην επιθυμία να σταματήσεις το κάπνισμα και στη συνήθεια να καπνίζεις, κάνει την ενέργεια που σπαταλιέται σ’ αυτήν την πάλη να είναι εντελώς άχρηστη, γιατί εκτός από το ίδιο το πρόβλημα του καπνίσματος, έχεις τώρα κι άλλο ένα πρόβλημα: αυτό του κοψίματός του. Έτσι, η σκέψη φθείρεται σε αυτή την πάλη ανάμεσα σε δύο προβλήματα, και η συνήθεια του καπνίσματος συνεχίζεται.

Αν δεν το επικρίνεις και εξετάσεις προσεκτικά γιατί καπνίζεις, πώς γεννήθηκε η συνήθεια, τότε θα έχεις να κάνεις με ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από το κάπνισμα: της συνήθειας και της απερισκεψίας. Με την κατανόηση του μεγαλύτερου, το μικρότερο σβήνει. Η απερισκεψία θρέφει συνήθειες, στις οποίες γίνεται κανείς σκλάβος. Για να δούμε πώς αυτή η συνήθεια του καπνίσματος μεγαλώνει. Σε πολλές περιπτώσεις, με το κάπνισμα πειραματίζεται κανείς σαν παιδί,, καθώς και άλλα παιδιά γύρω του καπνίζουν· είναι κάτι που κανείς το κάνει τότε, ακόμα και αν του φέρνει ναυτία. Σύντομα, καθώς το σώμα συνηθίζει στο δηλητήριο, το κάπνισμα αποκτά μια ευχάριστη αίσθηση. Επίσης, μειώνει την απόσταση που έχει το δειλό, νευρικό παιδί από τα υπόλοιπα παιδιά, πριν δέσει η παρέα τους, καθώς όλοι σχεδόν καπνίζουν κι εκείνο δεν θέλει να το λένε «λοξό». Το κάπνισμα δίνει επίσης σε κάποιον που αισθάνεται αμηχανία με τα χέρια του, κάτι για να τα απασχολεί. Κι ακόμα, υπάρχει η αδιάκοπη υπενθύμιση της διαφήμισης. Όλα αυτά δείχνουν απερισκεψία και η απερισκεψία θρέφει συνήθειες που είναι δύσκολο να τις κόψεις.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η απερισκεψία με τις φθοροποιές συνήθειές της. Αποκτώντας επίγνωση προς μια κατεύθυνση, σύντομα αποκτάς επίγνωση σε πολλές άλλες κατευθύνσεις. Με την απόκτηση επίγνωσης ότι είσαι  απερίσκεπτος, υπάρχει ήδη σκεπτικότητα, που μέσα από την αδιάκοπη επίγνωση, πλαταίνει και βαθαίνει. Σ’ αυτή τη διαδικασία θα δεις ότι η μηχανική απαίτηση και ικανοποίηση για κάπνισμα μειώνεται  ώσπου σβήνει, γιατί η σκεπτική προσοχή δίνει όλο και περισσότερη κατανόηση στην επίγνωσή σου, και οι συνήθειες χάνονται μέσα στις φλόγες της επίγνωσης.

Μία συνήθεια, λοιπόν, δεν πρέπει να ξεπερνιέται με την αντικατάστασή της από μία άλλη συνήθεια. Όλα τα υποκατάστατα τείνουν να ενθαρρύνουν την απερισκεψία, όπως το κάνει και καθετί το κακό. Ενώ αποκτώντας επίγνωση της συνήθειας, παρατηρώντας τους τρόπους που εκφράζεται και τις εκδηλώσεις της, η ένταση της σκεπτικότητας, της επίγνωσης ξυπνάει και η διαύγειά της διαλύει το σκοτάδι της σύγχυσης. »

 

 

 

ένα σχόλιο στο “Για το κόψιμο του τσιγάρου”

Σχολιάστε