Kony

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που με τα σχόλιά σας στο χθεσινό post (όσα ήδη γράφτηκαν κι όσα ανάλογα πιθανόν να γραφτούν) ξαναφέρνετε μια γεύση αγάπης  σε αυτό το blog.  Και μια και είναι γιορτές και θα έχετε χρόνο, θα σας ανεβάσω εδώ την πρώτη ταινία του «μάστορα» (έβδομη στη σειρά) που έστειλε στο Φεστιβάλ Δράμας πριν μερικά χρόνια. Ο ίδιος δεν τη γουστάρει και την έχει σχεδόν «αποκηρύξει», αλλά εμένα εξακολουθεί να μου αρέσει. Χώρια που είναι η πρώτη φορά που είχα ως ηθοποιός σκηνοθέτη το γιο μου και ως παραγωγός, υπεύθυνη παραγωγής την κόρη μου. Σταματώ εδώ, για να μην … «κατέβει» πολύ κάτω το χθεσινό post, «Τι είναι αγάπη;».
Καλή Κυριακή
Σας φιλώ πολύ
Π.
Υ.Γ. Όλο ξεχνάω να σας πω, ότι αυτό το «Π» με το οποίο υπογράφω σχεδόν όλα τα posts σε αυτό το blog, είναι σαν νόμισμα: έχει δύο όψεις. Σημαίνει και «Παραμυθάς», και «Πιλάβιος». Διαλέγετε και παίρνετε.

37 Σχόλια στο “Kony”

      John Karapiperis
      26 Δεκεμβρίου 09 στις 23:09

      Nα σε δω να συλλαμβάνεις τον Dirty Harry και τι άλλο στον κόσμο !!!
      (και το γλυφιτζούρι σου πάει !)

      You’ve gotta ask yourself a question: «Do I feel lucky?» Well, do ya, punk?

      Kαι πέρα από το χαβαλέ και τα ‘ποδανά’ της ταινίας, σκεφτείτε αν μας δείχνει το μέλλον και που οδηγούμαστε σιγά σιγά…
      Δεν γράφω άλλα, γιατί θα χάσω το ραντεβού για cybersex που έχω!

      να-τασσσάκι
      26 Δεκεμβρίου 09 στις 23:25

      Κι εμείς ευχαριστούμε, Π μας
      😉

      κι ας την έχει αποκηρύξει ο μάστορας, εμάς μας άρεσε η ταινία
      (κι εγώ να σε δω να συλλαμβάνεις τον Dirty Harry θέλω -χμμ, ένα καπέλο σου έλειπε μου φαίνεται :p)

      Φιλί!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      26 Δεκεμβρίου 09 στις 23:45

      Πολύ καλό και δε μπορώ να καταλάβω γιατι το «αποκύρηξε»,σχεδόν,όπως λες ο Κωνσταντίνος.Πολύ καλή η σκηνοθέσια.Εκπληρώθηκε και το όνειρο μου να σε δω και ως ηθοποιό εκτός Παραμυθα.Μου θύμισες κάτι σε Αστυνόμο Μπέκα σε ιστορία του Μαρή.

      Άσχετο αλλά έφαγα ένα κόλλημα με το ενυδρείο.Άνευ αξιόλογου λόγου.Αλλά μου φάνηκε πολλύ ενδιαφέρον το ενυδρείο.Αν μπορείς να πεις ενυδρείο ένα μεγάλο ποτήρι με νερό και τον Nemo να κόβει βόλτες μέσα σε αυτό.

      Μου άρεσε επίσης που δεν αποσαφηνίζει ποιά ήταν η αληθινή πραγματικότητα και ποια η εικονική.Πέθανε τελικά ο ήρωας ή όχι;

      Και έχει και ένα μήνυμα να περάσει όπως εξάλλου και όλες οι ταινίες του Κωνσταντίνου.
      Η τεχνολογία όσο εύκολα μπορεί να σε ωφελήσει ακόμα πιο εύκολα μπορεί να σε βλάψει.Αρα χρήση με «Μέτρον Άριστον».

      Στο Φεστιβάλ Δράμας έλαβε μέρος στο Διαγωνιστικό κομμάτι;Και πώς τα πήγε;;

      Καλό Ξημέρωμα.

      Υ.Γ.:Όσον αφορά το Π. εγώ ήμουν της εντύπωσης ότι μόνο του αναφέρεται στο όνομα «Παραμυθάς».Γιατί συνήθως όταν θες να καταλάβουμε ότι γράφεις κάτι ως Νίκος υπογράφεις ως Ν.Π.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      26 Δεκεμβρίου 09 στις 23:55

      Συγγνώμη καταλαβαίνω ότι καταντάει κουραστικό να το επαναλαμβάνω κάθε φορά που συμβαίνει και ίσως έχει πάψει να είναι αστείο μετά την 200σιοστή φορά.Αλλά αυτός ο αγώνας μου να την προλάβω με κρατάει σε εγρήγορση.Βέβαια όπως έχετε καταλάβει σπανίως το πρώτο μου σχόλιο σε κάθε post είναι πάνω από το αντίστοιχο δικό της.Οι μυημένοι,και η άμεσα ενδιαφερόμενη,έλπιζω να κατανόησαν!!!

      Καλήνύχτες….

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 0:34

      Φίλε Γιάννη Θηρίο : Nα έχεις 24 ώρες το pc σου ανοιχτό, να είσαι στο paramithas.gr και να πατάς συνέχεια F5 !!!

      Το νόημα του video δε νομίζω ότι είναι αν πέθανε τελικά ο Φώτης Μπακουραίος (γιατί κόλλησες στο ενυδρείο και δεν κόλλησες στο ‘άδειο’ του σπίτι που συμβολίζει τη ζωή του?) , αλλά το αν εκμαυλιζόμαστε όλοι σιγά σιγά πίσω από μια οθόνη…

      Ο Σεφέρης τα είχε πει κάποτε:

      ‘…Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
      τι πόθους και τι πάθος,
      ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ· ΛΑΘΟΣ! (η άνω τελεία όλο το νόημα)
      κι αλλάξαμε ζωή.’

      http://www.youtube.com/watch?v=lLjMtuqhv0I
      (κι ας την έφαγε ο Μίκης την άνω τελεία… Εσείς αν θέλετε τη βάζετε ή την βγάζετε, δικό σας το νόημα, αλλά εμένα επιτρέψτε μου να την βάλω για τους δικούς μου λόγους πεσιμιστικούς ή μη…

      Μαρία
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 1:08

      Johny… το πρόλαβες το ραντεβού;;;;;;!!!!!!!

      και στο καπάκι Σεφερης όχι ταιριαζει δε λέω χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι
      Νατασσακι με πρόλαβες
      τα φιλια μου και στους δυο
      και σε όλη την παρεα!

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 1:09

      @Να-τασσάκι: δε θα μπορούσε να κάνει καλύτερη ανάλυση ο Allu Fun Marx…
      To θέμα είναι ένα όμως : ‘Tην πήραμε? (τη ζωή μας), κι αν ναι, πώς ?

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 1:15

      @Μαρία : όχι, δυστυχώς την έστησα ποστάρoντας εδώ και με παράτησε !!!
      Είδες τα blogs και τα ιντερνέτια τι κάνουν ?!!! 😉

      Μαρία
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 1:19

      δε πειραζει βρε νεος είσαι θα βρεις άλλη… και μας τα κατηγορεις τα ιντερνετια όλο και κατι καλό κανουν… χιχιχιχιχιχιιχι

      να-τασσσάκι
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 1:20

      Εγώ χωρίς «καρδιά» και χωρίς «πνοή» δεν θα μπορούσα να «πάρω» τη ζωή μου… Τώρα, για τους πόθους και το πάθος, σηκώνει συζήτηση το πράμα!

      Αλλά μου φαίνεται το θέμα είναι να δεις το «λάθος» -κι αν μπορείς «ν’ αλλάξεις ζωή».

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 3:22

      πάντως το μόνο που με ενόχλησε στο όλο video ήταν το ‘σταυροκόπημα ‘ του Μητσάρα του ‘Λακαμά’ … κοινώς Βάζελου… Ε άντε γεια ρε !!! Συμφωνείς ΦΔημήτρη ?

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 3:31

      Και μου αρέσει που ‘έπεσα μέσα’ για Aronofsky, πριν δω τη ταινία, και αρκετά σχόλια πριν…
      Το Requiem for a Dream ακούγεται ακόμα…

      John Karapiperis
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 3:58

      Και Π. (Πιλάβιε ή Παραμυθά), η γεύση αγάπης παραμένει σταθερή σε όσα σχόλια μπαίνουν εδώ και το ξέρεις… και προπάντων σε ‘όσα ‘ δεν θα μπουν ποτέ εδω μέσα για τον α ή β λόγο…

      Παπαστρατής Ιωάννης
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 9:20

      @ΦJK.Φίλε μου εμένα το ενυδρείο μου κέντρισε το ενδιαφέρον!!!!Καλά όλη νύχτα περίμενες μήπως φανεί;;;Αυτή που σε έστησε ντε!!!

      @ΝατασσσΆκι:Ξενύχταγες παρέα με τον John ή μου φαίνεται;;;Σε ευχαριστώ για την υπομόνή σου αλλά δυστηχώς δεν βρήκε ανταπόκριση!!!!

      !!!!!!!!!!!!!!ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 9:26

      @ΦJK:Εγώ νόμιζα ότι το άδειο σπίτι δείχνει μινιμαλιστικό τρόπο ζωής.Ωραίο το τραγουδάκι αλλά θα μπορούσε να τα είχε καταφέρει καλύτρα στη μετάφραση.Ίσως να βλέπω το δέντρο και να χάνω το δάσος.Ίσως…

      dimitrisp
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 14:06

      ωραία η ταινία αλλά πολύ καλά καλά έκανε κι Κωνσταντίνος και την αποκήρυξε…κατάλαβε ότι ήταν μέγα σκηνοθετικό έγκλημα τα πλάνα και οι ατάκες που αφορούσαν την ακοτονόμαστη ομάδα των αμπελοκήπων ή αλλιώς π.α.ο. 🙂
      http://www.slang.gr/lemma/show/tafos_tou_Indou_8080

      το λινκ είναι για όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία της ονομασίας του «γηπέδου»
      @ΦJK
      τα σχόλια και οι παρατηρήσεις σου με βρίσκουν σύμφωνω και προσυπογράφω 😉
      Χρόνια πολλά στην αγαπημένη πατριώτισά μου Άιναφετς ΚΜΝΒ, να τη χαιρόμαστε!

      cpil
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 16:09

      Να κάνω κι εγώ το σχόλιό με την σειρά μου… Την έχω «αποκηρύξει» γιατί η ταινία ήταν μια σκηνοθετική… παρτ…. ένα σκηνοθετικό όργιο ας πούμε. Υπήρχε συ-σκηνοθέτης και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε για τα πλάνα κλπ. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που είναι γυρισμένη και πως παίζουν ηθοποιοί… Α! Και το σενάριο δεν μου αρέσει καθόλου. Αυτά! Χρόνια Πολλά και φρόνιμα!

      ΥΓ: Mr. John Karapiperis, επειδή σε έχω δει να το λες κι αλλού 😛 δεν νομίζω ότι σκηνοθετικά (και στιλιστικά) έχω σχέση με τον Αρονόφσκη.

      να-τασσσάκι
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 17:41

      «μάστορα», τότε θα περιμένουμε να δούμε το «Πέλμα του Πίθηκα», που μας το έχεις τάξει απ’ το Μάρτη του ’07 κι ακόμα περιμένουμε
      😛

      Χρόνια Πολλά και Καλά επίσης -και να χαίρεσαι τη μανούλα 🙂

      Κυρία Παραμυθά
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 18:15

      Η μανούλα, η Παραμυθοσύντροφος, η γιαγιάκα, η φίλη, η ΚΜΝΒ, η πατριώτισσα (Βοσπόρου), η οπαδός της κοκκινόασπρης ομάδας, η Άιναφετς, ευχαριστεί τους Παραμυθομεγαλωμένους, τα μωρά και τα μωράκια του Παραμυθά, για τις ευχές!
      Χρόνια πολλά σε όλους, ΑΦ, special γιορτινά και πολύ- πολύ αγάπη!

      Μαρία
      27 Δεκεμβρίου 09 στις 22:06

      τωρα αξιωθηκα να το δω εντελώς τρελό ε; και ο παραμυθας πρώτος με την καπαρντίνα!
      φιλια σε όλο το Πιλαβέικο…

      Παναγιώτης
      28 Δεκεμβρίου 09 στις 12:35

      Μόλις είδα την ταινία. O ένας από τους ηθοποιούς μοιάζει αρκετά στον Μπελούσι από τους Blue Brothers (τουλάχιστον αυτόν μου θύμισε εμένα). Κατά τα άλλα συμφωνώ με την αποκύρηξη της από τον cpil. ( Το σενάριο θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερο, τελειώνει κάπως απότομα). Από σκηνοθεσία δεν έχω ιδέα αλλά δεν μου φάνηκε τίποτα κακό.

      John Karapiperis
      28 Δεκεμβρίου 09 στις 23:00

      @cpil : αν αυτό το θεωρείς όργιο, αυτά που προβάλλονται σε μικρή και μεγάλη οθόνη σήμερα, τι τα θεωρείς ? (και μην απαντήσεις με την κλασσική ατάκα ‘δεν βλέπω τηλεόραση’, όπως κάνω κι εγώ… 😉
      Kαι ποτέ δε σε σύγκρινα με τον Aronofsky ή τον Boyle, απλώς βλέπω επιρροές και ψήγματά τους στα έργα σου, οπτικά ή ακουστικά (και αυτό δεν μπορείς να το αναιρέσεις, άλλωστε προς τι η αναφορά στο Requiem στους τίτλους τέλους?)
      Αν το λες από μετριοφροσύνη, είσαι λάθος, αν το εννοείς τότε συγνώμη που δε θα γίνω ποτέ καλός κριτικός !
      και ο τίτλος ‘Mr. ‘κομμένος ! ή κοινώς ‘κεριά’ που μας έλεγαν στη σχολή όταν φωνάζαμε κάποιον ‘Κύριο’!
      Όταν χριστώ επιτέλους ‘Sir’ , I’ll let you know !
      (ελπίζω να έπαιξες με την EOS 5D MKII, την έχει φίλος και κάνει θαύματα, μέχρι που είδε την 7D!!!)

      @ Παναγιώτη : ρε φίλε-και με το συμπάθειο δηλαδή- αλλά όχι και να συγκρίνεις τον Μητσάρα τον Λακαμά τον Λαγό με τον συγχωρεμένο τον John Belushi… ήμαρτον…
      (Έχει γούστο να απαντήσει ο αληθινός ‘Μητσάρας’ και να αρχίσουμε νέο blogo-καυγά 😉 )

      John Karapiperis
      28 Δεκεμβρίου 09 στις 23:32

      Kαι ένα σχόλιο που κάνει ‘μπαμ’ σε τέτοια γυρίσματα: ποτέ στον τόπο του εκλήματος δεν πιάνουμε κάτι με ‘ακάλυπτα χέρια’… φοράμε γαντάκια !!!

      dimitrisp
      28 Δεκεμβρίου 09 στις 23:44

      να σε ενημερώσω ΦJK ότι ούτε εγώ μοιάζω στον Belushi…:)
      είμαι φτυστός ο Hugh Jackman :)…cpil το ακούς; έχε με υπόψη αν χρειαστείς γοητευτικό πρωταγωνιστή με χαμηλό κασέ …
      🙂 🙂 🙂

      John Karapiperis
      29 Δεκεμβρίου 09 στις 0:47

      ωχ ωχ… το πήγαμε στο X-Men ΦΔ !!! και τι ρόλο θα δώσουμε στον Παραμυθά, τον juggernaut ?! Άσε γιατί πολύ του τα ζαλίσαμε του ανθρώπου !!! Και τον βλέπω να απαντάει ανάλογα!!!

      Παναγιώτης
      29 Δεκεμβρίου 09 στις 22:10

      Πάντως νομίζω ότι πολλοί καλλιτέχνες δεν θέλουν να έχουν σχέση με τα πρώτα τους έργα γιατί έχουν ωριμάσει με τον καιρό και τα βλέπουν με άλλο μάτι πλέον. Και τι περισσότερες φορές έχουν δίκιο. Π.χ. κατά την άποψή μου το «τί είναι αυτό» και η ταινία με τον τυφλό ( δεν θυμάμαι πως τη λένε ) παίρνουν δεκάρια ενώ στο ΚΟΝΥ με το ζορι βάζω τγία ( που λέει και ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης χεχε )

      Μαρία
      29 Δεκεμβρίου 09 στις 22:22

      Κακώς όμως γιατι κανεις δεν αρχισε τη δημιουργική του πορεία φτιαχνοντας αριστουργήματα και το ότι έχει ωριμασει πραγματικα φαίνεται ακριβώς από αυτη τη σύγκριση

      John Karapiperis
      30 Δεκεμβρίου 09 στις 0:21

      @Παναγιώτη : Μικρές χαρές λεγεται φίλε μου, όπως και να ‘δείχνει’ δεν είναι ταινία για τους τυφλούς, είναι ταινία για τους ΄τυφλούς’ , όπως όλοι εμείς…
      Και βάλε όσα ‘τγία’ και ‘δεκάγια’ θες….
      Ο τυφλός σε ‘βλέπει’ , εσύ τον ‘βλέπεις’ φίλε μου ?

      Παναγιώτης
      30 Δεκεμβρίου 09 στις 11:20

      John Karapiperi δεν διάβασες τι έγραψα ( ξαναδες το ) !

      Το ταινία με τον τυφλό δεν το είπα απαξιωτικά. Απλώς δεν θυμόμουν πως λεγόταν

      Ξαναλέω λοιπόν : Οι «μικρές χαρές» και το «τί είναι αυτό» μου άρεσαν και είναι κορυφαίες. Στο KONY βάζω τγία που δεν μου άρεσε και τόσο !

      ΥΓ. Μόλις θυμήθηκα τη διαφήμιση «Μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς» ( χε χε – σατανικό παραμυθογέλιο )

      Karapiperis John
      30 Δεκεμβρίου 09 στις 14:30

      Παναγιώτη no hard feelings… Απλά το ‘η ταινία με τον τυφλό’ μου έκατσε κάπως.
      Και στη ζωή μου έχω μάθει ότι είναι καλύτερα να μη μασάς να μιλάς ή να γράφεις…
      Να’σαι καλά…

      John Karapiperis
      31 Δεκεμβρίου 09 στις 18:58

      Nίκο, κάποτε είχες πει ότι σου άρεσε ο Dylan (και σε ποιόν δεν αρέσει ακόμα)…
      Καλή Χρονιά και Παραμυθένια ή Πιλαβένια (ότι προτιμά ο καθένας παίρνει!) ολόψυχα εύχομαι, και αυτό δικό σου :

      ‘Must be Santa’

      (Did you ever realize that you may be Santa to all of us ?)

      http://www.youtube.com/watch?v=plVjC15jhtw

      Kαλή Χρονιά από έναν Παραμυθομικρό… ε, τι όλοι μεγάλοι θα είμαστε ?!!! (ας κρύβουμε χρόνια τώρα που πάμε για τα δεύτερα -άντα σιγά σιγά 😉 )

Σχολιάστε