Κοντά στα παιδιά

Αν και με τρώει  να γράψω κάποια πράγματα για την «ενσυναίθηση», ωστόσο δεν θέλω να αναβάλλω αυτό το post κι άλλη φορά. Ήθελα να το έχω ανεβάσει μια μέρα πριν κλείσουν τα σχολεία για να το δουν τα παιδιά, που ξέρω ότι θα χαρούν πολύ. Ωστόσο επειδή θα χαρούν και οι δασκάλες τους που το περιμένουν, θα το ανεβάσω έστω και τώρα και θα ήθελα να το αφιερώσω σ’ αυτές τις δασκάλες, που – «παραμυθομεγαλωμένες» και οι ίδιες – έκαναν, η κάθε μια με τον τρόπο της, μία εξαιρετική προετοιμασία για την επίσκεψή μου στο σχολείο τους. Τα αποσπάσματα από τα βίντεο  που γύρισαν οι ίδιες και μου τα  έστειλαν, τα διάλεξα και τα μοντάρισα εγώ.

Θ’ αρχίσω  με την επίσκεψη -ας την πούμε «αεροεπίσκεψη» αφού έγινε με το ίντερνετ-  στην Β’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου Γαζίου στην Κρήτη, που «έκανα» μέσω SKYPE.   Σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτή την e-συνέντευξη, αλλά θέλω να ανεβάσω εδώ δύο λεπτά (γιατί έχω γελάσει με αυτά) από το 38λεπτο βίντεο που μοντάρισε η δασκάλα τους (!!!) και που το έφτιαξε να μοιάζει με εκπομπή ειδήσεων με τηλεπαράθυρα.

Το επόμενο βίντεο είναι από την επίσκεψη στα ΕΚΠΑΙΔΕΥΤHΡΙΑ ΚΑΝΤΑ, ένα ιδιωτικό σχολείο, με πολύ καλή ατμόσφαιρα. Εδώ τα παιδιά είχαν κάνει μια πλούσια  δουλειά προετοιμασίας με τη δασκάλα τους -και μάλιστα μέσα στα πλαίσια κάποιου εκπαιδευτικού προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας – με ζωγραφικές,  θεατρικοποιημένα αποσπάσματα από την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ στην τηλεόραση και το blog  του, και δύο τραγούδια. Αυτό που με συγκίνησε πιο πολύ είναι ότι μου τραγούδησαν αυτά τα δύο αγαπημένα μου τραγούδια. Στο βίντεο που θα δείτε, μου λένε το δεύτερο τραγούδι, που είναι από τους τίτλους τέλους της εκπομπής, όπου πια … δεν με κρατάει τίποτα, και  όπως θα δείτε,  θέλω να παίξω μαζί τους. Θα καταλάβετε γιατί είχα τη μέση μου για τρεις μέρες μετά!

Στο Γ’ Δημοτικό Σχολείο Καλυβίων με περίμενε μια έκπληξη. Εκεί η εκδήλωση έγινε στο θέατρο του Σχολείου και με υποδέχτηκαν με ένα χορευτικό πιγκουίνων (!!!) . Ήταν εμπνευσμένο από το επεισόδιο της καινούργιας σειράς επεισοδίων του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Η μικρή φώκια», όπου ο Παραμυθάς, πηγαίνει στον Βόρειο Πόλο  και τον υποδέχονται οι πιγκουίνοι. Η μουσική δεν είναι από την εκπομπή, αλλά από εκείνα τα τραγούδια που, μάλλον, χορεύουν τα παιδιά στα πάρτι τους.

Και θα κλείσω με ένα απόσπασμα από την επίσκεψη που με ξάφνιασε και με έκανε να συγκινηθώ περισσότερο από όλες, τόσο που άλλαξα την αφιέρωση στο καινούργιο βιβλίο του Παραμυθά που θα βγει τον Οκτώβριο και το αφιέρωσα σε αυτά τα παιδιά. Το βίντεο που θα δείτε, είναι από την επίσκεψή μου στο ΤΕΕ Κωφών Αγίας Παρασκευής. Εκεί τα παιδιά, μού είχαν ετοιμάσει μια παράσταση πάνω στο παραμύθι, «Η φίλη μου η Φιφή η Φάλαινα». Κι επειδή βέβαια η παράσταση ήταν σε νοηματική γλώσσα, μια Δασκάλα, μετέφραζε για μένα όσα λέγονταν στη σκηνή. Δεν χρειάζεται να πω τίποτ’  άλλο, θα καταλάβετε.

Και θα κλείσω αυτό το post, με το κανονικό επεισόδιο της σειράς, έτσι όπως παίχτηκε από το PRISMA PLUS, με τη διερμηνέα της νοηματικής γλώσσας στην κάτω γωνία. Και θα ήθελα να πω εδώ, ότι αν συζητιέται  να κλείσουν κάποια από τα  επτά κρατικά κανάλια -που ίσως έχει κάποια λογική- το  PRISMA PLUS θα πρέπει όχι μόνο να μείνει, αλλά και να αναβαθμιστεί. Είναι μεγάλης σημασίας για τα παιδιά και τους νέους με προβλήματα ακοής και όρασης. Τώρα:  Αν ξέρετε κάποια παιδιά με πρόβλημα ακοής, βάλτε να το δούνε το επεισόδιο με τη νοηματική διερμηνεία που ανέβασα εδώ . Επίσης, αν υπάρχει κανείς ανάμεσα σε όσους μπαίνουν σ’ αυτό το blog που έχει επαφή με παιδιά που έχουν τέτοιο πρόβλημα και νομίζει ότι αυτές οι εκπομπές  με διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα θα είχαν ενδιαφέρον για τη δουλειά του, παρακαλώ να μου το πει, για να ζητήσω από την ΕΡΤ, να μου δώσει αντίγραφα όλων των εκπομπών για να τα ανεβάσω είτε εδώ είτε στο paramithas.tv
Καλό βράδυ
Π.

9 Σχόλια στο “Κοντά στα παιδιά”

      Fwtino_Asteraki
      22 Ιουνίου 11 στις 0:59

      Άντε μετά γιατί λένε οτι τα παιδιά είναι ευτηχεία! Έιναι όλα τόσο υπέροχα τόσο γλυκά και πανέμορφα που απλά σου αλλάζουν όλη σου την ζωή..Και φυσικά πάντα σου φτιάχνουν την διάθεση.
      Και κάτι τελευταίο..μπορεί να μην έχω τις πολλές εμπειρίες με τα παιδιά να μην έχω δεί πολλές παραστάσεις ή δεν ξέρω και γω τι άλλο…αλλά χάρις ενός γεγονότος καταλάβα σε βάθος..οτι δεν έχει σημασία ούτε η ηλικία του παιδιού,ούτε η καταγωγή,ούτε το χρώμα,ούτε η γλώσσα,ούτε τα πιστεύω του…είναι όλα αγνά και όμορφα..και αν θέλεις να επικοινήσεις μαζί του ο κόσμος να χαλάσει θα τα καταφέρεις!

      Καληνύχτα και όνειρα γλυκά σε όλους!

      marilia
      22 Ιουνίου 11 στις 1:53

      Αχ, πολύ ωραίες οι ιδέες των συναδέλφων! Εύγε τους! Στα υπόψη για την επόμενη χρονιά! 😉 –>κλείνω το μάτι. Να δω μόνο εμείς πώς θα τα καταφέρουμε με τα… Πρωτάκια! Και καλά, από 38,27 λεπτά βίντεο, ΑΥΤΟ διάλεξες;;;; 😆 –> χαχανίζω

      Όσο για την αφιέρωση, ένα λάθος έχει γίνει: αυτό το ποστ, μάλλον πρέπει να αφιερωθεί στον ίδιο τον Παραμυθά! Τι απ’ όλα αυτά θα γινόταν χωρίς τα… «μπουκάλια που συλλέγαμε από τη θάλασσα»; Και όσο κοιτούσα τα βίντεο, τόσο πιο σίγουρη ένιωθα πως τα νέα «μπουκάλια» συλλέγονται με την ίδια όρεξη και την ίδια αγάπη και από τα μικρότερα παιδάκια. Τα οποία σε μερικά χρόνια θα τα ‘χουμε ίσως συναδέλφους στα σχολεία και θα κάνουμε, από κοινού πια, Παραμυθοεκδηλώσεις. Ακόμα και… «αεροεπισκέψεις» (!!!! Επιμένεις, ε;!)

      Αλλά μια και επιμένεις στα «αερο…»… θα σε περιμένουμε του χρόνου, σε πολύυυυυυυ χειρότερες αίθουσες, με πολύυυυυυυυυυ χειρότερο υλικό και σαφώς λιγότερη δουλειά, για να μη μας κολλήσεις τη… ρετσινιά της «αερο…επίσκεψης»! 😛 –>Βγάζω γλώσσα

      Καληνυχτοφιλάκι γλυκό και ευχαριστοφιλάκι ακόμα πιο γλυκό 😉

      να-τασσσάκι
      22 Ιουνίου 11 στις 14:35

      Εξαιρετικές οι δουλειές όλων τους (εντάξει, η Μαριλία είναι φίλη μου και με τα παιδιά από το ΤΕΕ Κωφών πραγματικά συγκινήθηκα…). Μα είναι που έχουν για έμπνευση τον Παραμυθά -και έχουν και την ευκαιρία να την εκφράσουν [κάτι που εμείς δεν είχαμε, τότε. Γι’ αυτό σε «πνίγουμε» με τις μάνικες της αγάπης τώρα, να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο ;-)]

      Και του χρόνου, κι ακόμα καλύτερα λοιπόν!
      Φιλί!

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      22 Ιουνίου 11 στις 14:47

      Τι να πρωτοσχολιάσεις.Το ένα βίντεο καλύτερο από το άλλο!Ήξερες όμως να αφήσεις το καλο για το τέλος.Τελικά η σιωπή μπορεί να πει πάρα πολλά.Μπράβο και στα 3 σχολεία όμως!!!

      Τι να πεις για το δράμα με την ΕΡΤ.Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια.Περιττό να σου πω ότι το ΣΙΝΕ+ έχει ήδη κλείσει.Μακάρι να εισακουστείς φίλε μου.

      Το παραμυθοκάναλο γιατί έχει κολλήσει στο 20ο επεισόδιο;Αφού στο vimeo είναι ανεβασμένα!

      Φιλί…

      παραμυθομεγαλωμένη δασκάλα
      22 Ιουνίου 11 στις 17:55

      Πολύ ωραίες οι δουλειές όλων των συναδέλφων. Πολύ συγκινητική η δουλειά στο ΤΕΕ Κωφών.
      Επίσης συγκινητικό είναι που περνάει ο Παραμυθάς και στην επόμενη γενιά και τον υποδέχονται ΚΑΙ αυτά τα παιδιά με πολλή ΑΓΑΠΗ. ΄Ο,τι δίνεις, παίρνεις, βέβαια… Τον συνόδευσαν μέχρι έξω, είχαν πέσει όλα επάνω του και δεν τον άφηναν να φύγει!!!
      Ευχαριστούμε πολύ και για την επίσκεψη και για το βίντεο!

      δημήτρης
      22 Ιουνίου 11 στις 21:44

      τι να πω…όλα τα βίντεο ήταν υπέροχα… και είχα την τύχη να δω από κοντά αυτήν την αθώα και τεράστια αγκαλιά που εισπράτεις
      Λοιπόν προσφέρομαι εθελοντικά να σε συνοδεύω στις επισκέψεις σου για να ανεβάζω τα παιδιά στους ώμους μου αντί για εσένα μήπως και σε γλυτώσουμε από κανένα λουμπάγκο 🙂
      Φιλιά

      υγ @ Νατάσα
      χα!χα!χα! που τη θυμήθηκες αυτή τη «μάνικα»!!!χα!χα! είσαι φοβερή!

      Mika
      24 Ιουνίου 11 στις 11:29

      Τι απίστευτη ανταμοιβή να εισπράτεις μέτα απο τόσα χρόνια την αγάπη των παιδιών, των παιδιών που μάζευαν τα «μπουκάλια»! Αυτο είναι που λέμε διαχρονική αξία!

      Είναι συγκινητικά και αισιόδοξα τα βιντεάκια…αισιοδοξία…η αξία που έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη τώρα!

      Μπράβο στις δασκάλες και σε σένα που εξακολουθείς να μικραίνεις και να χωράς στην χούφτα ενός μικρού παιδιού…

      Φιλιά
      Μικα

      πρωτάκια
      4 Δεκεμβρίου 12 στις 11:48

      Mας άρεσε πολύ η εκπομπή σας με τη φάλαινα και επειδή μιλήσαμε κι εμείς στην τάξη για την νοηματική γλώσσα, μας άρεσε πολύ και η παράσταση με τη σπουδαία προσπάθεια των παιδιών 🙂 🙂
      ‘Ενα φιλί από όλα τα παιδάκια της πρώτης!

Σχολιάστε