Κοινή γλώσσα και επικοινωνία

Αυτά τα κείμενα – που ο «μάστορας» του blog τα βάφτισε «σεντόνια» – τα ξεκίνησα θέλοντας να είναι αφορμή για ένα νοερό διάλογο μεταξύ μας. Δεν είχα ακόμα την αίσθηση των blogs που γίνονται σχόλια, απαντάς και πάει λέγοντας. Έρχομαι από ένα χώρο, τηλεόραση και βιβλία, και μάλιστα για παιδιά, όπου υπάρχει η αίσθηση ότι πετάς μπουκάλια στη θάλασσα, όπως σας είχα γράψει κάποτε στις αρχές σε ένα post.  Στο νου μου είχα –και έχω- ότι αυτά τα κείμενα δεν έχει σημασία αν σχολιάζονται και πόσα σχόλια θα γίνονται, αλλά αν σας κάνουν να αναρωτιέστε. Δεν έχει τόση σημασία μόνο να διαβάζετε ό,τι έχω γράψει, πότε περισσότερο και πότε λιγότερο προσεκτικά κι άλλοτε να συμφωνείτε ή άλλοτε να διαφωνείτε. Θα έλεγα ότι εκείνο που έχει σημασία είναι αν αναρωτιέστε. Ακόμα κι αν μοιάζει να συμφωνεί κανείς με ό,τι λέγεται, μπορεί ν’ αναρωτηθεί γιατί συμφωνεί.
Νομίζω ότι σημασία δεν έχει αν συμφωνεί ή αν διαφωνεί κανείς με κάποιον που μιλάει, αλλά αν έχουν κοινή γλώσσα και αν επικοινωνούν. Κι όταν λέω, «κοινή γλώσσα», δεν εννοώ βέβαια την ίδια γλώσσα, αλλά αν δίνουμε το ίδιο περιεχόμενο στις λέξεις που χρησιμοποιούμε. Θα σας έχει τύχει, φαντάζομαι, να διαφωνείτε επί ώρες με κάποιον και στο τέλος να ανακαλύψετε ότι όλη την ώρα λέγατε το ίδιο πράγμα. Κάτι τέτοιο λέω σε ένα παλιό post/σεντόνι με τίτλο, «Αρνάκια και πράσινα άλογα». Κι όταν λέω, «επικοινωνία», εννοώ αν υπάρχει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους –ή και περισσότερους- που συζητάνε, μια συνεννόηση πέρα από τις λέξεις· αν μεταδίδεται από τον έναν στον άλλον κάτι πέρα από τις λέξεις.  Τώρα, αν τα γράφω όλα αυτά, είναι γιατί το διαζύγιο ενός γνωστού μου ζευγαριού που έχουν ένα μικρό αγόρι, και μια συζήτηση πατέρα και γιου, μου θύμισε ερωτήματα που με απασχολούσαν μεγαλώνοντας τα παιδιά μου. Θα ήθελα, λοιπόν, να σας ρωτήσω όσους από σας έχετε παιδιά –όχι για να μου απαντήσετε- απλώς να σας ρωτήσω: Έχετε κοινή γλώσσα με τα παιδιά σας; Έχετε επικοινωνία με τα παιδιά σας;

Καμιά φορά, ξέρετε, παίρνουμε σαν δεδομένο το ότι χρησιμοποιούμε μια κοινή γλώσσα με αυτά κι ότι έχουμε επικοινωνία μαζί τους μόνο από το γεγονός ότι είναι παιδιά μας. Μα είναι αρκετός λόγος αυτός για να υπάρξει κάτι τόσο βαθύ όπως η επικοινωνία; Μήπως το σχολείο, τα βιβλία, οι παρέες, η τηλεόραση τα κάνουν να φτιάξουν ένα διαφορετικό λεξιλόγιο από μας, που, αν δεν το καταλάβουμε, απομακρύνει την κατανόηση κι οδηγεί σε παρεξηγήσεις; Μήπως, καθώς μεγαλώνουν, αναπτύσσουν μια δική τους εσωτερική, προσωπική ζωή που, αν δεν έχουμε επικοινωνία μαζί τους, θα απομακρυνθούν από μας και η σχέση μας μαζί τους θα καταντήσει μηχανική, τυπική, νεκρή; Μήπως αυτό είναι μια από τις αιτίες που καμιά φορά, κάνουν ένα παιδί πιο ευάλωτο σε κινδύνους όπως τα ναρκωτικά;Και πώς μπορεί ένας γονιός να έχει μια κοινή γλώσσα με το παιδί του; Μπορεί να την έχει, αν δεν νοιάζεται γι’ αυτό; Και «νοιάζομαι» δεν σημαίνει, κατά τη γνώμη μου άραγε, μόνο το ότι ο γονιός δουλεύει για να εξασφαλίσει στο παιδί του αυτά που του χρειάζονται πρακτικά ή το να του λέει να φάει το φαΐ του ή να βάλει το πουλόβερ του για να μην κρυώσει, ή να διαβάσει ή να μην αργήσει να γυρίσει το βράδυ και τέτοια; Μήπως αυτά είναι εύκολα πράγματα, επιφανειακά, που, έτσι κι αλλιώς, πρέπει να τα κάνει ο γονιός, αλλά η αληθινή φροντίδα είναι κάτι διαφορετικό; Μήπως είναι το να  το έχει συνέχεια στο νου του, αλλά χωρίς να το καταπιέζει, χωρίς λόγια, χωρίς καν να το παίρνει χαμπάρι το παιδί, αλλά να ξέρει μέσα του ότι ο γονιός του θα είναι πάντα εκεί για να βοηθήσει, ό,τι κι αν συμβεί; Μήπως , «νοιάζομαι το παιδί μου», σημαίνει ότι έχουν ανοίξει στην καρδιά μου χίλια μάτια που το κοιτάζουν και εκατό αυτιά που ακούνε τι λέει πέρα από τις λέξεις, αποκαθιστώντας μαζί του μια αληθινή, βαθιά επικοινωνία και κοινή γλώσσα; Άραγε μιλάτε κοινή γλώσσα με τα παιδιά σας; Άραγε επικοινωνείτε μαζί τους; Εσείς ξέρετε…

Σας φιλώ, όχι ως μπαμπάς, αλλά ως παππούς πια.
Καλή εβδομάδα
Π.

5 Σχόλια στο “Κοινή γλώσσα και επικοινωνία”

Σχολιάστε