“Τα Χρονικά της Κουζίνας”

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου “Τα Χρονικά της Κουζίνας – 1001 Γεύματα με τον Τζ. Κρισναμούρτι”, που το έχει γράψει ο μάγειράς του στην Αμερική, Michael Krohnen. Είναι μία από τις καλύτερες βιογραφίες τού Κρισναμούρτι και η μόνη που είναι γραμμένη με ένα διακριτικό χιούμορ και μιλάει για ειδικά πράγματα της καθημερινής  του ζωής. Ο λόγος που σας μιλάω σήμερα γι’ αυτό το βιβλίο, είναι ότι τον τελευταίο καιρό, ασχολούμαι με ένα σεμινάριο για φοιτητές Δραματικών Σχολών, που του έχω δώσει τον τίτλο, “Α”, όπως “Απάτη και “Η” όπως ηθοποιός,   και που το αρχίζω με ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο, όπου ο Κρισναμούρτι αναφέρεται στους ηθοποιούς και σας το αντιγράφω εδώ.
Και μια και αυτό το ποστ έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, θα ήθελα για μια τελευταία φορά,  να ευχαριστήσω τόσο τους οχτώ φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ   προηγούμενου ποστ, για οικονομική βοήθεια  ενόψει τής μετακόμισής της, όσο και όλους τους άλλους φίλους που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά η γενικότερη οικονομική κατάσταση, δεν τους το επέτρεψε. Η μετακόμιση θα γίνει την 1η Φεβρουαρίου και κάποια στιγμή μετά, θα ανεβάσω εδώ φωτογραφίες από τον καινούριο χώρο. Και τώρα το κείμενο που σας είπα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

… Την επόμενη μέρα, μερικά διάσημα πρόσωπα μάς συντρόφευσαν στο μεσημεριανό φαγητό. Ένα από αυτά στο τραπέζι, ο ηθοποιός του κινηματογράφου  Ρίτσαρντ  Τσαμπερλεϊν, κάθισε απέναντι από τον Κρισναμούρτι, ενώ εγώ βρέθηκα στην άλλη άκρη του τραπεζιού, αδυνατώντας να παρακολουθήσω τη συζήτησή τους. Μετά το φαγητό πρόσεξα ότι ο Κρισναμούρτι και ο ηθοποιός πήγανε βόλτα  στον κήπο.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Κρισναμούρτι, γύρω στις 1.20 το μεσημέρι, μπήκε στην κουζίνα την ώρα που ετοίμαζα το μεσημεριανό, εξακολουθώντας να έχω κάποια περιέργεια για τον καλεσμένο ηθοποιό της προηγούμενης μέρας, τον ρώτησα: «Συγνώμη Κρίσνατζι, ο κύριος με τον οποίο κουβεντιάζατε χθες, είναι ενδιαφέρον άνθρωπος, σας έκανε τίποτα καλές ερωτήσεις;»
Με κοίταξε με μία χαμογελαστή έκφραση στα μάτια του και μου απάντησε διπλωματικά: «Α, ξέρετε κύριε, οι ηθοποιοί σπάνια ξέρουν ποιοι πραγματικά είναι».
Στην αρχή, θεώρησα ότι η απάντησή του αναφερόταν μόνο σε ηθοποιούς, μέχρι που στη διάρκεια  ενδοσκόπησής μου, μου πέρασε από τον νου ότι αυτό που είπε, ήταν αλήθεια για τους περισσότερους από μας. Ποιος ή ποια από μας ξέρει εντελώς, ποιος ή ποια είναι πραγματικά;”

 

 

4 Σχόλια στο ““Τα Χρονικά της Κουζίνας””

      Eleni
      26 Ιανουαρίου 18 στις 20:50

      Αχ Κύριε παραμυθά ! Μεγάλωσα πολύ κ παραλίγο να σε ξεχάσω.. Πόσο καιρό έχω να επισκεφτώ τη σελίδα σου .. Μου ήρθε στο μυαλό η φράση “για να δούμε τι θα δούμε ” και σε θυμήθηκα.. 42 ετών.. παραλίγο να τα τιναξω πέρσυ ..αλλά ακόμη εδώ.. παραμυθομεγαλωμενη και προσπαθωντας να παραμυθοαναθρεψω δυο παιδακια!Να σαι καλά…

      Δέσποινα
      26 Ιανουαρίου 18 στις 22:55

      Καλησπέρα.
      Υπάρχει κάποια ελπίδα να μεταφραστεί αυτό το βιβλίο;
      Στο ίδρυμα Κρισναμουρτι είπαν ότι είναι το πιο ωραίο.Γιατι δείχνει μια άλλη πλευρά του Κ.
      Τι κρίμα να μην υπάρχει στα ελληνικά.

Σχολιάστε