Το μωρό της μάγισσας

Πριν μερικές  μέρες μια από τις μάγισσες φίλες που έχω, γέννησε ένα αγοράκι. Γιατί, βέβαια, και οι μάγισσες γεννάνε παιδιά. Θα ‘λεγε κανείς ότι μια μάγισσα δεν έχει ανάγκη από αυτά, αλλά φαίνεται ότι και μάγισσες –κι ίσως περισσότερο αυτές- θέλουν έναν άντρα να τις αγαπάει και να τις φροντίζει, να κάνουν παιδιά, να έχουν οικογένεια και τέτοια. Έτσι, λοιπόν, κι η φίλη  μου η μάγισσα, αφού βρήκε το σύντροφό της,  μετά από πολλά βάσανα κατάφερε με τα μαγικά της (ε, και τη βοήθεια των γιατρών) να γεννήσει ένα αγοράκι. Όπως είναι φυσικό, αγαπούσε το μωράκι της πριν ακόμα γεννηθεί και θα το αγαπάει  έτσι για πάντα. Κι επειδή είναι μάγισσα το πιο πιθανό είναι να  προσέξει ώστε όταν  το αγοράκι της   γίνει άντρας, να μην συνεχίσει να του φέρεται σαν αγοράκι και να έχει φροντίσει μεγαλώνοντάς το  να μην  κάνει το λάθος που κάνουν πολλές μαμάδες αγοριών και  τα κάνουν αυτές οι ίδιες να μένουν μέσα τους για πάντα «αγοράκια», που ψάχνουν τη μαμά τους  κι έτσι να παιδεύουν  άλλες γυναίκες, χωρίς να ξέρουν γιατί και πώς το κάνουν αυτό.
Όμως το αγοράκι της μάγισσας γεννήθηκε πολύ καλότυχο, γιατί  ανακάλυψα ότι  έχει και μια καλή Νεράιδα που το προστατεύει από τη μέρα που γεννήθηκε. Έτσι –επειδή οι Νεράιδες είναι κι αυτές γυναίκες και ξέρουν απ’ αυτά- φρόντισε να δώσει στο αγοράκι προστασία. Τη δεύτερη κι όλας μέρα , λοιπόν, που  γεννήθηκε το αγοράκι και ήταν ακόμα στην κλινική, η καλή Νεράιδα του έκανε επίσκεψη. Και για να μην την πάρει χαμπάρι κανείς, μεταμορφώθηκε σε μια φωτεινή αχτίδα ήλιου και κάθισε πάνω στο πρόσωπο τού αγοριού. Εκείνη τη στιγμή  η μάγισσα μάνα του,  κάτι ένοιωσε κι άπλωσε το χέρι της στο μικρό καροτσάκι-κρεβάτι του μωρού, σαν να για να το προστατέψει. Όλες οι μάνες θα ένοιωθαν και θα έκαναν κάτι τέτοιο, όχι μόνο οι μάγισσες. Η Νεράιδα-αχτίδα ήλιου, λοιπόν, έδωσε στο αγοράκι υγεία σωματική και ψυχική για πάντα. Κι ύστερα του έδωσε να έχει αγάπη, σεβασμό και φροντίδα για τη μάνα του, αλλά να μην έχει καμιά ψυχολογική εξάρτηση απ’ αυτήν όταν μεγαλώσει, ούτε και να συγκρίνει τις γυναίκες που θα γνωρίζει με τη μάνα του, ούτε σε αυτές να ψάχνει να βρει εκείνη. Όχι που η μάνα του μικρού αγοριού, η μάγισσα, δεν θα φρόντιζε γι’ αυτό, αλλά για καλό και για κακό είπε να βάλει κι εκείνη το χεράκι της.
Εκείνη τη στιγμή που μπήκε η Νεράιδα μεταμορφωμένη σε αχτίδα  ήλιου στο δωμάτιο, έτυχε να είμαι κι εγώ εκεί, γιατί όταν κάποια από τις φίλες μου τις  μάγισσες  γεννήσει, είναι σπουδαίο γεγονός και δεν υπάρχει περίπτωση να μην της κάνω επίσκεψη. Κι έτσι, επειδή φορούσα το μαγικό γιλέκο μου κάτω από το σακάκι , που, όπως ξέρετε από την ιστορία της Ντόλλυ με βοηθάει –εκτός των άλλων- να βλέπω καιν’ ακούω  πράγματα που οι περισσότεροι δεν μπορούν,  κατάλαβα αμέσως τη νεράιδα  μόλις μπήκε, που τα ‘χασε και «άκουσα» τη  φωνή της σαν σκέψη  μέσα στο κεφάλι μου να με ρωτάει:
«Τι θες εδώ Παραμυθά»;
« Ήρθα να δω τη φίλη μου τη μάγισσα», σκέφτηκα κι εγώ για να τ’ «ακούσει».
«Αχ, μην με μαρτυρήσεις σε παρακαλώ», μου είπε.
«Μην ανησυχείς», την καθησύχασα, «δεν θα πω τίποτα. Και στη φωτογραφία που θα βγάλω το μωράκι, δεν θα καταλάβει κανένας τίποτα, αφού είσαι μεταμορφωμένη σε αχτίδα του ήλιου».
Κι έτσι είναι, που στη φωτογραφία του μωρού που έβγαλα εκείνη τη στιγμή που απλώθηκε το χέρι της μάγισσας μαμάς του, υπάρχει μια φωτεινή αχτίδα στο πρόσωπό του, που όλοι νομίζουν ότι είναι ο ήλιος που πέφτει από το παράθυρο!
Να ζήσει.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ όλους
Π.


8 Σχόλια στο “Το μωρό της μάγισσας”

Σχολιάστε