Κι άλλα για τον Παραμυθά. Υπομονή…

Τελικά αυτό το μήνα, το blog παραγματοποιεί το λόγο για τον οποίο μου το έφτιαξε το παιδάκι μου: Να ανεβάζω κείμενα, βίντεο  και ειδήσεις του «Παραμυθά», γιατί σήμερα, μετά το τελευταίο για το καινούργιο βιβλίο του «Παραμυθά», σας έχω άλλο ένα Παραμυθοπόστ και μάλιστα, «μπλογκοπεριοδικό» με πολλά θέματα.
Κι αρχίζω με τη συνέντευξη που που μου πήρε η συγγραφέας Κατερίνα Μουρίκη για ένα εξαιρετικό περιοδικό το, «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού«. Εδώ, όπως θα δείτε πιο κάτω,  ανέβασα το εξώφυλλο του περιοδικού.  Παρόλο που το τεύχος αυτό είναι το Νο 80, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είχα ξανακούσει γι’ αυτό το περιοδικό, που θεωρώ ότι είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο  για γονείς, εκπαιδευτικούς και γενικά για ανθρώπους που ασχολούνται με το παιδί. Με το link που έβαλα στο όνομα του περιοδικού μπορείτε να δείτε περισσότερα γι’ αυτό στο web site του, αλλά επειδή -δυστυχώς- το περιοδικό δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή, αντέγραψα και ανέβασα τη συνέντευξη εδώ. Αν βαριέστε, πηδήξτε την. Ομολογώ ότι ανεβάζω τη συνέντευξη, κυρίως, γιατί είναι η πρώτη φορά που με ρωτάνε έτσι ξεκάθαρα για τη δουλειά μου για τον Κρισναμούρτι. Κι όπως θα δείτε, στο επόμενο θέμα του μπλογκοπεριοδικού, η κυρία Μουρίκη μου έκανε πολύ καλό ποδαρικό σε τέτοιες ερωτήσεις!


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Κατερίνας Μουρίκη.
Είναι γεγονός, κύριε Πιλάβιε,  ότι το όνομά σας έχει ταυτιστεί με τον «Παραμυθά», μια τηλεοπτική παραγωγή που μεγάλωσε τα παιδιά μας αλλά κέρδισε κι εμάς, ως γονείς. Επίσης η «Χιλιοποδαρούσα» υπήρξε μια ακόμα αξέχαστη επιτυχία σας κοντά σε άλλες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές. Γνωρίζοντας ότι ανεβήκατε στο σανίδι από τα οκτώ σας χρόνια,  σπουδάσατε στο Εθνικό Θέατρο, ολοκληρώσατε τις μεταπτυχιακές σπουδές σας στο Royal Academy of Dramatic Art of London και έχετε συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους ηθοποιούς-κολοσσούς όπως τη μεγάλη Κυβέλη, την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν, το Θάνο Κωτσόπουλο, την Ελένη Ζαφειρίου κ.ά, εύλογα γεννάται το ερώτημα πώς και δεν μείνατε στο χώρο του θεάτρου ή του κινηματογράφου; Τι ήταν αυτό που έστρεψε την προσοχή σας στο χώρο του παιδικού θεάματος;
Μετά από όλη αυτή τη σχέση με το θέατρο που περιγράφετε και άλλα οχτώ χρόνια καριέρας ως επαγγελματίας ηθοποιός, το 1974 -δηλαδή μετά από 23 χρόνια- βαρέθηκα. Βαρέθηκα το θέατρο, όχι τη δουλειά του ηθοποιού. Αυτή συνεχίστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, από τότε έως σήμερα. Με τον κινηματογράφο δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις, γιατί οι γονείς μου δεν με αφήνανε να παίζω κι εκεί όταν ήμουν μικρός, εκτός από μία φορά στην «ΑΓΝΩΣΤΟ» με την Κυβέλη επειδή ήταν νονά μου, και στην «ΕΡΟΪΚΑ» του Κακογιάννη επειδή ήταν φίλος του πατέρα μου. Δυο τρεις φορές που έχω κάνει κάποιες σύντομες εμφανίσεις ως μεγάλος σαν «guest star», ήταν για χάρη φίλων σκηνοθετών. Η σχέση μου με το χώρο του «παιδικού» αρχίζει το 1975, όταν γεννήθηκε η κόρη μου κι έπρεπε να κάνω κάτι για να ζήσουμε. Τότε σκέφτηκα ότι όταν ήμουν μικρός, η αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπή (δεν υπήρχε τηλεόραση) ήταν η «Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» και σκέφτηκα να κάνω την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη», όπου διασκεύαζα και διάβαζα μόνος μου παιδικά μυθιστορήματα. Πρότεινα την ιδέα στον Μάνο Χατζιδάκι που ήταν τότε Διευθυντής όλης της Ραδιοφωνίας, του άρεσε και μου ανέθεσε να την κάνω τρεις φορές την εβδομάδα. Όταν το 1977, έφυγε και πήγε μόνο στο Τρίτο Πρόγραμμα, μου ανέθεσαν να φτιάξω πρόγραμμα για παιδιά, κάθε μέρα, μισή ώρα το πρωί και μισή ώρα το απόγευμα. Το πρόγραμμα αυτό είχε επιτυχία και το 1978 μου ζήτησαν να πάω στην τηλεόραση και μου ανέθεσαν να φτιάξω καθημερινό πρόγραμμα που τότε δεν υπήρχε. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Η ιδέα του «Παραμυθά» με το μαγικό γιλέκο και το αόρατο μολύβι  πώς ξεκίνησε; Υπήρχε κάτι ανάλογο στο εξωτερικό;
Όχι, δεν υπήρχε. Ήταν μια ιδέα του Αλέκου Κυριτσόπουλου και δική μου. Στην αρχή δεν πετούσε, αλλά μετά από κάποιες εκπομπές, σκέφτηκα να πραγματοποιήσω με τη βοήθεια των τηλεοπτικών εφφέ ένα παιδικό μου όνειρο και να… πετάω. Έτσι σκέφτηκα την ιδέα του «μαγικού γιλέκου» και ο Παραμυθάς έγινε «ιπτάμενος παππούς».

Στα παραμύθια σας περνάτε πάντα την ιδέα της μη βίας. Ωστόσο στις μέρες μας την αντιμετωπίζουμε συχνά, ακόμα στην καθημερινή ζωή των παιδιών μέσα κι έξω από το σχολείο. Κατά τη γνώμη σας πού οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Σε μας τους μεγάλους. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε ένα κόσμο γενικότερης βίας, αλλά και ανταγωνισμού και σύγκρισης μέσα στο σπίτι και στο Σχολείο, που φέρνουν το φόβο της αποτυχίας, του να μην είσαι «κάποιος». Και αυτός ο φόβος είναι που γεννάει τη βία. Νομίζω ότι οποιαδήποτε βίαια αντίδραση είναι αποτέλεσμα φόβου για κάτι.

Πώς μπορούν γονείς και δάσκαλοι να αντιμετωπίσουν την παιδική επιθετικότητα;
Χα, χα, χα… είναι απλό: Πρώτα, να πάψουν να είναι βίαιοι και επιθετικοί οι ίδιοι. Το παιδί, από τη μέρα που γεννιέται –από έμβρυο στη κοιλιά, όπως έχει αποδειχτεί- ρουφάει αυτό που είναι ο «μεγάλος». Όταν οι μεγάλοι πάψουν να είναι ανταγωνιστικοί, φοβισμένοι και βίαιοι, τότε θα έρθουν και καινούργιες ανθρώπων που δεν θα ξέρουν τη βία. Αλλά βλέπετε, κάποιους συμφέρει να διαμορφώνονται οι άνθρωποι με βάση ότι η βία είναι στη φύση του ανθρώπου. Όχι δεν είναι. Έχει περάσει από γενιά σε γενιά στο DNA του, αλλά αυτό μπορεί και να σβήσει. Δεν ζούμε πια σε σπηλιές και να χρειαζόμαστε να προστατευτούμε από του δεινόσαυρους.

Θεωρείτε ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει πρότυπα συμπεριφοράς σε ένα παιδί ή χρειάζεται και μια παραπέρα στήριξη και επεξεργασία από τον γονιό ή το δάσκαλο;
Όχι, δεν νομίζω ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να κάνει κάτι. Και, νομίζω, ότι  δεν είναι απλώς θέμα επεξεργασίας από το γονιό και το δάσκαλο, είναι θέμα ζωντανού παραδείγματος στην πράξη. Ας πούμε, δεν μπορείς να κάνεις κήρυγμα ή να μαλώνεις το παιδί να μη λέει ψέματα κι όταν εκείνο σηκώνει κάποια στιγμή το τηλέφωνο και σου λέει ότι ζητάνε εσένα, εσύ του κάνεις νοήματα να πει ότι δεν είσαι εκεί! Απλά πράγματα, αλλά…

Η σωστή ή όχι διαχείριση της τηλεόρασης στο σπίτι  πόσο μπορεί να επηρεάσει τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού;
Πολύ. Είναι άλλο να «παρκάρεις» το παιδί σου μπροστά στη τηλεόραση για να σ’ αφήνει ήσυχο, κι άλλο να ασχολείσαι μαζί του και να φροντίζεις τι βλέπει και τι δεν βλέπει και μάλιστα χωρίς να καταφεύγεις σε απειλές και τιμωρίες, δηλαδή βία.

Τι νομίζετε ότι λείπει σήμερα από την παιδική ζώνη των κρατικών καναλιών;
Πολύ, ποικίλο και καλό ΕΛΛΗΝΙΚΟ (παρακαλώ να διατηρηθούν τα κεφαλαία) παιδικό πρόγραμμα.

Αν σήμερα, με το ασφυκτικό τοπίο της αγοράς, σας δινόταν η ευκαιρία να οργανώσετε αυτή τη ζώνη, πώς θα συνταιριάζατε την έλλειψη χρημάτων με την ποιοτική παραγωγή;
Το ίδιο θέμα υπήρχε και τότε. Το «παιδικό πρόγραμμα» ήταν πάντα το «αποπαίδι» της τηλεόρασης, ανεξάρτητα από τη γενικότερη οικονομική κατάσταση. Υπάρχουν, όμως, πάντα ιδέες που δε χρειάζεται μεγάλο κόστος για να γίνουν, υπάρχουν άνθρωποι που τη «βρίσκουν» να δουλεύουν για παιδιά με λογική αμοιβή και τέλος –εγώ προσωπικά- θα βασιζόμουν πολύ στους ανθρώπους και τα μέσα του καναλιού.

Είστε  παραγωγός, σεναριογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης. Επίσης έχετε γράψει ένα σωρό παραμύθια για παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν εκδοθεί, έχετε γράψει βιβλία για μεγάλους, όπως το «Ιστορίες της καρδιάς» και τα «Ευτυχισμένα παιδιά», έχετε μεταφράσει βιβλία του Κρισναμούρτι, για τον οποίον γράψατε το βιβλίο «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα» και τελευταία κατακτήσατε και τον χώρο της ποίησης με το e-book, «Το Χαμένο κλειδί του Έρωτα». Πώς καταφέρνετε να συμμαχείτε τόσο παραγωγικά με το χρόνο σας;
Χα, χα, χα… Δεν συμμαχώ και γι’ αυτό γκρινιάζω ότι δεν μου φτάνει.

Και ο Κρισναμούρτι, τον οποίον έχετε μελετήσει ιδιαίτερα, και τον έχετε γνωρίσει προσωπικά, πόσο σας έχει επηρεάσει στη ζωή σας;
Θα έλεγα ότι μου άλλαξε «κατεύθυνση». Είναι, ας πούμε, σαν να ξεκινάς για Θεσσαλονίκη κι αντί βόρεια, να πηγαίνεις νότια, προς Καλαμάτα. Οπότε συναντάς κάποιον στο δρόμο που σου λέει, «πάτε λάθος, προς τα ‘κει είναι η Θεσσαλονίκη» και τότε παίρνεις στροφή και συνεχίζεις πια προς τη σωστή κατεύθυνση. Το πότε θα φτάσεις έρχεται δεύτερο. Άλλος πάει, με τραίνο, άλλος με αυτοκίνητο, άλλος με αεροπλάνο και άλλος με τα πόδια. Σημασία έχει να «πάρεις τη στροφή» και να πηγαίνεις προς τη σωστή κατεύθυνση, γιατί όπως λέει κι ο Κρισναμούρτι, «το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο», με τη έννοια ότι πηγαίνεις στη σωστή κατεύθυνση.

Και τώρα, την τελευταία ερώτηση την αφήνω για εσάς. Μπορείτε να μου μιλήσετε για ό,τι δεν σκέφτηκα εγώ να σας ρωτήσω.
Ομολογώ ότι μετά την τελευταία ερώτησή σας που δεν μου την έχουν ξανακάνει ποτέ, έχετε σκεφτεί να ρωτήσετε τα πάντα και δεν έχει μείνει τίποτα.

Πώς σας φάνηκε; (Αν δεν βαρεθήκατε και την διαβάσατε).  Το επόμενο θέμα, είναι άλλη μία συνέντευξη, που μου πήρανε κολλητά  με την προηγούμενη. Τη συνέντευξη την πήρε ο Σωτήρης Ζαφείρης, που έβγαλε και τις φωτογραφίες που υπάρχουν σ’ αυτήν. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να την αντιγράψω εδώ, γιατί είναι στο ηλεκτρονικό περιοδικό En-Gr  Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη βρείτε κάνοντας κλικ εδώ  http://www.en-gr.com/index.php/en/2012-03-04-07-53-24/1199-paramithas  και θα καταλάβετε γιατί είπα πως η κυρία Μουρίκη, μου έκανε καλό ποδαρικό στις ερωτήσεις για τον Κρισναμούρτι.

Και το τελευταίο θέμα σ’ αυτό το μπλογκοπεριοδικό, είναι ένα μικρό βίντεο 36 δευτερολέπτων, που συνδυάζει τα βασικά θέματα αυτού του μπλογκ: τον «Παραμυθά» και τα παιδιά. Είναι από τη χθεσινή επίσκεψή μου στο Έκτο Δημοτικό Σχολείο Ιλίου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία άλλη φωτογραφία ή κανένα καλύτερο βίντεο από αυτό που τράβηξα κάποια στιγμή εγώ. Θέλω, όμως, να το ανεβάσω, για χάρη των παιδιών και των γονιών τους που ήρθαν να με δούν και να τελειώσω το post με τα πρόσωπα των παιδιών που παρακολουθούν ένα βίντεο με τον Παραμυθά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π

2 Σχόλια στο “Κι άλλα για τον Παραμυθά. Υπομονή…”

      δημήτρης
      21 Απριλίου 13 στις 7:52

      Απόλαυσα την πρώτη…χάρηκα με τη δεύτερη συνέντευξη και εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες 🙂
      Από κάθε συνέντευξη στάθηκα περισσότερο σε ένα σημείο:
      1.»Πώς μπορούν γονείς και δάσκαλοι να αντιμετωπίσουν την παιδική επιθετικότητα;
      Χα, χα, χα… είναι απλό: Πρώτα, να πάψουν να είναι βίαιοι και επιθετικοί οι ίδιοι. »
      απλό…απλούστατο αλλά θέλει δουλειά πολύ! 🙂
      2.»Νομίζω ότι ευτυχία είναι η ησυχία που έρχεται μέσα σου όταν πάψεις να θέλεις να είσαι «κάποιος» και η έλλειψη ψυχολογικών φόβων που πάει μ’ αυτό.»
      Απλή και τεράστια αλήθεια!

      Τελικά τα ομορφότερα πράγματα στη ζωή είναι τόσο απλά!

      υγ. μόλις θυμήθηκα την ιστορία που έλεγες για τον Κ, όταν κάτι ζήτησε για το πρόγραμμα ΚΤΧΤ! για πες τη μας και από εδώ να τη θυμηθούμε1
      Φιλιά

      Πέτρος
      21 Απριλίου 13 στις 16:03

      Η δεύτερη συνέντευξη προσπαθεί να εστιάσει στον ίδιο τον Παραμυθά ως πρόσωπο και χαρακτήρα, ενώ η 1η είναι πολύ πιο ουσιαστική και ενδιαφέρουσα για όσα θέλει να πει ο Παραμυθώας.

Σχολιάστε