Το κέρατο

Ξέρω πού πήγε το πονηρό μυαλό σας, διαβάζοντας τον τίτλο, αλλά έχετε χάσει από χέρι. Το σημερινό post είναι καθαρά … εκπαιδευτικού χαραχτήρα. Όπως έγραψα χθες  σ’ ένα σχόλιό μου στο τελευταίο post, σήμερα βρίσκομαι στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, όπου θα επισκεφτώ το  4ο Δημοτικό Σχολείο, μέσα στα πλαίσια του Προγράμματος Φιλαναγνωσίας  του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Επειδή δεν μου είχαν δώσει τη διεύθυνση του Ξενοδοχείου που μου είχαν κλείσει για να μείνω, αλλά μόνο το όνομά του και τηλέφωνο, πήρα να τους ρωτήσω. Μου είπαν ότι είναι στο τέλος του παραλιακού δρόμου, στην πλατεία τάδε και πάντως στην οδό Θεμιστοκλέους 1. Αλλά, μου εξήγησε η κυρία που απάντησε στο τηλέφωνο, επειδή μπορεί να μην ξέρουν αυτοί που θα ρωτήσω ότι ο δρόμος λέγεται Θεμιστοκλέους (!!!), για να το καταλάβουν σίγουρα, καλύτερα να τους πω, «το Ξενοδοχείο που είναι απέναντι στο κέρατο». Νόμισα ότι δεν κατάλαβα και ξαναρώτησα, αλλά μου απάντησε επίμονα: «Στο κέρατο, κύριέ μου, απέναντι στο κέ-ρα-το. Το κέρατο είναι μπροστά στο Ξενοδοχείο μας». Η εικόνα που σχηματίστηκε στο νου μου, ήταν μάλλον η ίδια με αυτή που σας ήρθε κι εσάς διαβάζοντας τον τίτλο του post.  Γι’ αυτό όταν μπήκαμε στον Άγιο Νικόλαο, από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου που ερχόμαστε, και σταματήσαμε για να ρωτήσω έναν περαστικό πού είναι το ξενοδοχείο El Greco,  όταν με ρώτησε εκείνος πού είναι αυτό, επειδή δεν μου πήγαινε να πω, «το Ξενοδοχείο απέναντι στο κέρατο», είπα: «στην οδό Θεμιστοκλέους 1».  «Πού είναι αυτή», με ρώτησε κι εγώ του είπα, «είναι η παραλιακή». Ο άνθρωπος με κοίταξε απλανώς σηκώνοντας τους ώμους του απορημένα και τότε πήρα τη μεγάλη απόφαση να του πω αυτό που είχε πει η κυρία στο τηλέφωνο: «Είναι το Ξενοδοχείο απέναντι στο κέρατο». «Α, πες  μου έτσι», είπε ο περαστικός και αμέσως μας εξήγησε πώς θα πάμε. Σε λίγο παρκάραμε ανάμεσα στο Ξενοδοχείο και στο… κέρατο. Σας έφτιαξα ένα βίντεο όπου φαίνεται σχέση του Ξενοδοχείου με το κέρατο και κάποιες φωτογραφίες που έβγαλα, στη μία στο τέλος, είναι εγώ μαζί με το κέρατο, που όταν την είδα μετά, σκέφτηκα: «αυτό είναι που λένε, ‘το κέρατό μου’…» χα, χα, χα…. Δείτε, λοιπόν, πρώτα το πολύ μικρό  βίντεο και μετά θα διαβάσετε το… εκπαιδευτικό σχόλιο.

Τι είναι αυτό το κέρατο; Ε, δεν είναι απλώς ένα «κέρατο», αλλά ένα, «κέρας», το «κέρας της Αμάλθειας», αν θυμάστε από το Σχολείο. Η Αμάλθεια που ήταν  κόρη του Μελισσέα, Βασιλέα της Κρήτης. ήταν η τροφός του νεογέννητου Δία στο Ιδαίο Άντρο, όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα για να γλυτώσει από τον πατέρα του, τον Κρόνο, που έτρωγε τα παιδιά του.Η Αμάλθεια, άλλοτε περιγράφεται ως νύμφη Υάδα και άλλοτε ως κατσίκα, που από το κέρας της (το κέρατό της, δηλαδή) τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι νέκταρ και αμβροσία. Το «κέρας της Αμάλθειας», έμεινε από τότε σαν σύμβολο πλούτου, αφθονίας και αγαθών. Αυτά για το κέρατο. Όσα υποσχέθηκα στον Πέτρο στο προηγούμενο post, θα τα πούμε στο επόμενο.
Καλή εβδομάδα
Π.


4 Σχόλια στο “Το κέρατο”

Σχολιάστε