Το κατούρημα

storyteller-flying.jpgΌπως ξέρουν οι «τακτικοί αναγνώστες» (χα, χα, χα… μ’ άρεσε αυτή η έκφραση «κονσέρβα»), ετούτο το blog είναι, «μία έτσι, μία γκιουβέτσι». Πάνω που πας να πεις, «σοβαρός άνθρωπος αυτός ο Παραμυθάς», σου ανάβει κάτι τύπου, «τρία πουλάκια κάθονται» και αλλάζεις γνώμη. Έτσι και σήμερα, μετά από το χθεσινό «σεντόνι» που μας έκανε να τα «βάψουμε μαύρα», καθώς μας οδήγησε στο αδιέξοδο ερώτημα: «και τι να κάνουμε, δηλαδή», το blog – που είναι ποικίλης ύλης – σας παρουσιάζει μία ταινία μικρού μήκους – 1′.28″ για την ακρίβεια! Μάλιστα: ταινία, με τον Παραμυθά σε ηλικία 25 χρονών, σαράντα χρόνια πριν δηλαδή, το 1968 – σταθεροποιημένης πια της Δικτατορίας στην Ελλάδα. Ως νεαρός ηθοποιός τότε που δεν είχε δουλειά, Ιούλιο μήνα, αποφασίζει να γυρίσει με τον φίλο του, τον Γιώργο Παπαδάκη, γνωστό μουσικοσυνθέτη σήμερα, μία ταινία με την κινηματογραφική μηχανή των 8 χιλ. που είχε. Η ταινία θα ήταν – αν και έγχρωμη – σε στυλ «βωβού κινηματογράφου», με θέμα έναν τύπο που κατουριέται μέσα στην Αθήνα και δεν βρίσκει πού να πάει. Η ιστορία αρχίζει κάπου στην Κυψέλη και τελειώνει στο τότε «Πολύγωνο», εκεί όπου βρισκόταν η Σχολή Ευελπίδων. Στο χωράφι που θα δείτε προς το τέλος της ταινίας, βρίσκεται σήμερα ο δρόμος που έρχεται από την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, και που από πάνω του περνάει η γέφυρα που ενώνει το υπόγειο γκαράζ με τα Δικαστήρια!
Τέρμα οι προβληματισμοί για σήμερα.
Φιλιά
Π.

12 Σχόλια στο “Το κατούρημα”

      Sweet and bitter
      11 Απριλίου 08 στις 0:24

      Καλέ, στην αρχή -στο κοντινό- σκεφτόμουν «Γνωστή φυσιογνωμία… τι μου θυμίζει; τι μου θυμίζει;» Χαχαχα!
      Ευτυχώς είχε happy ending! Είχα αρχίσει να αγχώνομαι!

      Τα φιλιά μου!

      ΥΓ: εμένα μου αρέσει που το site είναι μια έτσι μια γιουβέτσι! Τα έχει όλα και συμφέρει (που παίρνουμε τόσα εννοώ)!

      Nellinezi
      11 Απριλίου 08 στις 7:15

      πω πω πωωωωωω….τι αδύνατοοοοοοοςςςςςςς!!!!!! Και μη σας πω ότι φαίνεστε και 15 πόντους ψηλότερος!!! χα χα χα χα ! Τι απίστευτη φατσούλα !
      Και τι τρέξιμο….Λούης…
      Και τι χάρη….
      Και τι ανακούφιση !! χα χα χα !

      Καλημεροφιλιά Παραμυθούλη!

      Vanda
      11 Απριλίου 08 στις 14:39

      Δείτε τι γράφουν για ΕΜΑΣ!!!! :D:D

      10+1 ελληνικά blogs που μας αρέσουν

      Παραμυθάς & Cpil
      Αν το όνομα «Παραμυθάς» σας φέρνει κάτι συγκεχυμένα οικείο στο νου, δείτε αυτό το βίντεο πριν συνεχίσετε την ανάγνωση. Ωραία, τώρα φαντάζομαι δε χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί απλώς λατρεύουμε τα blogs του Νίκου Πιλάβιου και του γιου του, Κωνσταντίνου. Γραμμένα με ένα ταλέντο που πρέπει να πέρασε στα γονίδια, γεμάτα εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις, αλλά και γεμάτα δημιουργία –πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς;– είναι, και τα δύο, από τα αναγνώσματα εκείνα που σε εμπνέουν. Το πρώτο, συγκινητικό κάποιες στιγμές για όσους μεγάλωσαν με τα παραμύθια του κ. Πιλάβιου, επικεντρώνεται στο μεγαλύτερο ταλέντο του δημιουργού του, τις ιστορίες για παιδιά, αλλά εμπεριέχει και πολύτιμες σκέψεις σχετικά με την ανατροφή τους. Το δεύτερο, του Κωνσταντίνου –που τον ξέρετε από τις αμέτρητες διαφημιστικές δουλειές του, τις μικρού μήκους ταινίες του, την εκπληκτική The Series που βασίζεται σε ελληνικά blogs και από… παλιά, από το ρόλο του στο Σπίτι για Πέντε–είναι υπέροχο οπτικά, αλλά και εθιστικό από άποψη περιεχομένου, ακριβώς γιατί είναι λιτό κι απέριττο, γραμμένο σαν mail σε φίλο, με κέφι και διάθεση να μοιραστεί σκέψεις, συναισθήματα και στιγμές, πράγματα από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι τα πιο σπουδαία.

      http://www.in2life.gr/features/notes/articles/151308/article.aspx?singlepage=1

      νατασσάκι
      14 Απριλίου 08 στις 11:39

      Εμένα πώς μου ξέφυγε αυτό το ταινιάκι, και δεν το σχολίασα, ε;
      (τι να σχολιάσω, δλδ… Θα μείνω κι εγώ «σοβαρή» σαν τη μαριλία, μου φαίνεται!!! :p)

      Καλημέρα !!!
      🙂 🙂 🙂

      teitzis
      15 Απριλίου 08 στις 22:30

      Παραμυθά μου σε τι ταχύτητα γυρίστηκε; 35fps?
      Αγνώριστη η κυψέλη έτσι; Καλά, πόσες θέσεις στάθμευσης υπήρχαν ελεύθερες τότε (θα μου πεις και πόσοι είχαν δικό τους αυτοκίνητο…). Αλλά και εκεί κοντά που είναι η περιοχή μου (Αμπελόκηποι) αγνώριστο τελείως… Χωράφια μιλάμε… 🙁

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 4:07

      Χαχαχαχαχα οοοοοοοοοο….τελειο!!!!Αχ ποσο τον καταλαβαινουμε ολοι μας νομιζω αλλα δεν το μαρτηραμε ντλεπομασθε!χαχαχα!!Μακια και καλο ξαλαφρωμα!χαχαχαχ!

      Και ελεγα τι μου θιμιζει…τι μου θυμιζει…
      Αχ βρε παιδια αλλη φορα εχετε και ενα μπεμπιλινο μαζι σας δεν κανει κακο!χαχαχα
      Μακια!!

Σχολιάστε