Κάτι ακόμα για την αγάπη

Διαβάζοντας τα σχόλιά σας, έπεσα στη φράση,  «για αυτούς που αγαπάμε», που υπονοεί  βέβαια, ότι κάποιους αγαπάμε και κάποιους δεν αγαπάμε. Μου έκανε «κλικ» -που λένε- και είδα ότι η αγάπη για την οποία μιλάω, δεν είναι για κάποιους, δεν έχει στόχο, δεν έχει όρια, δεν χρειάζεται ανταπόκριση, δεν κάνει επιλογές, είναι απλώς εκεί, σαν λίμνη, που περιμένει όποιον θέλει να μπει μέσα, αλλά όποιον θέλει. Έτσι, όποιον δεν «αγαπάς», είναι επειδή εκείνος δεν ενδιαφέρεται για τη λίμνη για οποιονδήποτε λόγο. Και πάνω που σκεφτόμουν αυτά, μου ήρθε στο νου ένα post που είχα βάλει εδώ στο blog, τον τρίτο μήνα που το είχα ανοίξει, όταν πολλοί από σας σήμερα δεν το είχαν πάρει χαμπάρι: στις 23 Απριλίου 2007. Είναι ένα -ας πούμε-  video clip του Παραμυθά. Το τραγούδι που λέει, υπονοεί αυτό ακριβώς που έχω ως αίσθηση -όχι ως λογική, λεκτική εξήγηση- του τι εννοώ ως αγάπη. Κλείστε το μυαλό σας,  ανοίξτε την καρδιά σας κι ακούστε το με αυτήν. Η αγάπη είναι πιο κοντά σε αυτό που νοιώθατε από την ηλικία 0 έως τα 5, και λιγότερο -έως καθόλου- σε αυτό που νοιώθετε ή νομίζετε ότι είναι σήμερα, μετά από πληγές, απογοητεύσεις, προσβολές, απορρίψεις, απόκτηση γνώσεων και λοιπά, γιατί πια έχετε χάσει την αθωότητά της. Και βασικό γνώρισμα της αγάπης είναι η αθωότητα, με την τρομακτική της δύναμη που καίει τα πάντα. Αν μπορείτε, ακούστε το με αυτή την αθωότητα. Σας βάζω εδώ και τους στίχους.

Η θάλασσα εσύ κι εγώ
Τα σύννεφα στον ουρανό
Το πλοίο μας το Τριατρί
Κι οι γλάροι εκεί στην κουπαστή

Είμαστε ένα όλοι εμείς
Ένα ολόκληρο σωστό
Το ένα το μοναδικό.

Τα δέντρα εσύ και τα πουλιά
Η θάλασσα και η στεριά
Κι ό,τι είναι πάνω στη γη
Λεπτοί, χοντροί, κοντοί ψηλοί

Είμαστε ένα όλοι εμείς
Ένα ολόκληρο σωστό
Το ένα το μοναδικό.

Μπορείτε να κάνετε κλικ ΕΔΩ και θα σας πάει.
Με όλη μου την καρδιά.
Νίκος

21 Σχόλια στο “Κάτι ακόμα για την αγάπη”

      Fwtino_Asteraki
      17 Ιουνίου 09 στις 20:16

      Καλησπερα! Σας προλαβα σας προλαβα! χιχιχιχι!
      Θα περασω οσονουπι! χιχιχι για τα καθεκαστα και να τα μελετησω ολα χιχιχι!
      Μακιαααααααααα!

      Μαρία
      17 Ιουνίου 09 στις 21:05

      Γιάννη νομίζω πως ο παραμυθούλης τα είπε όλα!
      μου θυμίζει πολλα πολλα τραγούδια αλλά όχι δε θα το συσχετίσω με κανένα. Η αγαπη είναι απλά όλα. και αυτό που λες για τα πενταχρονα μέσα μας υπάρχει πάντα ένα μικρό φοβισμένο παιδάκι.
      Παραμυθούλη σε ευχαριστώ που το βγαζεις βόλτα να ξεσκάσει!

      amalia
      17 Ιουνίου 09 στις 22:22

      Αχ ένα ταξιδάκι στην λίμνη της αγάπης με το τριατρι!Και να μας παίρνει τα μαλλιά το αεράκι.Και τα μυαλά !!Για να γίνουμε αυτό το ένα.Και να ρίξουμε μια βουτιά στα κατακόκκινα νερά.Έτσι,σαν ένα.
      Αχ παραμυθά παραμυθά πώς με ταξιδεύεις!Ευχαριστώ.

      dimitrisp
      17 Ιουνίου 09 στις 22:36

      εχουν περασει δυο μηνες οπου το παραμυθι ηταν η αφορμη για να ανακαλυψω το μπλογκ σου ,Παραμυθα μου,και μαζι μ’αυτο εναν κοσμο οπου ολα Κυριε Νικο ειναι εδω…
      στο μικρο αυτο διαστημα προλαβα να κανω Φιλιες και να βρω ανθρωπους που ποιουν ηθος,ανθρωπους που αντιστεκονται, παλευουν,θυμωνουν ,επικοινωνουν και γινονται μια παρεα.
      εχω την αισθηση οτι ολα αυτα τα ομορφα ανθρωπινα που συμβαινουν οφειλονται σε μεγαλο βαθμο στο οτι δεν βλεπει ο ενας τον αλλο.ετσι απαλλαγμενοι απο τις οποιες προκαταληψεις μας απεναντι στον «αλλο» βρισκουμε κατ’ευθειαν κεντρο, τον εσωτερικο κοσμο δηλ. του ανθρωπου.
      ερχεσαι τωρα εσυ Παραμυθα μου και μας δειχνεις το κεντρο του κοσμου.μας δειχνεις το δρομο για τη ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΤΙΑ των παντων την ΑΓΑΠΗ.
      ολοι φαγαμε απο τον καρπο της γνωσης και χασαμε την αθωωτητα μας.ολοι μπορουμε να την ξαναβρουμε παλι ,αρχιζοντας ΤΩΡΑ απο την αρχη,αρχιζοντας παλι να μαθαινουμε και να ανακαλυπτουμε…
      Ισως μονο ετσι αλλαξει και γινει αληθινος αυτος ο κοσμος,Κεμαλ…
      Κυριε Νικο ,μεσα απο την καρδια μου, σ’ευχαριστουμε για αυτο το ταξιδι.

      Helda
      17 Ιουνίου 09 στις 22:44

      Το βασικό γνώρισμα της αγάπης είναι η συνειδητότητα. Και όλα αυτά που απορρίπτεις ως αρνητικά , είναι αυτά που εξελίσουν την ψυχή προς την συνειδητότητα και την κάνουν άξια και ικανή να γνωρίσει και κυρίως να βιώσει την αγάπη .Κι αυτό θέλει χρόνο , χρόνια και ζωές πολλές .
      Αυτό που περιγράφεις ως αγάπη μοιάζει πιο πολύ με επιστροφή στη μήτρα .

      Παπαστρατής Ιωάννης
      17 Ιουνίου 09 στις 22:46

      Mαράκι σε εμένα αναφέρεσαι ή στον ξενιτεμένο;

      Νίκο μου έτσι και με ξανασυγκινήσεις θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα!!! 🙂
      Άντε και πλησιάζουν(σιγά-σιγά) και τα γενέθλια μας (εσύ 15 εγώ 20).

      Νατασσσ’Ακι,χωρίς πίεση,πρέπει να κάνουμε κάτι για τα CD και τα DVD.Μη μου στερείς τον Παραμυθά μας.Σε φιλώ.

      Φιλιά και Καληνύχτες!!!!!!!!!!!!

      νατασσσάκι
      17 Ιουνίου 09 στις 23:08

      Πιάσε ένα φιλί
      κι από δω
      🙂

      Κι ένα για την κυρία Παραμυθά, παρακαλώ! 😉

      Καλό βράδυ

      **Γιάννη, θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο 😉

      Καλό βράδυ, φιλιά!

      dimitrisp
      18 Ιουνίου 09 στις 8:49

      Γιαννη απο ΝΥ,
      σ΄ευχαριστω αλλα δε νομιζω οτι τα λεω ωραια…τωρα που τα ξαναβλεπω καλυτερα βλεπω τον Παραμυθα να προσπαθει ακομη να στεγνωσει…πηρα τη μανικα της αγαπης εβαλα και το πιεστικο τον σημαδεψα και τωρα προσευχομαι να μην κρυολογησει…
      υποσχομαι να αυτοτιμωρηθω με ολιγοημερη νηστεια σιωπης…

      papiera
      18 Ιουνίου 09 στις 12:07

      Εμένα με συγχωρείτε, αλλά τα δακρύβρεχτα, ποιητικά λόγια δεν τα αντέχω.. Εγώ ξέρω ότι όποιος αγαπάει και σέβεται τον εαυτό του, δεν έχει να χωρίσει τίποτα με κανέναν.. Δεν έχει ανασφάλειες, κόμπλεξ… Δεν κάνει κακομοιριές.. Δεν κατηγορεί, δεν κρίνει και πολύ απλά, τους σέβεται και τους αγαπά όλους !!!! Και τους ανθρώπους και το περιβάλλον και ό,τι υπάρχει γύρω του!!
      Και αυτό, εκπέμπεται, μέσα από τις πράξεις και μόνο από αυτές!
      Τα λόγια τα ακούω βερεσέ!!!
      Συγχύστηκα!!!
      Δημήτρηηηη ..Στρίψε τη μάνικα από δω να συνέλθω!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      18 Ιουνίου 09 στις 18:17

      Δημήτρη τη μάνικα και λίγο προς τα εδώ καλοκαίρι είναι να δροσιστούμε κιόλας!!!! 🙂

      ΝτασσσΆκι θα αναμένω στο ακουστικό μου με υπομονή…

      Φιλικά και καλησπέρες!!!! 8)

      athinovio
      18 Ιουνίου 09 στις 18:48

      Και επειδή σαν πρώην δασκάλα έχω δει πολλούς γονιούς που «αγαπάνε» τα παιδιά τους, και έχω ζήσει και η ίδια κάποιες καταστάσεις, κι επειδή οι κουβέντες που λέτε τόση ώρα μου θυμίζουν όλα αυτά τα πράγματα, σας λέω ότι είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αφέλειες. Είναι προφάσεις για την αδιαφορία σας και ειδικά του δημήτρη του κυνισμού του.

      Η αγάπη είναι χειροπιαστή και αποδεικνύεται κάθε μέρα με πολλή δουλειά και και πολλή κούραση. Αν νομίζετε ότι έτσι γενικά κι αόριστα αμολάτε ένα «αγάπη» και ξαφνικά όλα θα φτιάξουν, τότε απλά κάνετε λάθος.

      Πως αγαπάμε τον συνάνθρωπο αν δεν κάνουμε κάτι για αυτόν? Με τηλεπάθεια?

      νατασσσάκι
      18 Ιουνίου 09 στις 23:28

      @ athinovio, συγνώμη κιόλας, αλλά αν εδώ -σε μια φιλική συζήτηση με χιούμορ και καλή διάθεση (που μπορεί να μην καταλαβαίνεις, αλλά υποθέτω ότι θα μπορούσες να σεβαστείς τη διαφορετική άποψη) μας χαρακτηρίζεις «αφελείς, αδιάφορους και κυνικούς -απλά γιατί διαφωνούμε μαζί σου, τότε αλήθεια, λυπάμαι τα παιδιά που είχες μαθητές…

      Η αγάπη είναι χειροπιαστή, ε; Βάλε μου 2 κιλά, τότε!

      Ελευθερία
      19 Ιουνίου 09 στις 0:19

      Δεν γράφω γενικά, αλλά παρακολουθώ την ενδιαφέρουσα συζήτησή σας και ήθελα έτσι να αφήσω άλλη μια γνώμη στο blog του πολυαγαπημένου μου Παραμυθά.
      Η αγάπη βγαίνει αβίαστα και αυτό είναι το όλο νόημά της και ειδικά αν το »κοινό» σου, ο αποδέκτης σου ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να το ονομάσει, είναι ό,τι έχει σχέση με παιδιά και εκπαίδευση, που εκεί δεν χωράει καταναγκασμός και τα παιδιά αντιλαμβάνονται αμέσως αν την αγάπη σου την έχεις κάνει… επάγγελμα και καταναγκαστικό έργο ή την προσφέρεις φυσικά κι αβίαστα. Δεν είναι σαν τους ενήλικες που στην πλειοψηφία τους προσποιούνται και ανέχονται.
      Αν στο τέλος της ημέρας είσαι ένα ράκος, επειδή κατά τη διάρκειά της ασκούσες την αγάπη νιώθοντας υποχρεωμένος /η να την αποδείξεις με πολλή δουλειά και πολλή κούραση, τότε μάλλον δούλευες όλη την ημέρα στα χωράφια κάτω από τον καυτό ήλιο αναθεματώντας την τύχη σου…… γιατί απ’ την άλλη μπορεί φυσικά και αβίαστα να φρόντιζες και να καλλιεργούσες τη γη τραγουδώντας.. και με μπόλικο αντιηλιακό…..

      athinovio
      19 Ιουνίου 09 στις 0:41

      νατασάκι
      δημήτρη
      και λοιποί

      δεν ειρωνεύτηκα κανέναν ούτε είπα κάτι το παράλογο
      μέχρι που εσείς δε σεβαστήκατε τη δική μου αντίθετη γνώμη και εκφραστήκατε όχι με επιχειρήματα αλλά με ειρωνίες και παραφράζοντας τις φράσεις μου αλλά και του παραμυθά αφού είναι προφανές ότι αναγκάστηκε ο άνθρωπος να το εξηγήσει τρείς φορές κι εσείς ακόμα νομίζετε οτι εγώ είμαι εκτός θέματος.

      συγνώμη παραμυθά. δεν διαφώνησα μαζί σου παρά μόνο σε ότι αφορά το πως κάνει κανείς την αγάπη πράξη, πως αυτό που νιώθεις μέσα σου το κάνεις πραγματικότητα.

      και φυσικά, κανείς απο εσάς δεν απάντησε σε κανένα από τα επιχειρήματά μου: πως δείχνεις την αγάπη?
      πως την μετατρέπεις σε κάτι ωφέλιμο αντί να την αφήσεις να εκφυλιστεί σε μία ακόμα κούφια λέξη που πουλάει κάρτες και σεξι εσώρουχα?

      απλά δεν μπορείτε

      Fwtino_Asteraki
      12 Αυγούστου 09 στις 4:32

      Ενα ακομα ομορφο και γλυκο ποστ οπως ολα φυσικα…Διεκρινα μια διαφωνια παραπανω εγω καταλαβα προσωπικη μου αποψη οτι ο ενας λεει για το πως ειναι για «αγαπη» για αυτον τι ειναι δηλαδη και ο αλλος για το πως μπορεις να δειξεις την αγαπη σου στον αλλο…ειναι δυο τελειος διαφορετικα πραγματα!!
      «Κλείστε το μυαλό σας, ανοίξτε την καρδιά σας κι ακούστε το με αυτήν.» «Γινται και παλι παιδια-5χρονων- για να το ακουσετε με αυτη την αθωοτητα»Προσωπικα εγω το μεταφραζω ως κλειστε το μυαλο σας σταματηστε να σκεφτεστε με το μυαλο αλλα σκεφτειται και πραξτε με την καρδια αφηστε τα συνεσθηματα να σας κατακλησουν χωρις ορια χωρις ενδιασμους χωρις πρεπει και μει..μεινετε «γυμνοι» και απλα αφεθειτε…
      Πριν αρκετο καιρο ειχα δει μια ταινια σε καποιο σημειο ανεφερε κατι που πιστευω πως ταιργιαζει γαντι στο «τι ειναι αγαπη» -προσωπικα για μενα- Η αγαπη ειναι πολυχρομη ειναιγλυκια ειναι σαν τα πυροτεχνηματα που ανεβαινουν στον ουρανο δεν εχουν νοημα δεν ειναι «χειροπιαστα» μα παντα χαριζουν εκπληξη χαμογελα αγκαλιες ζεστασια–αυτο σε ελευθερη μεταφραση,και πως εκει το ελεγε οχι για την αγαπη αλλα για τα γλυκα-σοκολατες–
      Για να δειξεις την αγαπη σου σε καποιον δεν εχει να κανει με κατι χειροπιαστω κατι το υλικο αγαπη μπορεις να δειξεις σε καποιον απλα οντας κοντα του,με το να εισαι διπλα του οταν σε χρειαζεται,να τον «ταρακουνας» οταν περπαταει σε λαθος μονοπατια,οταν ειναι κακοκεφαλος η κλαει να τον κανεις να χαμογελασει.και οταν ειναι χαρουμενος να τον κανεις να κλαψει απ τα γελια,να μπορεις να τον αφησεις να τραβηξει το δρομο του η να κανει το καλυτερο για αυτον.να φροντιζεις τοσο για αυτον οσο και για την ευτηχεια του ακομα και απ μακρια,να τον βλεπεις να χαμογελα και τα παντα να αλλαζουν γυρο σου να σου χαμογελα και να γινεσαι ο πιο ευτηχισμενος ανθρωπος στο γαλαξια!

Σχολιάστε