«Το καρπούζι»

Να ‘μαστε πάλιιιιι… Πώς περάσατε; Χαθήκαμε. Ευτυχώς ο «μάστορας» εδώ είχε βάλει τον αυτόματο «πιλότο» και από την Παρασκευή έως και χτες έβαζε κάθε μέρα και από ένα παραμύθι όπως ζητήσατε. Μόνο που αυτά τα τρία παραμύθια και ο «Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» δεν μπορούμε να τα κάνουμε να «κατεβαίνουν» γατί δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τον «Παραμυθά» και τη «Χιλιοποδαρούσα» και δεν θα ήθελα να μας δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Μην κοιτάτε που το koproskilo έχει «τσακίσει» το δεύτερο μέρος της «Φρουτοπίας».
Λοιπόοοον… Είδα στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13» της προηγούμενης εβδομάδας και λίγο καθυστερημένα στο περιοδικό «FREE» ότι αναφέρουν αυτό το blog και τους ευχαριστώ πολύ. Το σημείωμα του FREE όμως, έχει μια φράση που μου έδωσε μια ιδέα. «Περιμένω τη στιγμή που θ’ ανεβάσει και mpeg με τον Τιμολέοντα και την Ροζαλία (τότε τα σιχαινόμουν, τώρα σιχαίνομαι αυτά που δείχνει η τηλεόραση ακόμα πιο πολύ κι έτσι αναπολώ τα χαζά παλιά)». Η φράση αυτή μου θύμισε μία ιστορία του Ναστραντίν Χότζα, που οι ιστορίες του είναι οι αγαπημένες μου από μικρός, καθώς το σόι της μάνας μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη και ξέρανε πολλές. Ο Χότζας δεν είναι Τούρκος, είναι δάσκαλος ενός ιδιαίτερου κομματιού του Ισλάμ, των Σούφι, γι’ αυτό και το αρχικό του όνομα είναι Μουλά (δάσκαλος) Νασρεντίν. Οι ιστορίες του έχουν πάντα ένα πρώτο αστείο επίπεδο, σαν ανέκδοτο, αλλά κάτω απ’ αυτό υπάρχουν κι άλλα βαθύτερα επίπεδα για όποιον θα ήθελε να το ψάξει. Η φράση, λοιπόν, από το FREE μου θύμισε την ιστορία που θα σας πω, αλλά και μου έδωσε την ιδέα να σας λέω εδώ που και που κάποιες από τις ιστορίες που ξέρω. Θέλετε;
Να η πρώτη, που θα μπορούσαμε να της δώσουμε τον τίτλο, «ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ».

Μια καλxotzas-09.jpgοκαιριάτικη μέρα ο Χότζας φόρτωσε το γαϊδούρι του με διάφορες πραμάτειες και ξεκίνησε πρωί πρωί από το χωριό του για να της πάει στην πόλη που είχε παζάρι και να τις πουλήσει. Στα μισά του δρόμου πείνασε και σκέφτηκε να φάει το μισό από το καρπούζι που είχε πάρει μαζί του για ώρα ανάγκης. Σταμάτησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, χώρισε με το μαχαίρι του το καρπούζι στα δύο κι ύστερα έκοψε την πρώτη φέτα. Την πιάνει με τα δυο του χέρια, της δίνει μια μεγάλη βαθιά δαγκωνιά και: «φτου..», έκανε με αηδία κι έφτυσε το καρπούζι στο χώμα, γιατί ήταν τελείως άγλυκο σαν αγγούρι! Ύστερα πήρε όλο το καρπούζι και με φοβερό θυμό το σήκωσε ψηλά και το πέταξε σε μια πέτρα, κάνοντάς το κομμάτια που σκόρπισαν γύρω από την πέτρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, πήγε πάνω από τα κομμάτια του καρπουζιού και τα κατούρησε. Έτσι, αφού ξεθύμανε, καβάλησε το γαϊδούρι του και πήγε στο παζάρι, στην πόλη. Η μέρα του πήγε πολύ καλά αφού πούλησε όλη του την πραμάτεια και κατά το μεσημεράκι καβάλησε το γαϊδούρι του και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Την ώρα του καταμεσήμερου κι ενώ ο καλοκαιριάτικος ήλιος έκαιγε βασανιστικά, βρέθηκε να περνάει δίπλα από το δέντρο όπου το πρωί είχε κομματιάσει το άνοστο καρπούζι. Ένοιωθε τρομερή δίψα. Σταμάτησε το γαϊδούρι δίπλα στο δέντρο, και κοίταξε το κομματισμένο καρπούζι που ήταν ακόμα εκεί κάτω από τη σκιά του. Ξεκαβάλησε και πλησίασε τα κομμάτια του καρπουζιού. Γονάτισε, διάλεξε ένα κομμάτι καρπουζιού που ήταν κάπως μακριά από την πέτρα και στριφογυρίζοντας το στο χέρι του ψιθύρισε, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει» και το έφαγε. Ύστερα βρήκε ένα άλλο, «ούτε κι αυτό το έχω κατουρήσει» είπε και το έφαγε. Ύστερα πήρε άλλο ένα, έπειτα κι άλλο ένα και ψιθυρίζοντας πάντα, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει», έφαγε όλο το κομματιασμένο και κατουρημένο καρπούζι, και ξεδιψασμένος ανέβηκε στο γαϊδούρι του και γύρισε ευχαριστημένος στο χωριό του.
Καλό, ε;
Σας φιλώ.
Π.

9 Σχόλια στο “«Το καρπούζι»”

      aggelos spyrou
      11 Απριλίου 07 στις 21:59

      Αναρωτιέμαι καμμιά φορά, όταν μου έρχεται μια έμπνευση να πω μια ιστορία, ένα παραμύθι, ποιός το έχει πιο πολύ ανάγκη… Αυτός που το γράφει? Τα μικρά παιδιά? Ή οι μεγάλοι?

      Διαβάζοντας «το καρπούζι» κατάλαβα ότι ανάγκη για παραμύθια έχουμε όλοι… Απλά ο καθένας κρατάει και μια διαφορετική εικόνα για τον εαυτό του.

      Κάνω παράξενους συνειρμούς, είναι αλήθεια!!! 0:)

      Giorgos
      12 Απριλίου 07 στις 1:02

      Σε ευχαριστούμε πολύ Παραμυθά!
      Ωραία η ιστοριούλα αυτή.
      Το ίδιο ισχύει και για τα 3 βίντεο (που δυστυχώς δεν μπορούμε να κατεβάσουμε – ελπίζω να γίνει κάτι με τα δικαιώματα).
      Να πετάξω κι εγώ μια ιδέα;
      Απ’ ότι είδα ο γιος σου ξέρει μια χαρά από υπολογιστές.
      Μπορεί να σε βοηθήσει να φτιάξεις 5λεπτα ή 10λεπτα βιντεάκια (για downloading φυσικά…) στα οποία θα αφηγείσαι νέες ιστορίες.
      Το διαδίκτυο είναι μια πολύ καλή πηγή φωτογραφικού υλικού και η αφήγηση θα μπορούσε να συνοδεύεται με ό,τι εικόνα βρεις σχετική με το παραμύθι.
      Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ναι, είναι πολύ καλή ιδέα…
      Ευχαριστούμε!

      Γιώργος-Θεσσαλονίκη

      eρωτας
      12 Απριλίου 07 στις 12:07

      Τα νεύρα είναι πάντα κακός σύμβουλος, και καλά θα κάνουμε να κρατάμε πάντα την ψυχραιμία μας -όσο γίνεται- και να είμαστε ψύχραιμοι.
      Ποτέ δεν ξέρεις όταν κάνεις ή πεις κάτι πάνω στα νεύρα σου πού και πώς θα το ξαναβρείς μπροστά σου…
      Φιλί, μπαμπά :*

      natasaki
      12 Απριλίου 07 στις 21:42

      Πολύ καλή ιστοριούλα, σε όλα τα επίπεδα!
      Ευχαριστούμε πολύ……. 😉
      Θέλουμε κι άλλα τέτοια, και για μας τα-λίγο πιο μεγάλα- παιδιά!

      ΕΛΕΝΗ Π.Β.
      16 Απριλίου 07 στις 16:19

      Είναι πολύ σημαντικό να είσαι ικανός να περνάς στον αναγνώστη μια θετική ενέργεια μέσα από τα κείμενά σου, προσπαθώ να φανταστώ πόσο τέλεια θα είναι η ακρόαση!!!!!
      μπράββββββββββββοοοοοοοοοο!!!!!!!!!!!!!!

      Ελένη
      νηπιαγωγός

Σχολιάστε