Τι κάρμα κι αυτό!

Εντάξει, ψήθηκα. Κάτι το σχόλιο του Παπαστρατή, κάτι μερικά μέιλ που πήρα, αποφάσισα να γράψω το δεύτερο και τελευταίο μέρος από την επίσκεψή  μου στο Ανατολικό Βερολίνο, που άρχισα στο post για το Τείχος. Όμως σήμερα, θυμήθηκα κάτι που είχα πει όταν ήμουν δέκα χρονών και είναι σαν ανέκδοτο, και που ο πατέρας μου το έλεγε χρόνια μετά καμαρώνοντας για το χιούμορ του γιου του.

Στο σπίτι μας,  λοιπόν, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, άκουγα -εκτός από τα ελληνικά- να μιλάνε Γαλλικά και Τούρκικα. Γαλλικά μιλούσε ο πατέρας μου με τη μάνα του, τη γιαγιά μου, που δεν πολυχώνευε τη μάνα μου και για να της τη μπαίνει, μιλούσε όταν ερχόταν σπίτι γαλλικά στον πατέρα μου που εκείνη δεν καταλάβαινε λέξη. Κι εκείνη, όμως, το ανταπέδιδε μιλώντας Τούρκικα με τις αδελφές της και τα ξαδέλφια της, αφού ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Κι επειδή με τσάντιζε που δεν καταλάβαινα τίποτα, αντιπάθησα από τότε και τις δύο γλώσσες. Στο Γυμνάσιο, ο χαμηλότερος βαθμός μου, ο μόνος κάτω από τη βάση, ήταν στα Γαλλικά, παρ όλη τη Δασκάλα που μου είχαν στο σπίτι!
Ύστερα από χρόνια, στα σαράντα μου, παντρεύτηκα γυναίκα μισή Γαλλίδα, με γιο Γάλλο, που στο σπίτι μιλούσαν όλοι Γαλλικά, όπως κι όταν πηγαίναμε στα πεθερικά μου. Ε, ακόμα και αν καταλάβαινα αρνιόμουνα να το παραδεχτώ και κυρίως να μιλήσω. Αλλά τι κάρμα κι αυτό με τα γαλλικά! Πριν λίγες μέρες, πήγαμε τον Αλέξανδρο και την Ίριδα στις κούνιες, εδώ στη Σκιάθο.

Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε. Και τα δύο παιδιά,  λοιπόν, με τον μπαμπά τους και τη γιαγιά τους μιλάνε Γαλλικά, αφού πάνε και σε Γαλλικό σχολείο! Καλά που είναι κι η μάνα τους και λέω και καμιά κουβέντα.
Εκεί είναι που θυμήθηκα αυτή τη σκηνή, όταν ήμουν μικρός, και σκέφτηκα να την ανεβάσω εδώ. Αλλά μετά, ως  συνήθως, κάτι το Τείχος κάτι η γιορτή της Μαρίας, το ξέχασα. Μέχρι πριν λίγο, που καθόμαστε στη βεράντα κι ήρθε ο Αλέξανδρος κι έπιασε τα Γαλλικά με τη γιαγιά του. Ε, επιτόπου, σταμάτησα αυτό που έγραφα και έγραψα ετούτο το post, για να σας πω αυτή την ιστορία, που είναι αληθινή ιστορία από τη ζωή μου – που λέει κι ο «Παραμυθάς», όχι παραμύθια.
Ήταν μια Κυριακή μεσημέρι, εκεί γύρω στα δέκα μου, που είχαν έρθει να φάνε στο σπίτι μας οι δύο αδελφές της μητέρας μου, οι άντρες τους – όλοι Κωνσταντινοπολίτες – κι η γιαγιά μου. Όσο πέρναγε η ώρα, όλο και περισσότερο μιλάγανε Τούρκικα, ώσπου στο τέλος έπαψαν εντελώς να μιλάνε ελληνικά και η γιαγιά μου με τον πατέρα μου πιάσανε τα Γαλλικά. Δεν καταλάβαινα τίποτα και φυσικά δεν άρθρωσα λέξη. Ώσπου κάποια στιγμή, δεν ξέρω πώς μου ήρθε και με πολύ σοβαρό ύφος, κουνώντας το κεφάλι μου τους είπα: «Καλά που υπάρχουν και τα ελληνικά στον κόσμο, γιατί θα ήμουνα μουγκός»!  Στην αρχή μόνο ο πατέρας μου το ‘πιασε και τους το ξανάπε, οπότε γέλασαν όλοι και βέβαια, εκείνο το μεσημέρι δεν ξαναμίλησε κανείς τίποτε άλλο από ελληνικά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

9 Σχόλια στο “Τι κάρμα κι αυτό!”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      19 Αυγούστου 11 στις 23:55

      Ο Παπαστρατής που λέτε λοιπόν ξέκινησε να διαβάζει την ανάρτηση με αγωνία περίσση. Αλλά ο Παππουνίκος ,το έχω ΛΑΤΡΕΨΕΙ αυτό το όνομα με την άδεία σου, για ΑΛΛΗ μία φορά αποφάσισε να βάλει διαφορέτικη ανάρτηση από την αρχικώς απφασισμένη…

      Συνηθισμένο θα μου πείτε… 😆 😆 😆

      Πάντως ,ο Παπαστρατής πάντα, αποζημιώθκε πλήρως με δυο αδέλφια-κουκλιά ,σε φωτογραφία ομορφη, με υπέροχα ονόματα. Την Κυρία Ίριδα και τον Κύριο Αλέξανδρο…

      Να ‘σαι καλά φίλε μου. Να μου τα φιλήσεις!!

      Ένα υπέροχο Σαββοτοκύριακο να εχεις!!!

      Φιλί!!!

      Παραμυθάς
      20 Αυγούστου 11 στις 9:23

      Χα, χα, χα… Δεν μπορώ να μη γράψω κάτι για το σχόλιο της marilia. Ξέρεις πόσες χιλιάδες αδελφάκια έχεις σε όλο τον κόσμο; Χα, χα, χα… Μου έχει τύχει να «συζητάω» με κάποιο άτομο μήνες με mails κι όταν κάποτε είπαμε να βρεθούμε σκέφτηκα: «Ωχ, αν γράφει τόσα πολλά, σκέψου πόσα θα λέει! Τώρα θα με πεθάνει στη φλυαρία». Αλλά όταν βρεθήκαμε, έπεσε τέτοια μούγκα που δεν το πίστευα! Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα, μήπως είχα κάνει λάθος στο πρόσωπο.Χα, χα, χα… Έτσι είναι marilia. Άλλωστε αυτός που δημιούργησε το ιντερνετ όπως ξέρεις ήταν άτομο με προβλήματα ομιλίας. Φιλιά σε όλους.

      marilia
      20 Αυγούστου 11 στις 9:47

      Ρε παιδιά, πάλι μου την είπε; Να μισοκλείσω τα μάτια, να πάρω το κακό μου βλέμμα και να του πω ότι μπορεί να έχει εξαιρετικά ψαρωτική παρουσία και ο άλλος, ο έρμος, να μην μπορούσε να αρθρώσει; Ας μην το κάνω. Ας μη γίνω κακός άνθρωπος με το που άνοιξα τα μάτια μου.

      Οχτώμισι ελμαϊροφιλιά για τιμωρία.

      χιχιχιιχιχιχιχιχι! Καλημέρα!

      ainafets
      20 Αυγούστου 11 στις 10:37

      Α! μα να σου πωωωωωωωωωωωωω!
      Τόσα ποστ με τα εγγονάκια «μου» να μοστράρουν πρώτα πρώτα…σε γιορτές και πανηγύρια…
      Και μετά από τις τρυφερές Γαλλοτουρκικές οικογενειακές σποντούλες… Oui, evet…θέλω να μιλήσωωωω και να πω, πως η χαρά όλη δική μου…ακόμα και για το ΚΑΡΜΑ του/μου/μας !!! 😉

      Πολλά φιλάκια, σε όλα τα μωρά και τα μωράκια του/μου/μας…oui, oui !!! 😆

      Μαρία
      20 Αυγούστου 11 στις 15:46

      αυτό που λες παραμυθά για το από ίντερνετ κάτι μου θυμίζει αλλά τέσπα τώρα όσο για το τί μιλάνε στο τραπέζι σ όλες τις διακοπές των παιδικών μου χρόνων άκουγα μυτηλινια και μη πεις ενταξει ελληνική διάλεκτος είναι γιατί κι εγω κάπως σαν και σενα αισθανόμουνα μόνο που δεν μπορούσα να πω αν δεν ήταν τα ελληνικά γιατί ελλήνικά τα θεωρούσαν ασχετα αν είναι μισοτούρκικα με αρχαιοελληνικές πινελιές οπότε κι εγώ για να μάθουν έμαθα να τα μιλάω τα κανα και μέρος πτυχιακής και ησύχασα!!! ουφ αυτά παραμυθούλη. φιλάκια!

      Μάγισσα Κίρκη
      21 Αυγούστου 11 στις 9:56

      Χαχαχαχα πόσο σε νιώθω αν και από τη μία γλίτωσες!Ξέρεις πόσα παιδιά που ακούν μόνο Ελληνικά στο σπίτι, εύχονται να μην τα καταλάβαιναν; Μου θύμισες μάλιστα τις φορές που όταν δεν θέλαμε με τον αδερφό μου να ακούσει η μάνα μου για τα γκομενικά μας, μιλούσαμε Αγγλικά κι η μάνα μου πεταγόταν κι έλεγε «Τί ότσορο βότσορο λέτε εσείς εκεί πέρα;Μιλήστε Ελληνικά να μαθαίνω κι εγώ τί κάνετε εκεί έξω!» χαχα! Σας σκεφτόμαστε και σας φιλάμε Ελληνικώς και οικογενειακώς!

      Υ.Γ. ΜΙσώ τα Γαλλικά σόρρυ 🙁

Σχολιάστε