«Ωχ, κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία!»

Το βίντεο από την εκδήλωση του ΙΑΝΟΥ θα είναι έτοιμο αύριο, αλλά σήμερα θα σας βάλω τέσσερις φωτογραφίες που πήραμε από το αμοντάριστο βίντεο. Έχω, όμως, υποσχεθεί σ’ εκείνο το παιδί από σας που έχει δίδυμες κόρες (κωλόφαρδος, δεν λέω, αλλά και… ούτε «ψύλλος στον κόρφο του» όταν μπουν στην εφηβεία) να βάλω άλλο ένα κείμενο από το «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ», που κι αυτό είναι για μπαμπάδες κοριτσιών! Λοιπόοοοον…
Ήταν ένα καλοκαίρι πριν χρόνια, όταν η κόρη μου είχε κλείσει πια τα δώδεκα κι εγώ ήμουν στα 44. Σε όλες τις μέρες των διακοπών, γύρω στις έξι το απόγευμα, κατέβαινα μαζί με όλα τα παιδιά της οικογένειας και κάποιων φίλων στη θάλασσα για ένα ακόμα – απογευματινό – μπάνιο. Το ίδιο έγινε κι εκείνο το … «μοιραίο» απόγευμα, μόνο που αυτή τη φορά τα μεν μικρά παιδιά δεν ήθελαν να κατέβουν, τα δε μεγαλύτερα – δυο δικά μας κι ένας φίλος τους – είχαν μείνει συνέχεια από το πρωί στην παραλία που ήταν κάτω από το σπίτι. Καθώς κατέβαινα μια παλιά πέτρινη σκάλα με πυκνά δέντρα που έκαναν καμάρα από πάνω της και σε κρύβουν απ’ όλους στην παραλία μέχρι να πατήσεις στην άμμο, πήρε το μάτι μου – ανάμεσα από τα κλαριά του δέντρου – στη μέση της άδειας παραλίας, ένα συμπαθέστατο ζευγαράκι εφήβων που φιλιόντουσααν παθιασμένα. Δεν μπορούσα να δω τα πρόσωπά τους αλλά πρόσεξα το μαγιό της κοπέλας: ήταν η κόρη μου!!! Και το αγόρι ο γιος τής φιλικής οικογένειας που φιλοξενούσαμε, ίδιας ηλικίας με τη «δικιά μου»! Εξαιτίας αυτού ακριβώς του ιδιοκτησιακού, «η δικιά μου», μπήκαν για δευτερόλεπτα σε δοκιμασία όλες μου οι θεωρίες φιλελεύθερης ανατροφής των παιδιών, καθώς συγκρούονταν με το γεγονός που υπήρχε μπροστά μου, με την πραγματικότητα που έφερνε με σφοδρότητα στην επιφάνεια το από αιώνες διαμορφωμένο μοντέλο «αρσενικής συμπεριφοράς» ιδιοκτησίας και «πατρικής εξουσίας». Θέλετε να μάθετε τι έκανα; Θα σας πω, αλλά δεν νομίζω πως εκείνο που έχει σημασία είναι το τι έκανα αλλά το τι πέρασε από το μυαλό μου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου που μου φάνηκαν αιώνες.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι θα κατέβαινα θυμωμένος, θα έστελνα εκείνη επάνω στο δωμάτιό της και μετά θα έκανα μια… αντρική εξήγηση με το αγόρι, λέγοντάς του έμμεσα ότι αυτό δεν θα έπρεπε να ξανασυμβεί. «Τι ανοησία», σκέφτηκα κι αποφάσισα να μην το κάνω, αλλά να εμφανιστώ χωρίς να πω τίποτα και να κρατήσω μούτρα μέχρι να μου μιλήσει εκείνη για το θέμα, οπότε θα μπορούσα να αναπτύξω τις θεωρίες μου. «Ποιες θεωρίες, ρε μαλάκα;» ξανασκέφτηκα. Δεν είχα κάνει κι εγώ τα ίδια στην ηλικία της – και πολύ νωρίτερα – με κορίτσια σαν κι αυτήν; Εκείνες οι ανάλογες καλοκαιριάτικες ερωτικές ιστορίες της προεφηβικής μου ηλικίας, ήταν ή δεν ήταν από τα πιο τρυφερά πράγματα που έχω ακόμα μέσα μου; Και είναι ή δεν είναι η ερωτική εμπειρία η πιο βαθιά εμπειρία και η μόνη από πρώτο χέρι, που μπορεί να νιώσει κανείς σ’ αυτή τη ζωή; Και δεν οφείλει ένας γονιός να μεταδώσει στο παιδί του μια ευαίσθητη και ανάλογα βαθιά – κι όχι μυξοσυναισθηματική – στάση απέναντί στον έρωτα κι όχι να παίζει τον μπαμπούλα την πρώτη φορά που βλέπει μια τέτοια -τρυφερά αδέξια- εκδήλωση; Μήπως η αντίδρασή μου είχε σχέση με το «οιδιπόδειο»; (Τι παπαροταμπέλα κι αυτή όπως δεκάδες άλλες που μας έχουν κολλήσει!) Ή μήπως το αίσθημα της ιδιοκτησίας είναι μέσα μας το ίδιο για τη γυναίκα μας (ή τον άντρα μας), τη μάνα μας (ή τον πατέρα μας) και την κόρη μας (ή το γιο μας); Ή μήπως, έχουμε τέτοια ψυχολογική εξάρτηση από τα παιδιά μας, που κι η πρώτη νύξη ότι απομακρύνονται από μας μάς πειράζει;
Προσπάθησα γρήγορα να θυμηθώ – για βοήθεια – ό,τι είχα διαβάσει γύρω από την ψυχολογία των παιδιών κι όλες τις συζητήσεις που είχα κάνει τα τελευταία χρόνια με διάφορους ειδικούς, με τους οποίους συνεργαζόμουν στην τηλεόραση. Αλλά χρειαζόταν ειδικός για να μου πει ότι δεν έπρεπε να πέσω καταπάνω στα δύο παιδιά εξαγριωμένος; Χρειάζεται παιδοψυχίατρος για να μας πει ότι οι απαγορεύσεις και οι αγριάδες, που έχουν σκοπό να κάνουν το παιδί να φοβηθεί την εκδήλωση του ερωτισμού του, μόνο σε υποκρισία μπορούν να το οδηγήσουν; (Ξέρω γυναίκα της γενιάς μου που έμεινε έγκυος από «πινέλο» -συγνώμη κορίτσια- και για να μείνει παρθένα, η μάνα της έβαλε το γιατρό αντί για έκτρωση να της κάνει καισαρική τομή!!!) Κι αν αντί για την κόρη μου στην παραλία είχα δει το γιο μου, στην ανάλογη ηλικία, θα θύμωνα ή θα καμάρωνα; Ας είμαστε ειλικρινείς: θα καμάρωνα. Γιατί; Επειδή έτσι με είχε μεγαλώσει μια γυναίκα, η μάνα μου: «Α, το αγόρι είναι άλλο…».
Είναι εύκολο, ξέρετε, να πάρουμε μερικά βιβλία που έχουν γραφτεί γύρω από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών και να προσπαθούμε να εφαρμόζουμε στην πράξη αυτά που διαβάσαμε, κοροϊδεύοντας έτσι τον εαυτό μας πως κάτι κάνουμε. Επίσης μπορούμε να ζητήσουμε τη συμβουλή κάποιου ειδικού. Μήπως, όμως, όλα αυτά είναι το ίδιο ανώφελα; Μήπως δεν χρειάζεται κανενός είδους «ειδικός επί ψυχοπαιδαγωγικών θεμάτων», αλλά απλώς -σε οποιαδήποτε περίπτωση- να δείχνουμε στα παιδιά σοβαρότητα, καλοσύνη, στοργή και πραγματικό ενδιαφέρον, χωρίς κανέναν εγωκεντρισμό, έξω από κάθε ψυχαναλυτικό ή κοινωνικοθρησκευτικό παραδοσιακό μοντέλο, μήπως το μόνο που χρειάζεται είναι να δείχνουμε αληθινή φροντίδα γι’ αυτά;
Και να τι έκανα, ύστερα από τα κλάσματα δευτερολέπτου που πέρασαν όλα αυτά από το νου μου: Ξανανέβηκα σιγά σιγά προς τα πίσω όλα τα σκαλιά. Πήρα ένα κουπί της βάρκας που βρήκα στη μικρή αποθήκη και το έσπρωξα να κατρακυλήσει με κρότο στα σκαλοπάτια μέχρι την άμμο για να τους ειδοποιήσει. Ύστερα κατέβηκα κι εγώ ήσυχος στην παραλία, σαν μην τρέχει τίποτα. Με διασκέδαζε το μεγάλο ανήσυχο ερωτηματικό που είχαν στα μάτια τους και τα κατακόκκινα μάγουλά τους, καθώς προσπαθούσαν να μαντέψουν αν τους είχα δει ή όχι.
Η τελευταία πάλη που έγινε μέσα μου κι έληξε αργότερα ήταν ανάμεσα στο αν θα της πω ότι τους είχα δει ή όχι. Πίσω από τη σοβαροφανή δικαιολογία ότι έτσι θα γινόταν πιο προσεκτική σε ό,τι έκανε, υπήρχε κάτι χειρότερο κι από το να είχα κάνει φασαρία: υπήρχε η επιθυμία να της δείξω τι καταπληκτικός και προοδευτικός πατέρας που ήμουν! Τι φοβερό, αλήθεια, εκτός από τους άλλους να θέλεις ακόμα και στα μάτια του παιδιού σου να είσαι «κάποιος»!
Έτσι η πρώτη φορά που θα της λυθεί η απορία για το αν την είδα τότε ή όχι είναι τώρα, που διαβάζει αυτές τις γραμμές.

Χα, χα, χα… Το φάγατε το «σεντόνι» σας και σήμερα. Ε, άντε δείτε και τις τέσσερις φωτογραφίες από τον ΙΑΝΟ. Μπαμπάδες των μικρών κοριτσιών που βλέπουμε στις φωτογραφίες, κουράγιο.

Σας φιλώ πολύ.

Π.
ianos-0.bmpianos-4.bmp

ianos-1.bmp

ianos-3.bmp

19 Σχόλια στο “«Ωχ, κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία!»”

      natasaki
      24 Απριλίου 07 στις 22:14

      Το αγαπημένο μου κείμενο! Δεν ξέρω και πολλούς «μπαμπάδες κοριτσιών» (και μαμάδες, ίσως) που θα αντιδρούσαν έτσι! Ξέρω όμως πολλάαααα κορίτσια που θα ήθελαν τέτοιον μπαμπά!(ακούς αδελφέ μου;;;;) 😉
      Ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες (ο κανακάρης μου είναι στην πρώτη & τη δεύτερη, με το βυσσινί καπέλο) και ελπίζουμε σε μια καινούρια συνάντηση, πιο χαλαρή όπως είπε και ο lPanos,»λιγότερο επίσημη και λιγότερο αγχωμένη από αυτή του Ιανού» Κάπου που να μπορούμε κι εμείς να κάτσουμε στο πάτωμα, αγκαλιά με τα πιτσιρίκια μας-όσοι έχουμε- και να τα πούμε σαν φίλοι, σαν παρέα, σαν οικογένεια………Ε;
      Καληνύχτα και πολλά-πολλά φιλιά

      despina
      24 Απριλίου 07 στις 22:55

      Μετά από αυτή την προσέγγιση, να προσθέσω και εγώ την ακριβώς αντίθετη:
      ‘Οταν στα 17 μου ο μπαμπάς μου, καταλάθος, με άκουσε να μιλάω με ένα αγόρι στο ντούμπλεξ τηλέφωνό μας, ήρθε στο δωμάτιο μου και ξήλωσε την συσκευή, για να είμαι αναγκασμένη να κάνω όλες τις τηλεφωνικές μου επικοινωνίες από το χωλ του σπιτιού μας, στο οποίο και περνούσε τις περισσότερες ελεύθερες ώρες του!!!!
      Του έχω πια συγχωρέσει αντίστοιχες συμπεριφορές, γιατί κατάλαβα πως και αυτός κουβαλούσε τα δικά του βιώματα και ίσως δεν κατάφερε να σπάσει την αλυσίδα. Εύχομαι να το καταφέρω εγώ με τα δικά μου παιδιά!

      Natalia
      24 Απριλίου 07 στις 23:26

      Με αγχώσατε μπορώ να πω….
      Σε 5 χρόνια θα μπω κι εγώ στο κλαμπ των ανησυχούντων εις…..διπλούν, ε;

      Τη σούβλαααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!! Φτου, δεν φτάνει μία. Αύριο πρωί πρωί και μια δεύτερη……!!!!!!!!!

      Ελπίζω να τα τόσο περίφημα όσο κι εσείς…..

      ALEXANDRA
      25 Απριλίου 07 στις 11:16

      Καλημερα!!!!
      Βασικα θελω να σας ρωτησω κατι ασχετο…..Για την Καντυ-Καντυ επειδη περιπου την ιδια εποχη που εισασταν εσεις ηταν και η Καντυ!!!Οι δυο αγαπημενες μου σειρες…..Εσας σας ξαναβρήκα….Την Καντυ ξερετε που θα την βρω?
      Εψαξα στο διαδικτυο μόνο στα ισπανικα εχει καποια επεισοδια….
      Μηπως γνωριζετε που μπορω να βρω ολα τα επεισοδια? 😉

      ChrisLaz
      26 Απριλίου 07 στις 0:18

      Αλεξάνδρα, μπορείς να ρίξεις μια ματιά στο
      http://www.animeclipse.com/

      Τα παιδιά εκεί κάνουν μια εξαιρετική προσπάθεια μετάφρασης.

      Για να βρεις τα επεισόδια που έχουν ετοιμάσει μέχρι τώρα, πήγαινε στο μενού «Tracker» και στο Search βάλε «Candy Candy»… σιγά σιγά φαντάζομαι θα μπούν όλα τα επεισόδια… υπομονή 🙂

      Για τα αγοράκια που διαβάζουν (λες και εμείς δε βλέπαμε Candy Candy), εκεί μπορούν να βρούν πλήρες το «Τζουμαρού»!

      (ουδεμία σχέση έχω με την ομάδα του Animeclipse)

      Nικη Μ.Θ.
      26 Απριλίου 07 στις 11:13

      Τι όμορφο και τρυφερό κείμενο!

      Μου θυμήσατε τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου δηλ. τις καλοκαιρινές διακοπές της εφηβείας μου! Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτές τις στιγμές και να χαμογελάω ή να ψιλοδακρύζω!

      Μακάρι όταν θα έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουμε αντίστοιχες καταστάσεις με τα παιδιά μας να έχουμε τόσο ξεκάθαρες σκέψεις όπως εσείς! Πόσο σημαντικό είναι τελικά να έχεις γονείς που είναι διακριτικά δίπλα σου!

      Manos S.
      26 Απριλίου 07 στις 12:58

      Μαράκι, δεν μας είπες τι αισθάνθηκες μόλις διάβασες τα παραπάνω? Εγώ πάντως αγαπημένε Νίκο πιστεύω πως σε μεγαλύτερο ποσοστό θα πίστευε η κορούλα σου πως τους είχες δει….αλλά δεν το ‘πε κι αυτή ποτέ γιατί «φοβόταν».

      butterfly
      6 Μαΐου 07 στις 12:18

      καλημερα
      επειδή και σε εμένα μου άρεσε η κάντυ-κάντυ πάρα πολύ, προσπαθησα
      να την κατεβάσω από το site που πρότεινε ο chrislaz, αλλά δεν τα κατάφερα.
      αλεξάνδρα εσύ τα κατάφερες? αν ναι μπορείς να με καθοδηγήσεις?

      Mpampis
      18 Μαΐου 07 στις 14:28

      Εξαιρετικό κείμενο και σας ευχαριστώ.

      Κι εγώ έχω μεγαλώσει με τα συμπλέγματα του «πατέρα-αφέντη» και, ενώ είμαι παντρεμένος δεν έχω ακόμα παιδιά δεν ξέρω αν θα συμπεριφερόμουν έτσι διακριτικά. Αλλά από την άλλη, το να πέσει ξύλο και φωνές μάλλον το ανάποδο αποτέλεσμα φέρνουνε.

      XARA
      25 Ιουνίου 07 στις 11:28

      ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΑΜΑ ΜΙΑΣ 4 ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΚΡΟΥΛΑΣ ΝΑΖΙΑΡΑΣ. ΕΧΩ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΗΡΕΜΙΑΣ ΑΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Η ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΩΣΤΕ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ.ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΑΝΤΙΚΟ Η ΜΑΜΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ. ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ.ΕΜΕΝΑ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝΕ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΟΤΙ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Η ΚΟΡΗ ΜΑΣ.ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.

      Fwtino_Asteraki
      17 Νοεμβρίου 08 στις 17:12

      Α ο ε..τι..χαχα!Εχω μεινει λιγακι αφωνη πραγματικα..Πρωτα πρωτα για το ποσο πολλα πραγματα περασαν μεσα απο το μυαλουδοκεφαλακι σου πραγματικα παρα πολλα..Δευτερον οτι ναι μεν υπαρχουν βιβλια ναι μεν υπαρχουν «ειδικοι» για ολα αυτα ΑΛΛΑ ο expert σε αυτα ειναι η κυρα Ζωη και εσυ ο γονιος που ξερεις το παιδι σου πραγματικα..Και τριτον για τον τροπο που αντεδρασες σε ολη την φαση..ΜΠΡΑΒΟ ΚΕΡΔΙΣΕΣ ΕΝΑ ΦΙΛΑΚΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΤΘΑ ΕΞΤΡΑ!χαχα!!αααααααχχχχχχχ εναν ακομα μονο ξερω που πραττει ετσι με το παιδι του οχι σε αυτο το θεμα ισως αλλα γενικοτερα..Ευχομαι να ναι καλα εκει εξω και να πηγαν ολα καλα..

      Φιλακια και Αγκαλιτθες σε ολους σας!!

Σχολιάστε