Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια

Από το πρωί, από χτες το βράδυ για την ακρίβεια, δεν ξέρω ποιο από τα τρία posts που έχω σκεφτεί να ανεβάσω. Ήθελα κάποιο που να δείχνει στ’ αλήθεια πώς νοιώθω και σκέφτομαι αυτόν τον καιρό. Κι αυτό το,  «στ’ αλήθεια» μου έδωσε τη λύση: Θυμήθηκα μια ιστορία του Χότζα, που –όπως όλες του οι ιστορίες- κρύβει πίσω από το αστείο και κάτι σοβαρό, που μου έμοιασε σχετικό με αυτό που έψαχνα. Ε, και μια κι έχω καιρό ν’ ανεβάσω κάποια ιστορία του, αποφάσισα να την ανεβάσω σήμερα.
Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.
Π.

Κάποτε κάλεσαν τον Χότζα, να μιλήσει σε μια πόλη που δεν είχε ξαναπάει. Κλεισμένος στο δωμάτιό του πριν την ομιλία, εκεί που σκεφτόταν διάφορα, συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι δεν ήξερε ποιος πραγματικά ήταν. Βγήκε, λοιπόν, στο δρόμο κι άρχισε να κοιτάζει γύρω του, μήπως και συναντήσει κάποιον που θα τον αναγνωρίσει. Είχε πολύ κόσμο, αλλά καθώς ήταν ξένος σ’ αυτή την πόλη δεν είδε κανένα γνώριμο πρόσωπο.
Ξαφνικά, βρέθηκε μέσα σ’ ένα ξυλουργείο.
«Τι θα θέλατε να αγοράσετε», ρώτησε ο μάστορας πλησιάζοντάς τον.
«Τίποτα», απάντησε ο Χότζας.
«Ίσως θα θέλατε κάτι φτιαγμένο από ξύλο», επέμενε ο μάστορας.
«Ένα, ένα με τη σειρά», είπε ο Χότζας και συνέχισε: «Κατ΄ αρχήν, με είδες να μπαίνω στο μαγαζί σου»;
«Ναι, σε είδα», απάντησε ο μάστορας.
«Ωραία. Τώρα: με έχεις ξαναδεί ποτέ;» ρώτησε ο Χότζας.
«Ποτέ, σε όλη μου τη ζωή», απάντησε ο μάστορας.
«Και τότε, πώς ξέρεις ότι είμαι εγώ;» λέει ο Χότζας.

8 Σχόλια στο “Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια”

      Β.
      21 Νοεμβρίου 10 στις 2:31

      se non è vero, è ben trovato

      ακομα κι αν δεν ειναι αληθεια, ειναι τουλάχιστον μια πολυ καλη ιστορια! 😉

      όπως λεει και ενα «αδερφι» μου

      Καραπιπέρης Γιάννης
      21 Νοεμβρίου 10 στις 5:07

      Oύτε ξέρουμε, ούτε ίσως θα μάθουμε ποτέ…
      Είμαστε αυτό που νιώθουμε, είμαστε για τους άλλους αυτό που εκείνοι αντιλαμβάνονται…
      Όλοι πληρώνουν ένα αντίτιμο για τις επιλογές τους, πόσω μάλλον ένας καλλιτέχνης.

      «Διασημότητα είναι ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά για να γίνει γνωστός
      και μετά φορά σκούρα γυαλιά για να μην τον αναγνωρίζουν»
      Fred Allen

      Fwtino_Asteraki
      21 Νοεμβρίου 10 στις 14:48

      Καλησπέρα και απ μένα….

      «εγώ»…προσωπική αντωνυμία δυνατός τύπος.. α πρόσωπο…..λεεί το γκουγλε μας χιχι!
      Εγώ θα πω είναι απλά μια λέξη…τόση δα μικρή χωρίς νόημα και αξία….Δεν έχουν «αξία» οι λέξεις…αλλά τι κρύβεται κάθε φορά πίσω απ αυτές…….
      Σημασία δεν έχει το «εγώ» αλλά οι πράξεις των αλλών που σου δείνουν τι είναι αυτό το «εγώ»…όχι λέξεις…αίσθηση απλά….δεν χρειάζονται κουβέντες………….

      Ευχαριστώ!
      Καλή Κυριακή να έχετε όλοι και να χαμογελάτε!
      Φιλάκιααααααααααααααα πολλα και αγκαλίτθεθ!

      dimitrisp
      21 Νοεμβρίου 10 στις 22:09

      απ’ τις λίγες φορές που δυσκολεύομαι να σχολιάσω σε ποστ του Παραμυθά και μάλιστα σε ιστορία του αγαπημένου μου Χότζα…μήπως δεν είμαι εγώ?…κανείς δεν ξέρει!
      Καλή εβδομάδα

Σχολιάστε