Η κάμπια

Όλη μέρα διάβαζα τα σχόλιά σας! Ήμουν σίγουρος ότι το προηγούμενο post θα μάζευε πολλά… Είχα γράψει κάτι για σήμερα που είχε σχέση με τα επαγγελματικά μου, αλλά μετάνοιωσα. Θέλω να σας πω «καληνύχτα» με μια ιστορία μου που θα μου επιτρέψετε να την αφιερώσω στην «Χ» και στην «marie».

caterpillar-a.jpg Πριν λίγες μέρες, πήγα στο λαχανόκηπό μου να κόψω μαρούλια και κρεμμυδάκια. Ξαφνικά, ακούω κλάματα και βλέπω κάτι να κουνιέται πάνω στα μαρουλόφυλλα. Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω μια κάμπια με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα! «Γιατί κλαις;», τη ρωτάω. «Είμαι πολύ άσχημη», μου λέει. «Ε, και;» έκανα εγώ, «σημασία έχει να είναι κανείς όμορφος μέσα του». «Ναι, αλλά και το έξω βοηθάει», απάντησε κι άρχισε να κλαίει δυνατότερα. «Μη στεναχωριέσαι», της λέω, «θυμάμαι ότι πριν πολλά χρόνια που πήγαινα σχολείο, μας είχαν πει ότι οι κάμπιες γίνονται πεταλούδες. Κάτσε να σε βάλω σε ένα δέντρο και θα δούμε. Δεν μπορεί να μου έλεγαν ψέματα στο σχολείο». Ανέβασα την κάμπια σε μια αχλαδιά κι άρχισε να τρώει τα φύλλα με λαιμαργία. «Θα βαρυστομαχιάσεις», της φώναξα. Εκείνη, όμως, δεν μ’ άκουσε κι αφού έφαγε καλά καλά, άρχισε να βγάζει από το στόμα της μια κλωστή και να την τυλίγει γύρω από το σώμα της. «Ωχ, τι είναι αυτό;» φώναξε ξαφνιασμένη, «από το πολύ φαΐ θα το ‘παθα!». «Όχι παιδάκι μου», είπα γελώντας, «απλώς φτιάχνεις το κουκούλι σου. Λοιπόν, γεια σου τώρα. Θα ‘ρθω αύριο πάλι», της είπα γιατί είχε νυχτώσει πια.

Το άλλο πρbutterfly-a.jpgωί, μόλις ξημέρωσε, έτρεξα στον κήπο να δω τι γίνεται η κάμπια. Κοιτάζω από ‘δω, κοιτάζω από ‘κει, πουθενά η κάμπια! «Ε, κάμπια, πού είσαι;» φώναξα. «Εδώ», άκουσα μια φωνή από πάνω μου. Γύρισα και τι να δω! Πάνω από το κεφάλι μου πετούσε μια όμορφη πεταλούδα. «Δεν με γνώρισες;» με ρωτάει. «Είμαι η κάμπια». «Μα αυτό είναι θαύμα», φώναξα, «αλήθεια μου είχαν πει στο σχολείο. Αλλά τόσα χρόνια που έμενα στην πόλη και δεν ζούσα κοντά στη φύση, πού να δω κάτι τέτοιο»! Κι από τη χαρά μου που το είχα δει αυτό, πέταξα για λίγο μαζί της πάνω από τα βουνά και καθώς την κοίταζα να πετάει, ένοιωσα ότι η πεταλούδα είχε κάτι ίδιο όπως κι όταν ήταν κάμπια: ήταν η ομορφιά που είχε – και πριν και τώρα – μέσα της. Και κατάλαβα ότι αυτή η ομορφιά δεν φτιάχνεται με τίποτα. Η ομορφιά της μύτης, η ομορφιά του προσώπου, η ομορφιά των μαλλιών, η ομορφιά του σώματος μπορούν να φτιαχτούν, αλλά η ομορφιά της ψυχής δεν φτιάχνεται. Ή την έχεις ή δεν την έχεις. Και την ομορφιά αυτή την βλέπεις να ξεχειλίζει στα μάτια των ανθρώπων που την έχουν.

Καληνύχτα και καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

4 Σχόλια στο “Η κάμπια”

      Manos S.
      9 Ιουνίου 07 στις 14:59

      Είναι μαγικό, που στο ζωικό βασίλειο υπάρχει αυτή η πανέμορφη φυσική εξέλιξη. Ξέρουμε για το ασχημόπαπο που τελικά έγινε ένας πανέμορφος κύκνος, το παγώνι που ενώ δεν έχει καν ουρά όταν γεννηθεί, αποκτά αυτά τα πανέμορφα χρώματα κ.α. Κρίμα που ο άνθρωπος γεννιέται αγνός και καταντά……
      Καλημέρα αδέρφια….και παππουλοπατέρα!

Σχολιάστε