Η φίλη μου η Καμηλοπάρδαλη

Σήμερα, λέω να σας πω πώς γνώρισα τη φίλη μου την Καμηλοπάρδαλη.
Ναι, αυτή είναι που βλέπετε στη φωτογραφία μαζί μου.
kamilopardalistoryteller.JPGΜια φορά, λοιπόν, πριν μερικά χρόνια, με πονούσε πολύ άσχημα ο λαιμός μου και πήγα στο γιατρό, τον ωτορινολαρυγγολόγο να με δει. Εκεί που ήταν από πάνω μου με τα εργαλεία του και κοίταζε μέσα στο ανοιχτό στόμα μου… «μπραφ» δίνει μια ξαφνικά και πέφτει κάτω ξερός!
Αμέσως σηκώνομαι ανήσυχος  και σκύβω από πάνω του. «Τί πάθατε γιατρέ» τον ρωτάω κουνώντας του τον ώμο. Τίποτα αυτός! Ήταν ακούνητος και τα μάτια του κοιτούσαν το παράθυρο πίσω μου, γουρλωμένα από τρόμο. Γυρνάω το κεφάλι μου και τι να δω; Μια καμηλοπάρδαλη!
«Ξουτ από ‘δω», της λέω, «τρόμαξες το γιατρό». Και βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο για να δω τι τρέχει. Δεν πίστευα στα μάτια μου, αυτό που έβλεπα! Ο λαιμός της καμηλοπάρδαλης ήταν κόμπος! Μάλιστα κόμπος… κόμπος! Πώς παίρνουμε ένα σπάγκο και τον δένουμε κόμπο; Έτσι ακριβώς!
«Πώς έγινε έτσι ο λαιμός σου καλέ», της λέω.
«Άστα», μου λέει εκείνη, «μεγάλη ιστορία»!
«Για πες την, ν’ ακούσει κι ο γιατρός που συνέρχεται», της λέω βλέποντας το γιατρό να σηκώνεται και να πλησιάζει στο παράθυρο.
«Να, προχθές, βαρέθηκα στο τσίρκο πού δούλευα και είπα να βγω να κάνω καμιά βόλτα. Ε, δεν πρόλαβα να βγω και περνάει ένα αεροπλάνο από πάνω μου. Γύρισα να το κοιτάξω, αλλά εκείνη τη στιγμή ακριβώς κορνάρει ένα αυτοκίνητο μπροστά μου και σκύβω να το δω, αλλά με το που το κάνω, χτυπάει ένα παράθυρο δεξιά μου, με το που γυρίζω, περνάει ένα ελικόπτερο πίσω μου, ύστερα κάποιος βάζει τα γέλια αριστερά μου και για να μη στα πολυλογώ, γυρνάω μια από ‘δω, μια από ‘κει κι έτσι στο τέλος ο λαιμός μου δέθηκε κόμπος και κατάντησα όπως με βλέπεις τώρα. Γι’ αυτό ήρθα στον γιατρό.
«Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι ναυτικός για να λύνω κόμπους , γιατρός είμαι. Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα», είπε ο γιατρός και μας γύρισε την πλάτη.
«Και τί θα κάνω τώρα», μου λέει απελπισμένη η καμηλοπάρδαλη.
«Πάμε σπίτι μου», της απαντάω « κάτι σκέφτηκα». Κι επειδή είχε πολύ κίνηση, έγινα τεράστιος , την πήρα στην πλάτη μου και πετάξαμε στο πι και φι μέχρι το σπίτι μου.
Έτρεξα αμέσως στην κουζίνα, άδειασα όλο το πιπέρι στη φούχτα μου και της λέω: «Μύρισε το πιπέρι, θα φταρνιστείς και θα ξεμπερδευτεί ο λαιμός σου.
Η καμηλοπάρδαλη μύρισε το πιπέρι που της έδωσα, κι αμέσως έκανε ένα τρομερό, «αψούουουουου…» και ξελύθηκε ό λαιμός της!
Μόλις έγινε καλά ο λαιμός της, μου λέει η καμηλοπάρδαλη: «Πεινάω. Έχω να φάω από προχτές που έγινε κόμπος ο λαιμός μου». Μαγεί­ρεψα, λοιπόν, και κάτσαμε να φάμε. Έτσι, η καμηλοπάρδαλη έμεινε μαζί μου, και περνάγαμε μια χαρά. Μόνο πού δυσ­κολευόμουνα λιγάκι κάθε φορά πού ήθελα να της πω κάτι. «Κατέβα να σου πω», της έλεγα γιατί εκεί πάνω που ήταν δεν μ’ άκουγε κι έπρεπε να φωνάζω. έσκυβε εκείνη λοιπόν  λέγαμε.
Όμως, η φίλη μου η καμηλοπάρδαλη ήθελε κάθε μέρα έναν τόνο φαΐ για να χορτάσει, κι άρχισε να μην  μας φτάνει η σύνταξή μου. Κι επειδή δεν ήθελε να γυρίσει με τίποτα πίσω στο τσίρκο, αναγκάστηκε να δουλέψει για να κερδίσει το ψωμί της. Αλλά τι δουλειά να κάνει μια καμήλα! Κι όμως…
Στην αρχή, πήγε σε μια εταιρία που καθάριζε κτίρια και τη βάλανε να καθαρίζει τα τζάμια στους ψηλούς ορόφους.
Μετά βαρέθηκε κι έκανε την μπάρα σε ισόπεδες διαβάσεις για να περνάνε τα τραίνα. Όταν βαρέθηκε κι αυτή τη δουλειά, έγινε βοηθός πυροσβέστη και τη χρησιμοποιούσαν για να ρίχνει νερό στα ψηλά διαμερίσματα.
Καμιά, όμως, από τις δουλειές που έκανε δεν της άρεσε. Και κάθε βράδυ γύρναγε κατσουφιασμένη στο σπίτι. Ώσπου μια μέρα πού περνούσαμε έξω από μια παιδική χαρά την ακούω να μου λέει: «Αυτή είναι δουλειά για μένα! Εδώ θα δουλέψω. Και πριν προλάβω να της πω τίποτα, μπαίνει μέσα και αρχίζει να παίζει με τα παιδιά. Και τι έκανε για να την πληρώνουν; Τη τσουλήθρα! Ναι, καλά το διαβάσατε: τη τσουλήθρα. Μάλιστα, επειδή αυτή η παιδική χαρά έγινε διάσημη γιατί είχε «τσουλήθρα-καμηλοπάρδαλη» ο Δήμαρχος της έκανε αύξηση κι έπιασε και δικό της σπίτι εκεί κοντά. Ε, και κα­μιά φορά έρχομαι και παίζω κι εγώ μαζί της, κάνοντας τσουλήθρα στο λαιμό της, μαζί με τ’ άλλα παιδιά.
Σας φιλώ.
Ο Παραμυθάς.
Υ.Γ.  Δεν ξεμπερδέψατε μαζί μου με την αστρολογία. Χα, χα, χα…(Σατανικό γέλιο)  Όχι γιατί μ’ ενδιαφέρει να συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά γιατί παρατήρησα διάφορα στα σχόλιά σας που μ’ έκαναν να σκεφτώ ένα δυο πράγματα που θέλω να σας πω.

5 Σχόλια στο “Η φίλη μου η Καμηλοπάρδαλη”

      nellinezi
      10 Αυγούστου 08 στις 23:42

      Aχ μωρέ Παραμυθούλη μουουουου….τα πεθύμησα αυτά τα παραμυθάκια σου!! Είχες καιρό να βάλεις, και έπεσα με τα μούτρα που λένε!!

      Πολύ πολύ πολύ ωραίο!! Ενθουσιάστηκα που η καμηλοπάρδαλη ήτανε τσαούσω και δεν το έβαζε κάτω , μέχρι που βρήκε να κάνει αυτό που της άρεσε πραγματικά!!

      Χάρηκα τωρα! χα χα χα χα ! ….διάβασα το παραμυθάκι μου και πάω για ύπνο!

      Καληνυχτομααααααααααααααααααατς Καληνυχτομουουουουουουουουτς!!

      nellinezi
      10 Αυγούστου 08 στις 23:44

      και …….ψψψψψψψτ…..Παραμυθούλη μου…..όταν θα θέλεις να κάνεις σατανικό γέλιο…δεν είναι ανάγκη να το γράφεις σε παρένθεση……. απλώς θα λες…… ΜΠΟΥ ΑΑΑΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!!!!

      Κατάλαβες? ….είναι αυτό του ΜΠΟΥ ΑΑΑΑΑ…..που μπαίνει μπροστά και …τρομάαααααααααζει!!!!

      χα χα χα χα χα α χα χα χα χα χα!!! Μάααααααααακια ξανά και ξανά και ξανά!!

      Vanda
      11 Αυγούστου 08 στις 9:01

      Η περιέργεια λοιπόν είναι κακό πράγμα, ακόμη και για τις καμηλοπαρδάλεις…

      Γεια σου ρε Μαράκι με τις απαντήσεις – διευκρινήσεις σου! Άξια!! 😀

Σχολιάστε