Για τον Μιχάλη Κακογιάννη


Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα δεύτερο μέρος του προηγούμενου post «Μία συνάντηση στη Σκιάθο», αλλά ο θάνατος του Μιχάλη Κακογιάννη μου άλλαξε τα σχέδια. Σίγουρα θα έχετε ακούσει και θα έχετε διαβάσει από χθες που πέθανε ένα σωρό πράγματα γι΄αυτόν και τη δουλειά του. Θα ήθελα εδώ να πω μόνο δυο λόγια για τη γνωριμία μου μαζί του από παιδί και να βάλω ένα μικρό βίντεο από μία ταινία του που είχα παίξει ως παιδί.
Τον Κακογιάννη τον γνώρισα το Νοέμβριο του 1953, όταν ήμουν 10 χρονών,  όταν σκηνοθέτησε το έργο «Γαλάζιο Φεγγάρι», στο Θέατρο Κυβέλης, με τον θίασο ΛΑΜΠΕΤΗ ΠΑΠΠΑ ΧΟΡΝ.  Όπως σας έχω ξαναπεί κι άλλοτε το θέατρο αυτό ανήκε στον αδελφό της γιαγιάς μου και νονό μου, τον Θεοδωρίδη, άντρα της Κυβέλης, και εκεί δούλευε στο ταμείο ο πατέρας μου, ενώ εγώ έπαιζα στο Παιδικό Θέατρο. Από τότε ο Κακογιάννης, που παρακολουθούσα πολλές από τις απογευματινές πρόβες, με έλεγε «Νικάκι»  όπως όλοι σχεδόν τότε. Συνέχισα να τον βλέπω μετά που ερχόταν στις παραστάσεις, κι αργότερα στις πρόβες κι άλλων έργων. Ώσπου το 1959, στα 16 μου, ζήτησε από τον πατέρα μου να μ’ αφήσει να παίξω σε μια ταινία του που ετοίμαζε να γυρίσει: την ταινία, «Η τελευταία μας Άνοιξη» , μια διασκευή του μυθιστορήματος «Ερόικα», του Κοσμά Πολίτη. Ο πατέρας μου μ’ άφησε κι αυτή ήταν η μία από τις τρεις ταινίες που έχω παίξει και η τελευταία φορά που έκανα κάτι ως παιδί. Τον Οκτώβριο του 1960, μπήκα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού.
Η «Ερόικα», δεν ήταν από τις πολύ επιτυχημένες ταινίες του Κακογιάννη και είναι από τις λιγότερο γνωστές, αν και μένα μου άρεσε πολύ όπως μου άρεσε και το μυθιστόρημα.   Για σήμερα, στο βίντεο που θα δείτε, έχω διαλέξει τους τίτλους της ταινίας, την πρώτη σκηνή όπου θα με δείτε από μακριά σε ένα μπαλκόνι να κάνω γκριμάτσες, μετά για λίγο καθώς βγαίνω από ένα σχολείο, και τέλος στη μικρή παράσταση που γινόταν σε μια σπιτική γιορτή καρναβαλιού. Υπήρχαν κι άλλες σκηνές που παίζω, αλλά αυτές νομίζω ότι είναι αρκετές για την περίσταση. Περισσότερα για την ταινία μπορείτε να βρείτε στο ίντερνετ και μάλιστα κάπου πήρε το μάτι μου ότι υπάρχει και ολόκληρη η ταινία.
Καλό βράδυ.
Π.

9 Σχόλια στο “Για τον Μιχάλη Κακογιάννη”

      Παναγιώτης
      27 Ιουλίου 11 στις 16:26

      Δεν το ήξερα (για την ακρίβεια μόνο ακουστά τον είχα).
      Άλλος ένας μεγάλος έφυγε.
      Ζωή σε μας.

      ΝΙΚΟΣ
      28 Ιουλίου 11 στις 10:59

      Οταν ημουν μικρος ειχα μια μεγαλη πρασινη κασετινα με 6 η 12 κασετες (δεν θυμαμαι καλα) του παραμυθα και την εχω χασει.Οποιος εχει κατι παρομοιο η και σε cd ας επικοινωνησει μαζι μου κιν.6947605601 ευχαριστω.

      ΝΙΚΟΣ
      28 Ιουλίου 11 στις 13:00

      Σ’ ευχαριστω, αλλα τα θελω σε κασετα η cd για να τα ακουμε στο αυτοκινητο και να ειναι και ολα συγκεντρωμενα μαζι.Ας τα αντεγραφα και απο καποιον που τα εχει.

      Γιάννης Καραπιπέρης
      29 Ιουλίου 11 στις 14:57

      Έφυγε ο πατέρας του διασημότερου Έλληνα, του Ζορμπά, και της διασημότερης Ελληνίδας, της Στέλλας, μα περισσότερο, ο σκηνοθέτης που «έβαλε» τον Ευριπίδη στην οθόνη και ταυτόχρονα την Ελλάδα στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου.

      natalia
      9 Φεβρουαρίου 13 στις 5:14

      kalispera,thymatai kaneis pws legetai ena paramythi pu gia na aravwniastun ta erwtevmena zevgaria eprepe o adras na dwsei stin kopela ena staxy? kai o irwas to edwse se mia kukla pu emoiaze me tin kopela tu san dio stagones nero?

Σχολιάστε