Τα Πηδήματα

Καθώς ετοίμαζα αυτό το post  για να αλλάξουμε τη διάθεσή μας που βάρυνε με το προηγούμενο, μου ήρθε στο νου το τραγούδι του Ρασούλη, «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», χα, χα, χα… Ξέρετε, όταν κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, δεν δίνει δεκάρα για την εικόνα του και δεν νοιάζεται για το κλασσικό, «τι θα πει ο κόσμος», μπορεί να κάνει διάφορα που στην αντίθετη περίπτωση δεν θα τα έκανε. Το σημερινό post θα ήθελα να το αφιερώσω στις κοπέλες που απ’ ό,τι έμαθα είχαν ενοχληθεί από το post που είχα γράψει για εκείνη τη δασκάλα που αποκάλεσε τον «Παραμυθά», «αυτός ο γκόμενος που πετούσε», γιατί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος στην ηλικία μου (χα, χα, χα κι εγώ στα τριάντα μου θεωρούσα τους εβδομηντάρηδες ότι είναι με το ένα πόδι στον τάφο) πώς είναι δυνατόν να λέω τέτοια πράγματα για τον εαυτό μου! Προφανώς δεν πρόσεξαν ότι δεν το έλεγε ο «Παραμυθάς»  για το εαυτό του, αλλά μία δασκάλα που μάλιστα μετέφερε την εικόνα που είχε σχηματίσει για τον Παραμυθά στα τέσσερά της ή στα πέντε της το πολύ! Σήμερα, λοιπόν, θα ήθελα να αφιερώσω σ’ αυτές τις κοπέλες, ως Νίκος  Πιλάβιος  (έχω εξηγήσει τη διαφορά Πιλάβιου και «Παραμυθά» σε παλιότερο post) το σημερινό βίντεο, που είναι η πρώτη και τελευταία μικρού (πάρα πολύ μικρού) μήκους  ταινία-όνροπ  (το γράφω ανάποδα για να μην πήξει το blog από διαφημίσεις ανάλογων sites. Αυτή, λοιπόν, την ταινία-όνροπ  την έκανα το 1968, στα 25 μου δηλαδή. Ε, η νεαρή ηλικία και η εποχή της Δικτατορίας δικαιολογεί αυτή την επιπολαιότητα – αν την δικαιολογεί κάτι. Όσες και όσοι δεν σας αρέσουν αυτά τα θεάματα, μη το δείτε καλύτερα. Επίσης δεν θα σύστηνα να το δοκιμάσουν οι άντρες  πάνω από τριάντα.
Καλό βράδυ.
Ν.Π.
Υ.Γ.  Και μια και μπήκε η 7 του μήνα, χρόνια πολλά στο  blog της   Άιναφετς που συμπληρώνει 2 χρόνια.

9 Σχόλια στο “Τα Πηδήματα”

      ζαχαρούλα
      6 Ιουλίου 11 στις 23:07

      »Σηκώθηκε και χόρεψε ζεϊμπέκικο στακάτο
      κι έκοψε τις ανάσες τους των πάνω και των κάτω.
      Με δυο στροφές που έφερε, τη γη είχε μετρήσει
      και στα σπαθιά τα χέρια του, αγγέλοι είχαν καθίσει.

      Αυτός ο άντρας να ‘ταν δικός μου
      θα ‘ταν ο Μεγαλέξανδρός μου
      ήρωας, μύθος και Θεός μου
      η λεβεντιά αυτού του κόσμου
      αυτός ο άντρας να ‘ταν δικός μου.

      Μοσχοβολάει παλικαριά το σάλτο του τ’ αντρίκειο
      μοιάζει Θεός που θύμωσε με του φτωχού το δίκιο
      χτυπάει τη γη κατάστηθα μέχρι που να ματώσει
      κι όσα του πήρε η ζωή, πίσω να του τα δώσει.»

      μόνο αυτό το τραγούδι μπορεί ν’ αφιερώσει κάποιος στο γκόμενο που παίζει πηδαράκια!…
      χαααααααααααααααααααααααααααααααχαχαχαχα!
      να ‘σαι καλά, βρε Νίκο!…
      να ‘ξερες πόσο το χρειαζόμουν αυτό!…
      χααααααααααααααααχαχα!

      να-τασσσάκι
      6 Ιουλίου 11 στις 23:41

      Η «Πρίτς φιλμς»!!!
      😛

      (εντάξει, μόνο εσύ θα μπορούσες να το κάνεις αυτό «ακατάλληλο» !!!)

      Φιλί μεγάλο 😉

      marilia
      7 Ιουλίου 11 στις 0:20

      χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!! Δεν μπορώ, θα το ξαναδώ! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!! 😛

      Καληνυχτοφιλί μεγάλο και εντελώς… μουσικό 😉

      ainafets
      7 Ιουλίου 11 στις 8:36

      Κατ’ αρχάς, ευχαριστώ για τα χρόνια πολλά… του blog μου! 🙂

      Εντυπωσιάστηκα, από τη σβελτάδα, τη χάρη, το στυλ, τη σιλουέτα, το ντύσιμο, την αξυρισιά…(είδες και εσύ αξύριστος ήσουν τότε!), αλλά πάνω απ’ όλα «έμεινα» από την ομοιότητα ειδικά στο προτελευταίο πλάνο, με τον γιο μας!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Φυσικά…δεν εντυπωσιάστηκα από τα πηδήματα…. αλίμονο! χιχι! 😉
      Από τότε φαινόταν πως η Πριτς φιλμς είχε μέλλον…

      Τα ΑΦιλιά μου σε όλα τα μωρά και μωράκια! 😆

      Mika
      7 Ιουλίου 11 στις 12:52

      οκ πέθανα στα γέλια!!!!! Γιατί έχω καταλάβει ποσο θεόμουρλος είσαι και πάτησα το play με τρόμο για το τι θα δώ… Και ξαφνικά κοιτάς απέναντι και λέω καπου εκεί είναι η κοπέλα…και μετά παίρνεις φόρα και λέω τώρα θα βγάλει τα ρούχα του…χαχαχαχα…και μετά αρχίζεις να πηδάς πάνω απο την λακούβα και λέω εντάξει…είναι θεότρελος!!!!!!!χαχαχχα!!!

      Και μια σημείωση που είδα οτι την έκανε και η Αιναφετς (που είναι και πιο αρμόδια όσο να πεις). Είσαι ίδιος ο γιός σου! Φοβερή ομοιότητα!

      Αντε να σαι καλά!! Μας έφτιαξες την διάθεση!!
      Φιλια

      δημήτρης
      7 Ιουλίου 11 στις 17:58

      …στα 54 δευτερόλεπτα έξηηηη???? απίστευτο…εκπληκτικό…συγχαρητήρια!!! 🙂
      …το’ χες καταλάβει ήδη (απ’ το ’68) της ζωής σου το παιχνίδι? 🙂
      Φιλιά, και ναι! δεν το επιχειρώ!

Σχολιάστε