1. Ηθοποιός

Πριν μερικές μέρες μου ζήτησε να δώσω συνέντευξη στο ιντερνετικό περιοδικό, THINK FREE, η Έλενα Αρτζανίδου. Μια συνέντευξη με 10 γρήγορες ερωτήσεις που απαντήθηκαν με το ίδιο γρήγορες απαντήσεις. Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη δείτε,  στη σελίδα του think free.gr   Σε μία από τις ερωτήσεις, την έβδομη, απάντησα γρήγορα και αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτώ και η ίδια μου η απάντηση με εντυπωσίασε. Η ερώτηση ήταν: Έχετε δοκιμαστεί με επιτυχία και στην τηλεόραση και στη συγγραφή ιστοριών, που νομίζετε πως ανήκετε περισσότερο;   Και η μονολεκτική απάντηση που έδωσα ήταν: Στο Θέατρο. (!!!)   Η απάντηση που έδωσα με πήγε πίσω, πολλά χρόνια πριν, από 1951 που πρωτόπαιξα στο θέατρο, μέχρι το 1974 που το άφησα για πάντα. Κάποτε η Έλλη Λαμπέτη με είχε ρωτήσει: «Πόσο πολύ αγαπάς το θέατρο;’ και της είχα απαντήσει, «τόσο πολύ ώστε να το αφήσω», και ενθουσιάστηκε. Κατάλαβε δεν μπορούσα να συνεχίσω να έχω σχέση με κάτι που το αγαπούσα τόσο πολύ αν αυτό είχε γίνει μια μίζερη ιστορία- έστω μόνο για μένα. Τον τελευταίο καιρό ψήνομαι να γράψω κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Έχω αρχίσει και σχεδιάζω πώς θα είναι το βιβλίο και το πρώτο μέρος του που θα είναι για τα παιδικά μου χρόνια, θα μιλάει βέβαια για το θέατρο που πρωτόπαιξα το 1951 και η τελευταία φορά ήταν το 1959. Έτσι έγινε και μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με υλικό από αυτή την περίοδο, που το έβαλα στη χρονολογική του σειρά. Το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν «Η Νεράιδα του Χιονιού», το Άντερσεν. Μετά ήταν «Το παιδί του δρόμου», ένα μιούζικαλ με ήρωα ένα εγκαταλειμμένο αγόρι, τύπου Όλιβερ Τουίστ. Ύστερα έπαιξα στο «Ο Μικρός Λόρδος», ένα εγγλέζικο παιδικό θεατρικό. Εκείνη τη χρονιά έπαιξα για πρώτη φορά σε ταινία, γιατί γενικώς δεν με άφηναν να παίζω και κινηματογράφο και θέατρο, για να μην «λαλήσω». Αυτή τη φορά έγινε εξαίρεση γιατί στην ταινία έπαιζε η Κυβέλη  που ήταν νονά μου και το ζήτησε εκείνη. Η ταινία ήταν «Η Άγνωστος» . Μετά έπαιξα «Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ», ακολούθησε «Το Όνειρο του Γιαννάκη», της Αντιγόνης Μεταξά (της Θείας Λένας, δηλαδή). Ύστερα έπαιξα, «Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων»  (ο μαύρος της φωτογραφίας είναι ο Αρτέμης Μάτσας) και συνέχισα με ένα τρελλό έργο το, «Ένας Παράξενος Γάτος» για να τελειώσω με το παιδικό θέατρο, παίζοντας στο «Τηλέμαχος ο γιος του Οδυσσέα». Το τελευταίο πράγμα που έκανα ως παιδί, έφηβος πια, ήταν ένας ρόλος στην ταινία   «Ερόικα» του Μιχάλη Κακογιάννη, που παίχτηκε στις αρχές του 1960. Με μια σκηνή απ’ αυτήν την ταινία τελειώνει και το βίντεο που έφτιαξα. Νομίζω ότι είναι συμπαθητικό.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ. Το «1» στον τίτλο, σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και δεύτερο ποστ με θέμα έναν ηθοποιό, αλλά ποιον; Θα δείτε. 

7 Σχόλια στο “1. Ηθοποιός”

Σχολιάστε