Μια ιστορία ενός φίλου μου

Σήμερα θα σας πω μία ιστορία, αληθινή όπως πάντα βέβαια, που αυτή τη φορά, όμως,  δεν την έζησα εγώ, αλλά ένας φίλος μου.

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, με προσκάλεσαν: ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Σκιάθου και τα δύο βιβλιοπωλεία του νησιού,  να πάω να παρουσιάσω τα βιβλία μου, στα πλαίσια της Έκθεσης Βιβλίου, που γίνεται κάθε χρόνο στο Δημοτικό Πάρκο στο λιμάνι. Ο ΕΚΔΟΤΙΚΌΣ ΟΙΚΟΣ ετοίμασε την πρόσκληση που έστειλε ο Δήμος.

Επειδή, όμως, η είσοδος ήταν έτσι κι αλλιώς ελεύθερη, φτιάχτηκε και μία ωραία αφίσα που μπήκε σε μαγαζιά, αλλά και σε όλα τα stands του Δήμου Σκιάθου, στον κεντρικότερο δρόμο του νησιού, στην οδό Παπαδιαμάντη. Τα δύο «μεγάλα» γεγονότα του Αυγούστου, ήταν η παρουσίαση των βιβλίων του Παραμυθά στις 20 και η συναυλία της Πίτσας Παπαδοπούλου στις 19. Βλέποντας τις δεκάδες αφίσες στο δρόμο, ένοιωσα ότι επιτέλους είχα φτάσει ψηλά –όχι στον ουρανό πετώντας, αυτό μου είναι εύκολο- είχα φτάσει ψηλά σαν καλλιτέχνης, αφού ήμουν μαζί με μία διάσημη λαϊκή τραγουδίστρια.

Εκτός, όμως, από την πρόσκληση για την παρουσίαση των βιβλίων, είχα και μια πρόσκληση για να πάω στα βαφτίσια της εγγονής της Άιναφετς, από το γιο της από τον πρώτο της γάμο. (Είδες η Άιναφετς! Και είναι και νέα ακόμα, και ζωηρούλα, ποιος ξέρει…)  Αυτή είναι η φωτογραφία της τούρτας πριν φαγωθεί, που μου την έστειλαν, για να δω πώς ήταν γιατί εγώ δυστυχώς , όπως θα δείτε, δεν μπόρεσα να πάω.

Κάπως μπερδεύτηκαν τα πράγματα και στάθηκε αδύνατο να πάω και στην παρουσίαση το βράδυ και στη βάφτιση το άλλο πρωί. Για καλή μου τύχη, όμως, μπαλώθηκαν τα πράγματα γιατί έτυχε να βρίσκεται αυτές τις μέρες εκεί ο καλός μου φίλος, ο ηθοποιός Νίκος Πιλάβιος, που με «κάνει» στην τηλεόραση. Ε, δεν πολυμοιάζουμε, είναι και πολύ πιο νέος… αλλά, είναι καλός ηθοποιός και τα ψιλοκαταφέρνει να με θυμίζει, κάπως. Αυτόν τον καιρό, παραθερίζει μόνος του στη Σκιάθο, σε μια ερημική παραλία και μένει σε ένα περίεργο κατασκεύασμα που έφτιαξε μόνος του!

Μόλις του είπα τη χάρη που ήθελα, δέχτηκε με χαρά του να κάνει την παρουσίαση των βιβλίων, γιατί είχε μαζί του κι ένα  DVD  με μερικά από τα καινούργια επεισόδια της ΕΡΤ με ιστορίες μου, όπου εκείνος «παίζει» εμένα και μου είπε ότι θα έδειχνε και ένα από αυτά. Εκεί, όμως, που γκρίνιαξε, λίγο ήταν για τη βάφτιση. Γιατί εκτός που από πέντε ετών ήταν άθρησκος επειδή απογοητεύθηκε που ο Θεός δεν του έκαψε τα χέρια, όπως του είχε πει η μάνα του, επειδή για να πειραματισθεί έριχνε κάτι ξεγυρισμένες μουτζιές στα εικονίσματα και με τα τέσσερα, εκτός από αυτό, δεν άντεχε να ακούει τα μωρά να σπαράζουν στο κλάμα, όταν μπαίνουν στην κολυμπήθρα. Μου είπε ότι αν η βάφτιση ήταν σε καμιά κοντινή εκκλησία απ’ όπου θα μπορούσε να φύγει όταν δεν θα άντεχε άλλο, δεν θα το συζητούσε, αλλά τώρα που θα έπρεπε να πάει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν στου διαόλου τη μάνα (ήμαρτον, Κύριε) και δεν θα ήταν εύκολο να φύγει, δίσταζε.. Τότε κι εγώ του είπα να μην ανησυχεί, γιατί στη Σκιάθο ήταν η φίλη μου η μάγισσα Πόπη, που έφτιαχνε τα γνωστά  «T-SHIRTS Παραμυθά», που όταν τα φορούσες  και ήξερες και τα ανάλογα μαγικά λόγια, μπορούσες να πετάξεις. Το μόνο κακό, είναι ότι αυτά τα T-SHIRTS είναι μιας χρήσης.Αυτό το t-shirt είχε επάνω του τη φωτογραφία μου με τα τρία γουρουνάκια — ναι, τα γνωστά γουρουνάκια.

Έτσι, φίλος μου ο Νίκος ησύχασε και δέχτηκε και τις δύο χάρες που του ζήτησα: παρουσίαση βιβλίων και βάφτιση. Το βράδυ της Παρασκευής, στις εννιά η ώρα, έγινε η παρουσίαση. Το τι κόσμος μαζεύτηκε, μου είπε, δεν λέγεται. Ενώ είχαν βάλει στο χώρο της ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ εκατό καρέκλες, μαζεύτηκαν πάνω από 180 άτομα, παιδιά και μεγάλοι! Μου έστειλε μια φωτογραφία με το κινητό του, που δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και η παρουσίαση πήγε πολύ καλά. Τους εξήγησε ότι ήταν ο ηθοποιός που «παίζει» τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση και μάλιστα για να δώσει στα μικρά παιδιά να καταλάβουν τι είναι ηθοποιός –αν και ήξεραν- τα φώναξε επάνω και τους ζήτησε να κάνουν σαν «ηθοποιοί» από κάποιο ζώο. Τα περισσότερα χειροκροτήματα τα πήρε ένα αγόρι που έκανε ένα πουλάκι, κι όταν τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, απάντησε «τσίου, τσίου» κι όταν τον ξαναρώτησε πώς τον λένε, είπε πάλι, «τσίου – τσίου».

Ο κόσμος, ενθουσιάστηκε με την προβολή του επεισοδίου για το «Μαγικό Γιλέκο» από την καινούργια σειρά που θ’ αρχίσει τα Σεπτέμβριο. Το μόνο που τον δυσκόλεψε στο τέλος, ήταν ότι τα παιδάκια που ήταν μαζεμένα εκεί, του φώναζαν να πετάξει, κι εκείνος που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το μαγικό T-SHIRT αφού ήταν μιας χρήσης, κι έτσι είπε ότι κι εκείνος θα ‘θελε να πετάξει, αλλά αυτό το μπορεί μόνο ο πραγματικός Παραμυθάς. Έτσι η παρουσίαση των βιβλίων μου πήγε μια χαρά. Τα δύσκολα ήταν την άλλη μέρα στη βάφτιση.


Όπως το φανταζόταν, το μικρό κοριτσάκι έκλαιγε συνέχεια· και μάλιστα όχι από τη στιγμή που το βάλανε στην κολυμπήθρα, αλλά από την αρχή. Τσίριζε τόσο πολύ που ο παππάς, που δεν άντεχε να το ακούει, άφησε να το κρατάει η μητέρα του που το καλμάριζε κι όχι η νονά του και τα έλεγε όλα γρήγορα – γρήγορα για να τελειώνει, τόσο γρήγορα που κανένας δεν καταλάβαινε τίποτα! Ωστόσο, ο φίλος μου ο Νίκος, δεν άντεξε για πολύ.

Κι έτσι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μαγικό TSHIRT της φίλης μου της Πόπης.  Άνοιξε το πουκάμισό του σε στυλ, «Superman»… είπε τα μαγικά λόγια, «Ίκου, μπίκου, πεταξίκουουουου… Φλικ»….

Και χάθηκε προς το χωριό της Σκιάθου, πετώντας πάνω από τις νησιώτικες στέγες.

Αυτή ήταν η ιστορία του φίλου μου του Νίκου στη Σκιάθο…

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

10 Σχόλια στο “Μια ιστορία ενός φίλου μου”

      Nelli Nezi
      23 Αυγούστου 10 στις 19:27

      Ε άμα έχεις τέτοιους φίλους, τη βγάζεις λάδι ! 😛

      Πρώτον : Να ζήσει η μπουμπού σας , καλότυχη να είναι και πάντα χαρούμενη:)

      Δεύτερον : Αυτό με το «τι είναι ηθοποιός » το χουμε πάρει μόνοτερμα ή μου φαίνεται; Αντε! Αυτό το είπες στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ σχολείο ….δε μπορεί να το λες παντού! 😛 ( Έσκισε η παρουσίαση προφανώς αλλά δε σου το λέω γιατί θύμωσα τώρα!)

      Τρίτον : Μέγεθος small , πού να στείλω τα στοιχεία αποστολής και από πού θα την παραλάβω; (τη μπλούζα)

      Tέταρτον και σημαντικότερον : Μααααααααααατς :****

      dimitrisp
      23 Αυγούστου 10 στις 19:51

      Καλά φοβερός ο φίλος σου Παραμυθά…πώς τον είπες; α!ναι, Πιλάβιος. Αυτός είναι γεννημένος για επικίνδυνες αποστολές…και τι σώμα! εκεί που ξεκουμπώνει το πουκάμισο διαγράφονται στο μπλουζάκι οι «φέτες» από τους κοιλιακούς …με τέτοιο φίλο τί να φοβηθεί κανείς!!!
      Αν ήμουν όμως στη Σκιάθο, θα έκανα μεγάλη φασαρία…δε γίνεται να μπαίνει η αφίσα της κυρίας Πίτσας πάνω από την αφίσα του Παραμυθά.
      🙂 🙂 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      23 Αυγούστου 10 στις 20:06

      Ρε παιδιά!Αυτόν τον Πιλάβιο τον έχει ακουστά κανείς?Γιατί εγώ όχι!Από ότι ακούω πρέπει να είναι καλός άνθρωπος.Για να βοηθάει τόσο πολύ τον φίλο μας τον Παραμυθά!

      Από την τούρτα μάλλον δε έμεινε ε;Πάντως θα συμφωνήσω με την Νέλλι.Το T-shirt να το βγάλεις στη παραγωγή.Θα πουλήσει τρελλά!!!

      Να σου ζήσει η Ίρις-Αναστασία,γιατί και δική σου εγγονή είναι,και καλό υπόλοιπο διακοπών.

      !!ΑΦ!!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      23 Αυγούστου 10 στις 21:38

      χαχαχά ! ίσως από τα καλύτερά σου ποστ ever!
      (είδες για να σου κάνει lead-in η Πίτσα?!!!)

      Τα περισσότερα χειροκροτήματα τα πήρε ένα αγόρι που έκανε ένα πουλάκι, κι όταν τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, απάντησε «τσίου, τσίου» κι όταν τον ξαναρώτησε πώς τον λένε, είπε πάλι, «τσίου – τσίου». (δε νομίζω να υπήρχε καλύτερη απάντηση…)

      – και δε θά ‘θελα με τίποτα να ήμουν στη θέση του ρασοφόρου- εξορκιστή αντικρίζοντας
      αυτό το βλέμμα- κάτι είπε η Άιναφετς περί αλλαγής βλέμματος Π., αλλά δεν πολυέδωσα σημασία 😉

      – Το t-shirt σου sorry, δεν μου είπε και πολλά, έχω μείνει κολλημένος στο βλέμμα και τα μάτια σου… (για τα κιλά και τα μαγουλάκια θα πουν τα κορίτσια, αλλά για τα μάτια, επίτρεψέ μου…)
      Πιό καθαρά, καυτηριαστικά, αληθινά και Ανθρώπινα από ποτέ…

      Να αφήνεις το φίλο σου το Νίκο να γράφει πιό συχνά εδώ, μάλλον αυτόν αγαπήσαμε πραγματικά κι ειλικρινά, και μάλλον κι αυτός μάς συμπάθησε και συνεχίζει να μας γράφει ακόμα…

      (Να χαίρεστε την Ίριδα όπως ποθείτε, και πάντα πλάι με τα παραμύθια του Νίκου και τις αλήθειες του Παραμυθά)

      Συγχαρητήρια για την ανάρτηση, ήταν κάπως… αλλά ειλικρινά με άγγιξε!
      Ευχαριστούμε φίλε Νίκο!!!

      ζαχαρούλα
      23 Αυγούστου 10 στις 22:47

      … εγώ, πάλι, δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να «πληρώσει» ο φίλος σου ο Νίκος το ότι ΕΣΥ έκανες ΔΥΟ ολόκληρες μέρες να συνέλθεις από τη συναυλία της κας Πίτσας Παπαδοπούλου!…
      Ένας… θεός (!) ξέρει τί έγινε!…

      υ.γ.: Καλά να είναι το κοριτσάκι σας, να μεγαλώσει, γερό και δυνατό και να σας ρίξει πολύ ξύλο γι’ αυτό που του κάνατε!

      να-τασσσάκι
      23 Αυγούστου 10 στις 23:10

      (αφού σταμάτησα να γελάω….)

      εγώ ένα μεγάλο φιλί θα δώσω στο φίλο σου το Νίκο, που τα κατάφερε
      και για σένα τίποτα, «λουφαδόρε»!!!!
      😉

      (εξαιρετικό, είχες δίκιο!)
      (Πολλά φιλιά και στη μικρή ταλαιπωρημένη συνονόματη 🙂 )

      Καραπιπέρης Γιάννης
      23 Αυγούστου 10 στις 23:16

      άλατα είναι αυτά Ζαχαρούλα, άλατα… και καλό είναι να μας βγαίνουν ώρες ώρες έτσι, με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο στόμα μέχρι τ’ αυτιά….
      (συνέχιζε να ακονίζεις το σουγιά σου Νίκο!)

      marilia
      24 Αυγούστου 10 στις 9:28

      Οχ, οχ, οχ! Τα πήρε ο Supernikos! (πώς λέμε… Κοπέρνικος; Έτσι!)

      Να ζήσει η Νεοφώτιστη! Πάντα ευτυχισμένη! 🙂

      ainafets
      24 Αυγούστου 10 στις 11:07

      χα χα! Μετά από αυτό το ποστ…ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΑ…δεν χρειάζεται πλέον να πω τίποτα για την βάπτιση…ουφ!
      Αλλά ΑΑφιλάκια μπορώ να στείλω σ’ όλα τα Παραμυθόπαιδα…ως ζωηρούλα!

      Παναγιώτης
      24 Αυγούστου 10 στις 15:32

      Ώστε χάσαμε επεισόδιο σε avant premiere !!!! grrrrrrrrrrr

      Αλήθεια πότε αρχίζει η σειρά έχει ανακοινωθεί ημερομηνία;

Σχολιάστε