Το «υψόμετρο»

Σήμερα, παρ’ όλο που δεν ήταν στο πρόγραμμα, μου ‘ρθε να ανεβάσω ένα καινούργιο post. Και μια κι έχω αρχίσει και ψήνομαι να γράψω ένα βιβλίο γύρω από τη ζωή μου, έχω αρχίσει να συγκεντρώνω υλικό εδώ, γιατί ομολογώ ότι καθώς μ’ αρέσει αυτό το γράψιμο στο blog όταν σου ‘ρχεται κι όχι επειδή πρέπει να τελειώσεις ένα βιβλίο, έχω αρχίσει να γράφω διάφορα σε αυτή την κατηγορία. Από διάφορα posts αυτού του blog, εδώ και τριάμισι χρόνια, είναι και το επόμενο βιβλίο μου για μεγάλους «Ιστορίες της καρδιάς», που θα βγάλει τον Οκτώβριο ο Καστανιώτης.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο, λοιπόν, έκανα κάποιες συζητήσεις που με έβαλαν να σκεφτώ  το ρόλο που παίζει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ο χώρος και το περιβάλλον όπου έχει μεγαλώσει ως παιδί, πέρα από την επίδραση των γονιών του και της κοινωνικής του τάξης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι υπάρχουν πράγματα πού ήρθαν απ’ έξω ή και από την οικογένεια και που πιθανόν να μπορούν να σβήσουν, αν κανείς τα δει, τα παρατηρήσει και έχει επίγνωσή τους. Νομίζω, όμως, ότι υπάρχουν και κάποια  γνωρίσματα του χαραχτήρα, που εκδηλώνονται στη συμπεριφορά τού ανθρώπου, τα οποία δεν αλλάζουν ποτέ. Ίσως είναι ένας συνδυασμός ανατροφής, περιβάλλοντος, αλλά και –κυρίως- της ιδιοσυγκρασίας με την οποία έχει μεγαλώσει κανείς. Αυτό είναι πολύ φανερό ανάμεσα σε δύο δίδυμα παιδιά, που συνήθως έχουν μεγάλες διαφορές χαραχτήρα και συμπεριφοράς. Ίσως, λοιπόν, υπάρχουν πράγματα στον χαραχτήρα, στην ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου, που δεν αλλάζουν. Βέβαια, κάνει μεγάλη διαφορά, αν κανείς έχει πραγματική επίγνωση της ιδιοσυγκρασίας του, του χαραχτήρα του, ακριβώς όπως εκδηλώνεται στη συμπεριφορά του, — αλλά μία επίγνωση αμέτοχη, που δεν επιδοκιμάζει ούτε επικρίνει. Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει πολύ παλιά, το 1965, τη χρονιά που άρχισα να κρατάω ημερολόγιο και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ, ακόμα κι αν κάνω μήνες να το πιάσω. Πήγα και το βρήκα. Εκείνο τον καιρό, τον Δεκέμβριο του 1965, στα 22 μου, διάβαζα το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ζαν Πωλ Σαρτρ, «Οι λέξεις». Και να τι σημείωσα:

« 20 Δεκεμβρίου 1965
Kομμάτι από τον Σαρτρ:Κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό του χώρο: ούτε η περηφάνια του, ούτε η αξία του καθορίζουν το υψόμετρο: αυτό το αποφασίζει η παιδική ηλικία. O δικός μου φυσικός χώρος είναι ένα Παριζιάνικο έκτο πάτωμα, με θέα πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών”.
Εμένα ο φυσικός μου χώρος είναι ένα δυάρι υπόγειο στα Εξάρχεια, όπου ζούμε και οι πέντε μας, με θέα τα πόδια των περαστικών, από τον αστράγαλο και κάτω…»

Ακριβώς αυτό μου έκανε ένα «κλικ» για ένα γνώρισμα του χαραχτήρα μου. Είμαι κρυφός. Ζω σε ένα υπόγειο μέσα μου, όπου «οι περαστικοί» απ’ έξω, δεν μπορούν να δουν τι γίνεται μέσα. Τότε, όμως, μου γεννήθηκε μια απορία: Πώς γίνεται αυτό, αφού είμαι και τα αντίθετο: εκδηλωτικός, ανοιχτός, επικοινωνιακός και τέτοια; Δηλαδή, είμαι κατά δύο; Την ίδια στιγμή της ερώτησης μου ήρθε κάτι άλλο που σας έχω πει σε ένα παλαιότερο post για το ομοιοπαθητικό χάπι, anacardium: είμαι και τα δύο! «Ναι, αλλά πώς γίνεται;» αναρωτήθηκα. Και τότε, έγινε ένα δεύτερο «κλικ» στο κεφάλι μου, κι έψαξα σε ένα συρτάρι όπου βρίσκονται όλα όσα έχουν σχέση με την περίοδο που ήμουν ηθοποιός. Βασικά με ενδιέφερε η περίοδος της παιδικής μου ηλικίας στο θέατρο. Κοιτάξτε εδώ μία φωτοτυπία από το πρώτο πράγμα που έχει γραφτεί για μένα, σε ένα από τα αποκόμματα που μάζευε ο πατέρας μου και ανακάλυψα όταν πέθανε,  όταν ήμουν 8 χρονών.

Πρώτα πήγε το μάτι μου στην ημερομηνία και σκέφτηκα: «Δηλαδή, φέτος τον Δεκέμβριο, κλείνω 60 χρόνια από τότε που πρωτοβγήκα στο θέατρο!  Αυτό είναι, λοιπόν. Έχω και άλλο ένα «υψόμετρο», όπως λέει ο Σατρ, από την παιδική μου ηλικία: Τη θέα μίας πλατείας θεάτρου, πάνω από μία ψηλή σκηνή, όπου όλα τα φώτα πέφτουν επάνω μου, κι εγώ είμαι άλλοτε ένα αλητάκι, ένα «Παιδί του δρόμου» άλλοτε ένας «Μικρός Λόρδος», άλλοτε «Ένας Παράξενος Γάτος» κι άλλοτε ο «Βόλφαγκ Αμαντέους Μότσαρτ». (Αυτοί είναι τίτλοι μερικών από τα έργα όπου έπαιξα ως παιδί). Εδώ είναι λοιπόν η απάντηση για τη διπλή προσωπικότητα. Το θέατρο με έκανε το αντίθετο από εκείνο που με έκανε το υπόγειο. Γιατί τι κάνει ένας ηθοποιός όταν παίζει; (Στο θέατρο και πουθενά αλλού) Ανοίγει την καρδιά του, και εκδηλώνει τα συναισθήματά του, επικοινωνώντας τα –μεταδίδοντάς τα – στους άλλους. Να λοιπόν, πού οφείλεται η άλλη, η αντίθετη πλευρά του χαραχτήρα μου!  Η μία στο «υψόμετρο» ενός υπόγειου και η άλλη στο «υψόμετρο» μιας σκηνής θεάτρου — και Ιταλικού τύπου μάλιστα, δηλαδή σε ένα πλατύ υπερυψωμένο βάθρο, με θέα ανθρώπους που περιμένουν να «τους ανοίξεις την καρδιά σου» για να ανοίξουν κι εκείνοι τη δική τους. Και οι δύο πλευρές θα μείνουν έτσι για πάντα.

Ουάου!.. Κανονική αυτοψυχανάλυση ήταν τούτο το post!  Ελπίζω να μην βαρεθήκατε, κι όσοι βαρεθήκανε φαντάζομαι ότι το παράτησαν στη μέση για να μην παιδεύονται!
Καλό μήνα, καλή εβδομάδα και όλα καλά.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

13 Σχόλια στο “Το «υψόμετρο»”

      marilia
      1 Αυγούστου 11 στις 20:12

      Μετά από δύο αναγνώσεις, η μία προσεχτικότερη της άλλης, και για να σου καταστρέψω όλη τη γλύκα του ποστ, αλλά και για να σε «εκδικηθώ» που με βάζεις στη διαδικασία να παρατηρώ και να σκέφτομαι, θα σου πω το εξής: όοοοολο αυτό το ποστ για να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι «ή του ύψους ή του βάθους»;;; 😆

      φιλάκι σκανταλιάς
      η μικρή ανόητη 😉

      Mika
      2 Αυγούστου 11 στις 10:31

      Εμένα πάντως μου αρέσουν αυτά τα ποστ…!!!
      Το μόνο πρόβλημα είναι οτι τώρα πρέπει να ψάξω το δικό μου «φυσικό χώρο»…και αντε βρες τον μες στο χαμό που γίνεται μέσα μου!!! χαχαχα!!
      Τελοσπάντων τώρα πάω διακοπές, θα το κάνω απο Σεπτέμβρη…

      Φιλια!

      amalia
      2 Αυγούστου 11 στις 19:12

      Σίγουρα τίποτα δεν είναι τυχαίο και όταν ψάξεις στο παρελθόν θα βρείς πολλές απαντήσεις.Νομίζω πήρα πολλές απαντήσεις ορίζοντας την παιδική μου ηλικία..τον φυσικό μου χώρο.Ωραίο υψόμετρο!
      Ευχαριστώ,είπα;

      Hengeo
      3 Αυγούστου 11 στις 2:04

      Με έβαλε σε σκέψεις αυτό το θέμα. Νομίζω ότι και εγώ υπόγειο είμαι αλλά τώρα τελευταία έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι την αξία του να ανεβαίνεις που και που λίγο πιο ψηλά για να δεις την θέα. Πάντως, για να το επεκτείνω λίγο, μήπως το μυστικό τελικά είναι το να επιλέγεις το υψόμετρο όχι λόγω φόβων ή ανασφαλειών ή πρέπει αλλά σύμφωνα με αυτό που είσαι, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να αλλάζεις που και που υψόμετρα;

      Καλό μήνα 😉

      δημήτρης
      3 Αυγούστου 11 στις 14:26

      αν έχω σωστά καταλάβει,το υψόμετρο του φυσικού μας χώρου,καθορίζει την ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα μας, δεν αλλάζει,δεν είναι προιον προσωπικής μας επιλογής και μπορούμε μόνο να έχουμε μια αυστηρά ουδέτερη επιγνωση γι’ αυτό.
      Γεννημένος στον Βόσπορο και μετά από ενάμιση έτος ζωής βρισκόμενος στο Βύρωνα σε ένα σπίτι όπου η μεγάλη αυλή του, υπό την σκιά ενός φοίνικα, ήταν ο δικός μου φυσικός χώρος λες να χρειαστώ anacardium;…μπορεί 🙂
      Φιλιά

      Hengeo
      4 Αυγούστου 11 στις 11:41

      Δημήτρη δεν διαφωνώ, αυτό εννοούσα με το σύμφωνα με αυτό που είσαι. Από την άλλη όμως οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα, οπότε μπορεί η ιδιοσυγκρασία μας να μην είναι τόσο απλή, μπορεί π.χ. να είμαστε πολύ υπόγειο και λίγο τέταρτος όροφος. Νομίζω εξάλλου ότι κάτι τέτοιο περίπου ήθελα να πει ο Παραμυθάς με τις δύο όψεις της προσωπικότητάς του. Τώρα που το σκέφτομαι όμως, από μικρός μένω τέταρτο όροφο και η ταράτσα από πάνω χμμ! 🙂

      δημήτρης
      4 Αυγούστου 11 στις 19:50

      Γιώργο σε γενικές γραμμές σίγουρα δε διαφωνούμε ή ακόμα και όταν διαφωνούμε δεν είναι και τίποτα το τρομερό…σημασία έχει όταν οι άνθρωποι έχουν την διάθεση να κοιτάξουν προς την ίδια κατεύθυνση και να ψάξουν μαζί κάποια πράγματα…και νομίζω ότι όλοι η παρεούλα εδώ μαζί με τον Π(που παρά τα χρόνια του δε σταματάει να ερευνά και να ψάχνεται) αυτό κάνουμε 🙂
      Αν μου επιτρέπετε κάτι να τονίσω που ισχύει για εμένα είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο μυστικό ή κάποιος τρόπος ή κάποια επιλογή που μπορεί κάπου να οδηγεί…αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει κάτι που μπορεί να σε κάνει να δεις κάποια πράγματα αυτό είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς να δικαιολογείς και χωρίς να κατακρίνεις ,χωρίς να μετράς και χωρίς να συγκρίνεις, χωρίς να περιμένεις κάποιο όφελος αλλά απλά και μόνο για να βλέπεις κάθε στιγμή αυτό το πολύπλοκο μυαλουδάκι μας πως λειτουργεί και προς τα που μας κατευθύνει…και αυτό το παιχνίδι έχει στ’ αλήθεια μεγάλη πλάκα.
      Τα φιλιά μου

      Γιάννης Καραπιπέρης
      9 Αυγούστου 11 στις 12:47

      …»με θέα ανθρώπους που περιμένουν να «τους ανοίξεις την καρδιά σου» για να ανοίξουν κι εκείνοι τη δική τους.»

      Xαίρομαι που σε γνωρίζω, και όπως πολύ σωστά λέει το άσμα, στα υπόγεια είναι η θέα…

Σχολιάστε