«Υπάρχει Θεός, μπαμπά;»

Δεν ξέρω τι συνειρμούς ακριβώς έκανα απόψε βλέποντας κάτι στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ στην τηλεόραση, όταν ξαφνικά θυμήθηκα μια ερώτηση που μου είχε κάνει η κόρη μου όταν ήταν στα οχτώ της. Γυρνούσαμε με το αυτοκίνητο από την κηδεία ενός συμμαθητή της που είχε πεθάνει ξαφνικά από ατύχημα. Είμαστε για ώρα σιωπηλοί όταν ξαφνικά μου έκανε την ερώτηση: «Υπάρχει Θεός, μπαμπά;» Δεν ήταν άσχετο το ότι με ρώτησε ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, θανάτων, σεισμών, αρρώστιας, μεγάλου πόνου και τα παρόμοια, δεν αρχίζουμε να έχουμε κάποιες… μεταφυσικές ανησυχίες; Είναι, άραγε, μόνο επειδή νιώθουμε κάποια ανασφάλεια, καθώς μας περιτριγυρίζει ένα αίσθημα φόβου για κάτι που είναι πέρα από τις δυνάμεις μας ή, μήπως, και επειδή υπάρχει κάτι φυλακισμένο μέσα μας που σε τέτοιες στιγμές ελευθερώνεται; Κάτι πολύ λεπτό και βαθύ που υπάρχει ακόμα τρομερά ζωντανό στα παιδιά μας και που πρέπει να το προσέξουμε; Μια ποιότητα που θα πρέπει, σαν γονείς, να τη βοηθήσουμε ν’ ανθίσει· να μην επιτρέψουμε να ξεχαστεί σε κάποιο ντουλάπι, όπως έχει συμβεί στους περισσότερους από μας;
Έχω τη γνώμη ότι σ’ όλους τους ανθρώπους, στους περισσότερους τουλάχιστον, υπάρχει ένα βαθύ αίσθημα ανικανοποίητου και μια λαχτάρα για κάτι πέρα απ’ όσα συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή. Μήπως αυτά τα δύο σε συνδυασμό με τον τρόπο που μεγαλώνει κανείς, σε συνδυασμό με το χαρακτήρα του και τις κλίσεις του, έρχεται μια στιγμή που τον οδηγούν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: ή προς την αναζήτηση κάτι βαθύτερου, υψηλότερου ή προς σε ένα αδιάκοπο, αλόγιστο κυνήγι ευχαρίστησης όλων των ειδών, όπου σε κάθε στροφή του δρόμου -ανάμεσα από διαλείμματα ηδονής- παραμονεύει η απογοήτευση, το άγχος, ή θλίψη; Στα μικρά παιδιά αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου – και, κυρίως, της λαχτάρας για κάτι άλλο – δεν είναι τόσο φανερά, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν μέσα τους. Κάπου εκεί, όμως, λίγο πριν την εφηβεία αρχίζουν να παρουσιάζονται για να εκδηλωθούν, τελικά, αργότερα με ορμή. Εάν έχει προηγηθεί παιδική ηλικία με σοβαρά προβλήματα, τότε υπάρχει κίνδυνος (όχι πάντα) να σπρωχτούν σε καταστροφικές συνήθειες, όπως ναρκωτικά κ.λπ. Εάν έχει προϋπάρξει μια μέση υγιής οικογενειακή ζωή κι ανατροφή, παρουσιάζονται ανησυχίες για την πολιτική, την τέχνη, και τη θρησκεία Ο έρωτας παίζει μεγάλο ρόλο σε όλες τις περιπτώσεις. Ίσως μετά το τέλος της εφηβείας και, πάντως, όταν τεθεί θέμα επιβίωσης, παίζεται το προς τα πού θα στραφεί αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου κι εκείνη η λαχτάρα για κάτι άλλο. Θα μετατραπούν σε προσήλωση σε κάποια πίστη ή ιδέα, όπου από πίσω καιροφυλακτεί ο φανατισμός, η βία και άλλα παρόμοια; Θα γίνει κινητήρια δύναμη για απόκτηση όλο και περισσότερης εξουσίας, ευχαρίστησης; Θα κλειστεί ερμητικά σ’ ένα ντουλάπι της ψυχής για να μην ενοχλεί τους συμβιβασμούς που θα γίνουν;

Μπορούν, άραγε, να συνεχίσουν να υπάρχουν και τα δύο αυτά, παράλληλα με την καθημερινή ζωή, ζωντανά αλλά… αμέτοχα, διατηρώντας το μυαλό ξύπνιο, σε μια κατάσταση διαρκούς παρατήρησης του τι συμβαίνει «εκτός κι εντός» μας· μιας διαρκούς μάθησης αυτού που π ρ ά γ μ α τ ι είμαστε; Και αν ναι, πώς θα καταφέρουμε να αναθρέψουμε τα παιδιά μας και να τους δώσουμε τέτοια εκπαίδευση, ώστε να διατηρήσουν ζωντανό αυτό το ανικανοποίητο και τη λαχτάρα για κάτι άλλο, χωρίς να στραφούν σε ένα αδιάκοπο κυνήγι ευχαρίστησης ή κάποιο μακρινό ιδανικό που κάποτε θα πραγματωθεί και έως τότε μπορεί να κάνουν όλα τα αντίθετα;

Μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε το θέμα της «εκπαίδευσης του εκπαιδευτή»; Μήπως, δηλαδή, πρώτα εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να έχουμε ένα μυαλό που διαρκώς ερευνά και δεν αράζει βολικά σε καμία πίστη; Που είναι πάντα ξύπνιο; (Όχι έξυπνο, ξύπνιο.) Που θα έχει την ποιότητα που δίνει η δημιουργική αμφιβολία; Εκείνη που σε κάνει να μην γίνεσαι οπαδός, να μη δέχεσαι αυθεντίες στα ψυχολογικά ή πνευματικά θέματα ή ερμηνευτές ή ενδιάμεσους; Ένα τέτοιο μυαλό δεν θα αχρήστευε κάθε είδους φυγή; Από το τσιγάρο έως τα ναρκωτικά· και από τις οργανωμένες θρησκείες έως τις δεκάδες ντόπιους «γκουροδάσκαλους», που οργανώνουν σχολές, κέντρα ή ομίλους μελετητών, εξυπηρετητών, καλοθελητών, ινδουιστών, βουδιστών, βενταντιστών, λαμαϊστών, αναζητητών κ.λπ. που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη μοναξιά για να τους τα μασάνε, που όλοι τους μιλούν για αγάπη, χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι ότι η αγάπη έχει φύγει από το παράθυρο, επειδή βαρέθηκε να κάθεται κάπου, όπου πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να εξασκηθεί στο να αγαπά όπως να οδηγεί αυτοκίνητο;

Και τότε, θυμάμαι, νοιώθοντας ότι η απάντηση στην ερώτηση «υπάρχει Θεός, μπαμπά», δεν είναι κάτι εύκολο, της απάντησα: «Δεν ξέρω τίποτα παραπάνω απ’ ότι ξέρεις, παιδί μου. Δεν μπορεί να μην υπάρχει κάτι που δεν έχει αρχή και τέλος· κάτι που δεν έχει όνομα· κάτι που δεν έχει επινοήσει ο άνθρωπος, που δεν μπορεί να το κατανοήσει με το μυαλό – ίσως με την καρδιά. Αλλά αν υπάρχει, θα πρέπει να το βρει κανείς μόνος του και μέσα του. Πουθενά αλλού κι από κανέναν. Και, πάντως, αρχίζοντας από απλά πράγματα: από αυτό π ο υ   π ρ α γ μ α τ ι κ ά   ε ί σ α ι, μαθαίνοντας διαρκώς γι’ αυτό. Γιατί για να πάει κανείς μακριά, πρέπει ν’ αρχίσει από κοντά. Ό,τι κι αν είναι αυτό το «κοντά». Όσο κι αν δεν σ’ αρέσει. Κι αν στ’ αλήθεια δεν σ’ αρέσει, θα σταματήσει, χωρίς καμία άλλη προσπάθεια, χωρίς να χρειάζεται να φτιάξεις ένα ιδανικό που θα τρέχεις πίσω του κοροϊδεύοντας τον εαυτό σου ότι θέλεις ν’ αλλάξεις· χωρίς να φορτώσεις την ευθύνη της ζωής σου σε κάποιον άλλον, όποιος κι ό,τι κι αν είναι αυτός κι όσο κι αν προσφέρεται ο ίδιος να το κάνει για χάρη σου· κυρίως τότε. Γιατί εκείνο που είναι Ιερό, δεν μπορείς να το βρεις στην αγορά, δεν μπορεί να στο δώσει κανένας, δεν μπορείς να το προσκαλέσεις. Μπορείς μόνο να καθαρίσεις το «σπίτι σου» και να ανοίξεις το παράθυρο για να μπορέσει «εκείνο»… κάποτε… ίσως… να μπει… Και το «παράθυρο», είναι η καρδιά.

Σας φιλώ πολύ.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.
Π.

sacred-earth1

10 Σχόλια στο “«Υπάρχει Θεός, μπαμπά;»”

      Fwtino_Asteraki
      1 Φεβρουαρίου 09 στις 3:11

      Ειδα φως μπηκα να διαβασω αλλα δεν με θελει μαλλον…μολις εφτασα στο αν υπαρχει πραγματικα Θεος και οτι αυτες ειναι ειναι φυσικες μεταφυσικες ανυσιχιες ο Θεος μου απαντησε με ενα σεισμο αρα υπαρχει να στει συγουροι αυτο…Επαθα ενα μικρο εγκεφαλικο μια και ειμαι μονη…ετσι θα συνεχισω αυριο το υπολοιπο…
      Καληνυχτα και ονειρα γλυκα σε ολους!Φιλακια και αγκαλιτθες!!!

      νατασσάκι
      1 Φεβρουαρίου 09 στις 15:50

      Εγώ θα σταθώ στην «εκπαίδευση του εκπαιδευτή»
      (που όσο και να το σκεφτώ, κι όσο και να το παλεύω, εξακολουθεί να με ζορίζει -μα, κι αυτό βήμα είναι, θαρρώ)

      στο πώς μπορεί -ή νομίζει ότι μπορεί- και προσπαθεί να εξασκηθεί κάποιος στο να αγαπά (μα, γίνεται; Αδύνατο μου φαίνεται, και σαν σκέψη ακόμα)

      και στο ότι παραδέχτηκες στο παιδί σου πως δεν ξέρεις, δεν έχεις τις απαντήσεις για όλα. Είναι σπουδαίο να μπορείς να μιλάς στα παιδιά (σου) έτσι. Και δεν ξέρω πολλούς να τα καταφέρνουν.

      Τώρα, αν υπάρχει ή όχι Θεός, και τι είναι και πού είναι…
      Μεγάλη συζήτηση!

      Φιλί
      Καλό μήνα 🙂

      Fwtino_Asteraki
      2 Φεβρουαρίου 09 στις 2:43

      Επιτελους κατεφρα και ολοκληρωσα το κειμενακι κι αυτη την φορα χωρις σεισμο!χιχι!Ενα κειμενακι λιγακι παραξενο μη αναμενομενο για μενα θα ελεγα,αλλα λενε οτι καθε πραγμα συνηθως ερχεται εκει που το χρειαζεσαι..
      Τωρα οσο αναφορα το συγκεκριμενο θεμα εχω να πω πως αν και αρκετα μικρουλα που ειμαι πιστευω σε Εκεινον…ναι για μενα υπαρχει καποιος εκει πανω τωρα για περισσοτερες αναλυσεις και λειπα δεν θα πω πως και τι ο καθενας εχει τα δικα του πιστευω για αυτα…Θα προχωρισω σε κατι αλλο,τωρα με το ιντενετ μας δινετε η δυνατοτητα να επικοινωνουμε με αρκετα ατομα και γιατι οχι διαφορων ηλικων..Προσωπικος λατρευω την κουβεντουλα και καταφεγω αρκετες φορες εδω…εχω συζητησει με πολλα ατομα διαφορων ηλικιων για αυτο το Θεμα…απαντηση ->> στους 10π.χ. μονο 2πιστευουν…Το γιατι ποτε δεν το καταλαβα αν και πολυ πηγαν να μου το ετοιολογισουν…Αλλα οκ σεβομαι πως ο καθενας εχει τα δικα του πιστευω…Πως ομως εφοσον δεν πιστευειες εσυ καλε κυριε(δεν λεω για σενα Φιλαρακι μου) πως λεω να πιστεψει το παιδι σου??Εγω πιστευω πως πρωτα πρωτα τον αν ενα παιδι θα πιστευψει οτι υπαρχει Θεος ειναι πρωτα οικογενειας,επειτα σχολειου-ειναι κατι μου θελημενα η αθελα του επιρεαζει τα παιδια-και τελεος βιωματων,ζωης τι εχει αντιμετωπισει το καθενα…
      Τωρα τι απαντας στην ερωτηση που σου κανε ενα παιδι για το ποιος ειναι ο Θεος η τι κανει τι ειναι αυτος??Ο καθενας θα δωσει την δικια του απαντηση…Μια απαντηση «απλη» μα αρκετα σκεπτομενη ηταν αυτη εδω που ειπες παραμυθοΦιλαρακι μου ειναι συγουρα βγαλμενη μετα απο πολυ σκεψη και ειναι προσεγμενη απο καθε αποψη απ οπου και να το σκεφτεις..δεν αφηνει ξεκρεματα παραθυρακια…Μου εγινε και μενα απο την «αδερφουλα» μου αυτη η ερωτηση..βεββαια εγω τολμησα να απαντησω πως ναι υπαρχει ισως ανωριμα η οριμα δεν ξερω…απλα μετα πρεπει να εξηγηση και να απαντησεις στα γιατι και πως που προκειτουν…η δικια μου απαντηση ηταν πως ναι υπαρχει καποιος εκει πανω…Πως μοιαζει?? Ειναι (μεταφορικα) σαν μια μεγαλη ΜΑΜΑ…Ειναι εκει πανω και μας φροντιζει μας προστατευει..μπορουμε να τις ζηταμε οτι θελουμε να τις μιλαμε να τις λεμε τι μας φοβηζει κ.α. και εκεινη (Εκενος) θα κανει αυτο που πραγματικα πρεπει…Εχει στην αγκαλια του δε ολους αυτους που χασαμε που εφυγαν..και ακομα και σε αυτους να μιλαμε Εκεινος ακουει..Ειναι ολοι μαζι εκει πανω και φροντιζουν για μας…
      Τωρα οσο αναφορα την αγαπη ειναι μια αξια εμφυτη στον ανθρωπο,οταν βγαινει απ την κυλιαν της μητερα του ξερει καταλαβαινει την αγαπη ακομα και νεογενιτο που ειναι..οσο ειναι ακομα αγνο ξερει να αγαπαει…το ιδιο και με τους ανθρωπους οσο πιο αγνος εισαι μεσα σου τοσο περισσοτερο αγαπας…Δυστηχως ομως η δυσκολιες τις ζωης αλιωνουν αυτο το συνεσθημα..παυεις να εισαι τοσο αγνος οσο γενηθηκες..για αυτο και αλλαζει κι αυτο…αν μαλιστα ξεχασει να εισαι αγνος ξεχνας και να αγαπας…βεββαια αν εχεις θελησει τιποτα δεν ειναι μονιμο… Καποιος Μεγαλος Κυριος λεει: Αγαπη ειναι μια κατασταση υπαρξης οπου ολα τα ανθωπινα προβληματα ειναι λυμενα! ((Κρισναμουρτις)) -thanks…-Σκεφτειτε το λιγακι…
      Χμμ νομιζω αρκετα σας ζαλισα για αποψε θα μπορουσα να μιλαω ολη νυχτα αλλα κινδυνευω να με παρετε με τις ντοματες!χιχιχι!Καλο βραδυ σε ολους και γλυκα πολυ γλυκα παραμυθοονειρακια να εχετε!

      Φιλακια και αγκαλιτθεθ σε ολουθ!

      Nelli Nezi
      3 Φεβρουαρίου 09 στις 13:17

      Τον Ιούλιο του 2008 είχα κάνει ένα ανάλογο ποστ…..

      Μερικά από αυτά που έγραψα :

      «………ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ? – ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ?

      Για να απαντήσω κι εγώ λοιπόν και να μη βγάλω την ουρίτσα μου απ έξω, δηλώνω ευθαρσώς και προκλητικώς θα έλεγα, ότι δεν ξέρω την τύφλα μου!! Το μόνο που ξέρω, είναι ότι δεν μπορώ πια να δεχθώ τη θρησκεία όπως αυτή μας συστήθηκε και μας παραμυθοπαρουσιάστηκε στη διάρκεια των παιδικών μας χρόνων και των εύπλαστων μυαλών μας.

      Όχι συνειδητά, αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου , να κάνει σκέψεις γύρω απ αυτό το ζήτημα μεγαλώνοντας. Κι ακόμη απάντηση δεν έχω. Στο μόνο που είμαι σίγουρη (και μου αρέσει αυτή η οπτική γωνία), είναι ότι ο άνθρωπος είναι απόλυτα συνδεδεμένος και αποτελεί κομμάτι του σύμπαντος και του υπαρκτού κόσμου. Όπως κομμάτι του σύμπαντος είναι ο κάθε πλανήτης, όπως κομμάτι του σύμπαντος είναι και η Γη, όπως κομμάτι του σύμπαντος είναι και το δέντρο στη γη, και το λουλούδι και το ζώο και ο αέρας ….έτσι και ο άνθρωπος. Υπάρχει αυτή η άρρηκτη σχέση. Ο Κοέλο, είχε πει, ότι όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ , τότε όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. ….. «Τι γίνεται δηλαδή ?» ….θα ρωτούσε ένα παιδί ακούγοντάς το ! … «πιάνουν την κουβέντα οι πλανήτες και τα δέντρα και τα λουλούδια και καταστρώνουν σχέδια για να σε βοηθήσουν?»… Στα αλήθεια νομίζω ότι θα ήταν υπέροχο εάν συνέβαινε ! Δεν το πιστεύω όμως φυσικά τόσο απλοϊκά! Αν και με ενθουσιάζει ως ιδέα και παραμύθι, δεν το πιστεύω έτσι.

      Τι σημαίνει άραγε «όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις»? Και πού ακριβώς ενέχεται η έννοια του Θεού σε όλο αυτό?
      Πού υπάρχει ο Θεός?
      Που κατοικεί?
      Τι μορφή έχει? Έχει μορφή?
      Τι είναι? Είναι?
      Ή δεν είναι? ……
      Να! Κάτι τέτοια σκεφτόμουν και προσπαθούσα να καταλήξω σε συγκεκριμένη απάντηση. Δεν κατέληξα…. αλλά τα έφερα από εδώ…τα έφερα από εκεί…. κάπως τα μπουρδούκλωσα, κάπως τα μαγείρεψα, κάτι έβγαλα στο τέλος.

      Για μένα ο Θεός δεν έχει μορφή. Για μένα ο Θεός δεν υπάρχει εκτός του σύμπαντος και όσων αυτό περιλαμβάνει. Και για να το συγκεκριμενοποιήσω , για μένα ο Θεός υπάρχει μέσα στον καθένα , μέσα στη ψυχή , την καρδιά , το μυαλό,το συνειδητό αλλά και το ασυνείδητό του. Προσπάθησα να επεκτείνω με το μυαλό μου , αυτό το «καθ εικόνα και καθ ομοίωση» που μας έμαθαν… κι εκεί κατάλαβα , ότι ο Θεός υπάρχει μέσα στον καθένα μας και αυτό αυτόματα μας δίνει τη σοφία του , τη δύναμή του, τις δυνατότητες του . Ο καθένας μας είναι ο Θεός και ο Θεός είναι όλοι μας. «Θεός» είναι μια λέξη. Θα μπορούσε να λέγεται Αγάπη, ή Δύναμη ή Ευτυχία ή Σοφία ….

      Θα μου πεις, και τότε γιατί , αφού ο καθένας είναι Θεός, τότε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δυστυχούν? Άνθρωποι που υποφέρουν? Άνθρωποι που εγκληματούν? Άνθρωποι που πεθαίνουν νωρίς? Παιδιά που σκοτώνονται ? Παιδιά κακοποιημένα …και…και…. Γιατί? Αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά, δεν είναι «Θεός»? Γιατί ? Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δυνατές , όμορφες επιθυμίες και όνειρα για τον εαυτό τους , ώστε το Σύμπαν να συνωμοτήσει υπέρ τους? Και ακόμη γενικότερα , γιατί τότε δεν πηγαίνουν όλα τέλεια στη ζωή μας , αφού είμαστε «Θεός».

      Δεν ξέρω.

      Το ψάχνω όμως.

      Και ξέρεις που έχω ψιλοκαταλήξει?

      Ότι οι άνθρωποι τα έχουμε κάνει σκατά. Είμαστε εγωιστές .Και μέσα από αυτόν τον εγωισμό μας πηγάζουν τα χειρότερα που συμβαίνουν. Τέλος. Νομίζουμε ότι ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο , για να απολαύσουμε τα πάντα , με την υλική έννοια, ότι ήρθαμε για να γεμίσουμε χρήμα , δόξα και ευτυχία μέσα απ αυτά. Δεν είναι έτσι. Ο άνθρωπος, ήρθε , για να εξελιχθεί. Ήρθε για να αναπτυχθεί πνευματικά και ψυχικά. Κι η εξέλιξη και η πνευματική και ψυχική ανάταση δεν συμβαίνει πάντα μέσα από τα ωραία της ζωής. Δυστυχώς…..
      Ναι, καλοδεχούμενα και τα πλούτη και η δόξα και και και και.. και…και… και χίλια και…. Μα , αν δεν πορεύεσαι με στόχο την πνευματική σου εξέλιξη, τότε δεν ηρεμείς. Τότε κάτι σου φταίει. Κάτι λείπει. Το νοιώθεις χωρίς να το συνειδητοποιείς. Και ψάχνεις και άλλα υλικά και άλλα και άλλα… κι ακόμη νοιώθεις ότι λείπει…και συνεχίζεις το βιολί σου…. και ευτυχισμένος δεν είσαι.

      Βοήθησε.

      Έχεις χρήμα? Εχεις φήμη? Εχεις δόξα? …βοήθησε! …Δώσε κομμάτια αυτού που έχεις στους άλλους, μοίρασε τη βοήθειά σου και τότε θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι σημαίνει δύναμη, αγάπη, και ψυχή.

      Δεν έχεις τίποτα απ αυτά αλλά τα αναζητάς απεγνωσμένα για να γίνεις ίδιος με τους άλλους και ίσως ανώτερός τους? …

      Μη! …. μη ζητάς ! ….

      Μη ζητάς πράγματα για λάθος λόγους. Μην προσπαθείς να αποκτήσεις για να γεμίσεις. Δε θα γεμίσεις. Μάθε να ακούς τα δικά σου θέλω, όχι αυτά που σου καθορίζονται από κοινωνικοπολιτιστικά πρότυπα…. Δεν σημαίνει ότι δε θα αποκτήσεις ποτέ τίποτα. Μα όμως, αν μάθεις να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τις πραγματικές σου ανάγκες ως άνθρωπος (διαφορετικές για τον καθένα), τότε και μόνο τότε, το Σύμπαν θα σε βοηθήσει…. Το πώς δεν το ξέρω, το τι γίνεται και πραγματικά συμβαίνει, ούτε αυτό το ξέρω.

      Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από σένα και τίποτα λιγότερα από σένα. Δεν έχω κάνει μελέτες, δεν έχω κάνει τίποτα που να μπορεί να σε πείσει ότι αυτά που γράφω ισχύουν . Δεν ισχύουν αν δεν θες. Ισχύουν απόλυτα εάν πάλι θές. Είναι προσωπικές απόψεις, διαμορφωμένες μέσα από το δική μου ζωή . Αυτό . Τίποτα άλλο…………………. »

      Καλημεροφιλιά σε όλους!!

      Fwtino_Asteraki
      3 Φεβρουαρίου 09 στις 15:43

      Καλησπεραααα σε ολους!!!Περασα μια βολτιτσα απεδω να σας δω!χαχα!!Ομοραφα πραγματακια αυτα που πες Nelli Nezi και σε ευχαριστω που δεν ειμαι μονο εγω που γραφω την ιστορια της ζωη μου εδω μεσα!χχαχαχα!! 😛
      Φιλακια και αγκαλιτθες καλο απογευμαααααααααααααααα

      Κυριακούλα
      4 Φεβρουαρίου 09 στις 10:27

      Έχετε διαβάσει το «Η δύναμη του υποσυνείδητου» του Joseph Murphy;
      Μιλάει για πίστη και προσευχή στον εαυτό μας και οχι σε μια δύναμη αόριστη ή ορισμένη έξω από μας…
      Ο Θεός (ή ο άπειρος νους…) βρίσκεται μέσα μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και αρκεί να επικεντρωθούμε σ’ αυτόν (μέσω προσευχής, διαλογισμού κ.τ.λ.) και να τον εμπιστευτούμε…

      Κατά καιρούς αυτό το βιβλίο (όπως και άλλα τέτοιου τύπου) νιώθω ότι με έχει ξυπνήσει/ βοηθήσει…

      Άλλες φορές πάλι, αμφιβάλλω αν όλα αυτά πράγματι βοηθάνε!
      Την ίδια συγκεχυμένη άποψη έχω αυτή τη στιγμή και για τους θεραπευτές… (Αυτό έχει να κάνει όμως και με τη φάση στην οποία τυχαίνει να βρίσκομαι…)

      Μπορούμε να ανακαλύψουμε τελικά μόνοι μας τον εαυτό μας; Μήπως χρειαζόμαστε άλλους να μας καθοδηγήσουν σε αυτή την αδιάκοπη έρευνα;
      Μήπως χρειαζόμαστε συγκεκριμένες τεχνικές για να νιώθουμε λίγο πιο ασφαλείς και σίγουροι πως ναι, καλά πάμε;
      Λες πράγματι να μην υπάρχουν τεχνικές;

      Το μόνο που ίσως μπορώ να πω με κάποια σιγουριά (λέμε τώρα) είναι πως όσο πιο πολύ πιστεύουμε σε κάτι συγκεκριμένο, όσο πιο πολύ το σκεφτόμαστε, τόσο πιο ανοιχτοί γινόμαστε σε ερεθίσματα και συνθήκες που ενισχύουν την πραγματοποίησή τους…

      Από την άλλη… τι θέλουμε; Και ειδικά σε επίπεδο σχέσεων… εκεί, τι θέλουμε;

      Μήπως έχει να κάνει γενικά με την εποχή μας; Όλα έχουν γειωθεί πλέον τόσο πολύ!

      Έχουμε χαθεί μέσα στις τόσες πληροφορίες που δεχόμαστε… Τελικά, τι είναι σημαντικό και τι λιγότερο σημαντικό;

      (Κι όμως, εκείνη η οδοντόκρεμα που είδα εχθές στη διαφήμιση, μου φάνηκε τόσο σημαντική για τη ζωή μου! Θα χαμογελάω με το λαμπερό χαμόγελο που θα μου χαρίσει και -έτσι απλά- όλοι θα τρέχουν να με βοηθήσουν στη μετακόμιση… Κι όλα αυτά με περίπου 3ευρώ!)

      Από την άλλη, καταχτάς κάποιο «στόχο» και μετά αδρανοποιήσαι για να το χαρείς και να ξεκουραστείς και λίγο… Και μετά νιώθεις πως κι αυτό δε σου αρκεί και θες κι άλλο ή κάτι άλλο…
      Η αίσθηση του ανικανοποίητου φεύγει ποτέ;

      Πρέπει να είμαστε μάλλον πιο ολιγαρκείς! Αλλά πώς γίνεται κι αυτό;

      Ελευθερία
      5 Φεβρουαρίου 09 στις 23:30

      Aγαπημένε μου Παραμυθά,

      Είμαι ένα κορίτσι από τα 7 άτομα που παρήγγειλαν τα dvd και το cd σου. ‘Ηθελα να σε ευχαριστήσω δημόσια, γιατί τα έλαβα σήμερα, παίζουν όλα ΑΨΟΓΑ και είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!!!
      Παρόλο που την έβλεπα τη »Χιλιοποδαρούσα», είχα τρέλλα με τον Παραμυθά που πετάει με το μαγικό του γιλέκο και δεν τα θυμόμουν καλά όλα αυτά με τη Ροζαλία, το Φώντα Λαδοπρακόπουλο θυμάμαι που μου άρεσε με τα γυαλιά… πολύ πλάκα και η καρφίτσα…πρώην πομπός, »η σπάνια επιστημονική αποτυχία» χα,χα,χα… και ο Κινέζος, τι φάτσα… καλά, απ’ το άλλο dvd, το »Μάγο» και το »Τσίρκο» δεν σχολιάζω το χορό του Παραμυθά με τη μάγισσα Κλο Κλο, απολαυστικό!
      Μόνο τα παραμύθια δεν πρόλαβα ν’ ακούσω, αλλά παίζουν μια χαρά, οπότε λόγω φόρτου εργασίας, αναβάλλονται για να τα ευχαριστηθώ το Σ/Κ.
      Τι μου θύμησες… σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, εκτός από συγκίνηση (σχεδόν κλασσική συναισθηματική κατάσταση πια με τον Παραμυθά), θέλω να πω, επίσης δημόσια, ότι ντρέπομαι κιόλας που πήρα τέτοιο υλικό της παιδικής μου ηλικίας έτσι στο τζάμπα και συγγνώμη για την έκφραση, δεν λέω δωρεάν, γιατί ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.
      Το ελάχιστο, λοιπόν, που μπορώ να κάνω είναι να σου πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

      Με πολλή αγάπη,
      Ελευθερία

      libertina
      8 Φεβρουαρίου 09 στις 23:29

      μεσα στα μάτια μου θα δεις λοιπον
      αυτο που ψαχνω χρονια,
      στα παραθυρια μου που ανοιξα να σε μυρισω…
      Είσαι ζωη ,γλυκειά
      κ προσευχη εισαι…

      Παραμυθά μου,οι λεξεις
      σου ειναι θαλασσα…
      ειναι αερας που φερνει δροσια…

Σχολιάστε